Ο βασιλιάς των ηλιθίων

Πρέπει να ήταν ωραία στο Hyde Park του Λονδίνου στα μισά του Ιούλη. Τα τσιμέντα δε θα είχαν πυρώσει όπως συνέβαινε -μπορώ να το διαβεβαιώσω- στη λατρευτή Αθήνα τις ίδιες αποφράδες ημέρες και τα κουνούπια δε θα εφορμούσαν ηρωικώ τω τρόπω σε σχηματισμό στούκας ανθιστάμενα σε ταμπλέτες, φιδάκια, παλάμες και χριστοκάντηλα. Εκείνο το πολύ ωραίο -ή λιγότερο ωραίο- σαββατιάτικο βράδυ κι εκείνο το φημισμένο λονδρέζικο πάρκο διάλεξε ο κύριος Μπρους Σπρίνγκστιν και το συγκρότημά του για την καλοκαιρινή του συναυλία στο μεγάλο νησί. Η E Street Band και το Αφεντικό έπαιζαν ήδη για περίπου τρεις ώρες (ναι, τρεις ώρες, τρεις ολόκληρες ώρες μουσικής παιγμένης από καλούς μουσικούς για να ψυχαγωγηθούν αυθεντικοί old school ρόκερς, τυχαίοι περαστικοί, γιαπωνέζοι τουρίστες, χαζομπαμπάδες με παιδάκια στους ώμους, μαύροι, άσπροι, πλουμιστοί και κίτρινοι, όχι σκάρτη μιάμιση ωρίτσα αρπαχτή για να ανοιγοκλείνουν το στόμα τους αγνοώντας τους στίχους σαν κωμικοτραγικό καραόκε οι χι Ρέμοι και οι ψι Δάντηδες κύριε Κιέντις), από τη σκηνή πέρασαν διάφοροι νοματαίοι μεταξύ των οποίων και ο αγαπημένος του ιστολογίου Τομ Μορέλο όταν ο Σπρίνγκστιν έκανε πραγματικότητα το όνειρο αρκετών φιλόμουσων, καλώντας προς σύμπραξη επί σκηνής τον Πολ Μακάρτνι. Το συγκρότημα ξεκίνησε συνοδεύοντας τον ιστορικό βαψομαλλιά στο "Twist And Shout" και συνέχισαν με το "I Saw Her Standing There". Για την ακρίβεια αυτό σκόπευε να κάνει καθώς όλοι υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Το συμβόλαιο της μίσθωσης του χώρου προέβλεπε ρητά ότι η συναυλία θα είχε ολοκληρωθεί στις δέκα και τέταρτο και η ώρα ήταν ήδη δέκα και σαράντα. My goodness! Sweet lord! Η αστυνομία έκλεισε το μικρόφωνο του Σπρίνγκστιν στεγνά, η σεμνή τελετή έλαβε ένα τέλος που σίγουρα δεν της άξιζε και ο μπάτσος που έφερε εις πέρας το τιτάνιο αυτό έργο επιβολής του νόμου και της τάξης κατεβάζοντας το διακόπτη θα έχει να το λέει και στα δισέγγονά του. O Van Zandt, κιθαρίστας της E Street Band, εξανέστη και άρχισε να λέει αλήθειες τις οποίες κατόπιν ανακάλεσε αποδεικνύοντας ελάχιστη ροκ αξιοπρέπεια. Ποιες ήταν αυτές οι αλήθειες; Ανάμεσα στα άλλα ότι η Βρετανία είναι ένα αστυνομικό κράτος, κάτι που δε θέλει και πολύ κόπο για να στοιχειοθετηθεί δεδομένου ότι σε κάθε δρόμο υπάρχουν και καμιά εικοσαριά κάμερες, μετανάστες πυροβολούνται εν ψυχρώ από την αστυνομία και εκδηλώσεις τέτοιας πολιτισμικής βαρύτητας διακόπτονται βιαίως παρουσία χιλιάδων πολιτών με προσχηματικές δικαιολογίες περί μη τήρησης του συμβολαίου και σεβασμού της κοινής ησυχίας. Κοινή ησυχία Σάββατο βράδυ, στη μέση του πάρκου, ώρα δέκα και μισή; Ούτε στο χωριό μου με τον πιο έξαλλο και τρελιάρη γείτονα να είναι ενενήντα δύο Μαΐων! Τι μένει δηλαδή εκτός από την απαγόρευση της κυκλοφορίας, γαμώ τον Παϊσιο μου μέσα; 

Αν κάπου εδώ σας μύρισε κάτι, είναι που τοποθετείται επί του θέματος σαν δυσώδης καυτερή πορδή, όπως συνηθίζει άλλωστε, ο κύριος Πάσχος Μανδραβέλης. Δημοσιεύει -κλίνεται κατά το αφοδεύει- στην προστάτιδα κι εγγυήτρια δύναμη της τάξης και της εύρυθμης λειτουργίας θεσμών και κράτους Καθημερινή ένα γραφικό κείμενο με τίτλο "Ο πολιτισμός της κοινής ησυχίας", όπου κυρίως επικεντρώνεται στην απουσία αντιδράσεων από το κοινό σε αυτό που ο ίδιος θεωρεί σεβασμό στους νόμους κι εγώ πολιτισμική εκτροπή και φροντίζει να το διανθίσει με τις μόνιμες και αναπαραγόμενες με ψυχαναγκαστική ακρίβεια επιθέσεις εναντίον συνδικάτων που -προφανώς παρανομώντας- θα έσπευδαν να ανεβάσουν τους διακόπτες που κατέβασε το κράτος καταστολής και θα επέτρεπαν στον Μπρους και στον Πολ να ολοκληρώσουν το κακούργημα του να ροκάρουν και εναντίον κινημάτων λοιδορώντας συνθήματά τους πιο επίκαιρα από ποτέ. Όχι Πάσχο Μανδραβέλη. Όσο και αν το θέλεις, η Χούντα δεν τελείωσε το '73. Προελαύνει με σένα συνοδοιπόρο αφήνοντας πίσω στρατιές δυστυχίας και καμένη από την αδικία γη. Αλλά εσένα και των ομοίων σου δε σου φτάνει αυτό. Δε θες να τραγουδάμε, δε θες να πηδάμε, δε θες να χορεύουμε, δε θες να ξενυχτάμε, δε θες να βρισκόμαστε γιατί μας φοβάσαι. Μας φοβάσαι ακόμα κι έτσι και μας φθονείς με μάτια άδεια. Τι κρίμα και τι ντροπή για τα μάτια σου να είναι άδεια. Εγώ εδώ ενώπιον αυτών που διαβάζουν αυτές τις γραμμές λοιπόν, σε καταριέμαι. Σε καταριέμαι να έχεις άτακτο ύπνο και να σε ξυπνούν φωνές από καρναβάλια και γιορτές καταραμένων, απελπισμένων και φαντασμάτων που θα σου τραγουδάνε χορεύοντας μέσα στο ιδρωμένο σου αυτί "no home, no job, no peace, no rest". 

Η χρήση στο κείμενο στίχων από το "Πάρτυ στον 13ο Όροφο" από τις Τρύπες έγινε απολύτως εσκεμμένα.           

Ο Ευστάθιος -και μόνο- ξέρει

Έμεινες χωρίς δουλειά πέντε χρόνια πριν συνταξιοδοτηθείς; Ξέρεις ότι τα ένσημα που σου μένουν δεν θα τα μαζέψεις ούτε σε εκατόν πενήντα χρόνια; Σε πνίγουν τα δάνεια; Σε παίρνουν οι φοροεισπρακτικές εταιρίες τηλέφωνο πιο συχνά από τη γυναίκα σου ή τη γκόμενά σου; Το παιδί σου λιποθύμησε στο σχολείο γιατί δεν έχεις να το ταΐσεις ούτε πλιγούρι; Δεν τολμάς να αρρωστήσεις ούτε από κοινό κρυολόγημα καθώς το ασφαλιστικό σου ταμείο δεν καλύπτει ούτε τα χαρτομάντιλα; Νιώθεις την απελπισία να σε αρπάζει από τα γκρίζα σου μαλλιά και να χτυπάει το ταλαίπωρο κεφάλι σου στα τσιμέντα; Σε πλημμυρίζει η οργή αλλά, επειδή δεν έχεις πουθενά να ξεσπάσεις την αφήνεις να σε δηλητηριάζει και να σε σαπίζει; Άνθρωπος είμαι -λες- κι έσπασα. Έπαιξα με αντίπαλο που είχε σημαδεμένα τα χαρτιά και έχασα. Κι επειδή ο χαμένος τα παίρνει όλα μόνο στις ταινίες, εσύ παίρνεις σχοινί, τσεκάρεις τον παλιομοδίτικο πολυέλαιο με τον ενσωματωμένο ανεμιστήρα για να βεβαιωθείς ότι αντέχει το μίζερο κορμί σου, τραβάς μια καρέκλα από την τραπεζαρία, πλακώνεις το αποχαιρετιστήριο γράμμα με το διαφημιστικό τασάκι μέσα στο οποίο κείτεται μισοκαπνισμένο το τελευταίο σου τσιγάρο σκεπτόμενος ότι θα μπορούσε να είναι και λιγότερο κοινότοπο και ετοιμάζεσαι για το απονενοημένο σου διάβημα. Σκέφτεσαι, χωρίς να αλλάζει κάτι με αυτό ότι δεν είσαι ο πρώτος, ούτε θα είσαι ο τελευταίος. Ανεβαίνεις στην καρέκλα χωρίς να αγχώνεσαι για τους λεκέδες που θα αφήσουν τα παπούτσια σου στο παλιομοδίτικό της ύφασμα, τραμπαλίζεσαι και...

Όπα, μπάστα. Τι πας να κάνεις; Την εκκλησία τη ρώτησες; Το ξέρεις ότι σύμφωνα με τον πάντα έγκυρο άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, για να προβείς σε κάτι τέτοιο είσαι είτε άθεος, είτε ολιγόπιστος, είτε συναισθηματικά ασταθής και αδύναμος; Το γνωρίζεις παραδόπιστε ότι η αυτοκτονία "αποτελεί βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, η οποία δε συγχωρείται, χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό και τον κολάζει αιώνια"; Το γνωρίζεις ότι στεναχωρείς τον κήρυκα αυτών των σπουδαίων λόγων, τον δέσποτα Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευστάθιο; Αφού βρε μικρόνου, βρε Μαμωνά ο άγιος πατέρας έχει τη λύση. Εσύ τι πας και κρεμιέσαι από τους πολυελαίους σαν το τσίρκο του Ήλιου; "Μόνο με προσευχή, μετάνοια, εξομολόγηση και τακτικό εκκλησιασμό και πάντα αναφωνώντας, όπως ο δίκαιος Ιώβ, «είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον»  και, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν», αυτό που βλέπει κανείς στο παρόν ως ανυπέρβλητο εμπόδιο μπορεί να γίνει το εισιτήριο της σωτηρίας του στο μέλλον". Κατέβα βρε Σατανά από την καρέκλα, νήστεψε το κρέας και το λάδι, τράβα στην εκκλησία να λάβεις την ευλογία του κάθε χρυσαυγιότατου και μετά έξω ντέρτια και καημοί!  

Έχοντας ζήσει τόσα χρόνια στο θεοκρατικό καθεστώς που έχει εγκαθιδρύσει ο Ευστάθιος στη Λακωνία, κανονικά δεν θα έπρεπε να εκπλήσσομαι από μια τέτοια δήλωση. Όπως και να 'ναι όμως, προκαλεί -ιερό- δέος η διάσταση ανάμεσα στην Εκκλησία και στην πραγματικότητα. Ίσως τελικά αυτή να είναι η απόδειξη που όλοι ψάχνουν σχετικά με την ύπαρξη ή μη παράλληλων συμπάντων. 

Ιδιώνυμο οι χριστοπαναγίες

Διαβάζω και καραφλιάζω. Συνέλαβαν -λέει- ένα τυπάκι επειδή είχε λογαριασμό στο twitter και τιτίβιζε με το πραγματικά απίστευτης έμπνευσης όνομα "Γέρων Παστίτσιος", παραποιώντας το όνομα του αγαπημένου των Λιακοπουλοκασιδιαροκαρατζαφέρηδων, το γητευτή των ερπετών της Ουρανούπολης -δεν το λέω εγώ, το έλεγε ο καθηγητής μου στο σχολείο ότι τάχα μου του απαντούσαν καταφατικά  μέχρι και οι σαύρες όταν τις ρωτούσε αν υπάρχει θεός- γέροντα Παϊσιο. Την καταγγελία έκαναν -λέει- οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι, βλέπε χρυσαυγίτες, παπαδαριό, σύλλογοι κυριών, ενώσεις καντηλαναφτών, απανταχού της γης σύνδεσμοι ορθοδόξων πρεσβυτέρων και νεοκόρων, στολιστές επιταφίων, εξορκιστές, παπαροκάδες, ο Στέλιος Παπαθεμελής με την Ελενίτσα τη Λουκά, η ΚΓΤΑΠΡΤSCΑΤΜ (Κίνηση Για Την Απαγόρευση Προβολής Ρεπορτάζ Του Star Channel Από Τη Μύκονο) και λοιποί φορείς διαφωτισμού της χώρας χωρίς να ξεχνώ βέβαια τους απλούς, ανώνυμους πολίτες αυτής της χώρας οι οποίοι πάντα εξεγείρονται πρώτοι και καλύτεροι.

Πραγματικά αδυνατώ να ασχοληθώ με την είδηση. Όχι επειδή είναι  γελοία, κάθε άλλο. Είναι απολύτως σοβαρή και με ενοχλεί τόσο που αποστρέφω των ομματιών από δαύτη. Θα επικεντρώσω μόνο στη βροχή σχολίων που ακολούθησαν τη σύλληψη του Παστίτσιου, με κορυφαία αυτά που ακολουθούν: 

@nikitas_m: Ιδιώνυμο οι Χριστοπαναγίες #freeGeronPastitsios

@missteaque1: Έλεγα να φτιάξω σήμερα μουσακά, αλλά φοβάμαι ότι είναι ο επόμενος στη λίστα των συλλήψεων #freegeronpastitsios

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο!

Το θέμα που δημιουργήθηκε με την Βουλάρα την Παπαχρήστου είναι πολύ απλό. Εάν η ελληνική πολιτεία συνεχίζει να υποστηρίζει την παραμύθα των Ολυμπιακών Αγώνων ως της απόλυτης διοργάνωσης συμφιλίωσης των λαών, ως αιτίας κήρυξης εκεχειρίας μεταξύ των απανταχού μαχόμενων και σπαρασσόμενων λαών -κάτι τόσο δύσκολο που ούτε ο Τζέφρυ Παπανδρέου δεν το είχε φέρει εις πέρας- και ως ύμνου στο σεβασμό της διαφορετικότητας, εάν λοιπόν ισχύουν όλα αυτά, τότε καλώς η αθλήτρια αποκλείστηκε για το περίφημο σχόλιο που αφορούσε τους Αφρικανούς ως σπιτικό έδεσμα για τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου. Παρεμπιπτόντως, αν και δεν περίμενα από μια αθλήτρια στίβου να το γνωρίζει, δεν κατάγεται το κουνούπι, αλλά ο ιός από τον Δυτικό Νείλο. Το κουνούπι, Βούλα χρυσό μου, είναι πέρα ως πέρα ελληνικό. Και λέω λοιπόν ότι καλώς αποκλείστηκε όχι ως μια μορφή τιμωρίας απέναντι στις απόψεις της αθλήτριας. Ο καθείς μπορεί να αθλείται στο υψηλότερο επίπεδο πρωταθλητισμού, ανεξαρτήτως αν παραθέτει μέσω τουίτερ τσιτάτα του Κασιδιάρη ή του Αντόνιο Γκράμσι. Δεν μπορεί όμως να συμμετάσχει σε αυτή τη -λέμε τώρα-γιορτή του πολιτισμού, αν -επιμένω- οι Ολυμπιακοί Αγώνες θεωρηθούν τέτοια. Παίρνεις λοιπόν τον πούλο και αναζητάς πεδίον δόξης λαμπρό σε άλλες διοργανώσεις, λιγότερο ασύμβατες με την κοσμοθεωρία σου.

Από την άλλη, αν η ελληνική πολιτεία έχει τα κάκαλα να πει τα πράγματα με το όνομά τους, ότι δηλαδή στέλνουμε αμόρφωτους και μισαλλόδοξους τσομπαναραίους στο πανηγύρι της ντόπας και των χειρότερων μπέργκερς από καταβολής πολιτισμού, των McDonald's, μόνο και μόνο για να επιτύχουμε ότι  επιτυγχάναμε με διάφορους Κίτσους Κεντέρηδες και Κατίνες Θάνου μέχρι το ένδοξο 2004, να ταϊσουμε δηλαδή με άρτο, θεάματα, faux δόξα και κλέος τους πεινασμένους για σάρκα και διψασμένους για αίμα Έλληνες ιθαγενείς την ίδια ώρα που τους υφαρπάζαμε τα χρυσαφικά και τα ασημικά κάτω από τη μύτη τους ενώ αυτοί κουνούσαν εν μέσω ελληνοχριστιανικού παραληρήματος τα πλαστικά τους σημαιάκια, αν έχει το σθένος να ομολογήσει ότι η Βουλάρα είναι ένα πολύτιμο γρανάζι της κρεατομηχανής συνειδήσεων και της αλυσίδας παραγωγής εθνικής υπερηφάνειας, τότε κάνουμε όλοι μαζί γαργάρα σαν τις γαλοπούλες το σίγουρα ρατσιστικό σχόλιό της, υποβαθμίζουμε τις ενστάσεις των απέναντι ως μια παράταιρη politically correct υπερβολή στη γενέτειρα της σάτιρας και της αθυροστομίας και επιτρέπουμε στην ελληνίδα αρεία κόρη με το πλατινέ μαλλί και την άβαφη ρίζα να μεγαλουργήσει πηδώντας πάνω από νέγρες, τουρκάλες και αραπίνες ξεδοντιάρες. Της επιτρέπουμε δε, ου μην και της επιβάλλουμε, σε περίπτωση που κάποια άλλη απλά πηδήξει μακρύτερα, να υποδυθεί το ρόλο της προκατόχου της στο άθλημα τόσο του τριπλούν όσο και του εθνικού τσαμπουκά και να κατακεραυνώσει τη νικήτρια ως δυνάμει ντοπαρισμένη, αυτή η αμόλυντη παρθένα που γυμναζόταν πίνοντας νερό του Καματερού και απαγγέλοντας Άδωνι Γεωργιάδη.   

Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν καλή μου Βούλα. Το αστείο σου ήταν τόσο αστείο ώστε δε γέλασαν ούτε οι πλέον ακραιφνείς υποστηρικτές σου, με μοναδική ίσως εξαίρεση τον Γιάννη Καλαμίτση, για τον οποίο εδώ και καιρό έχει τεθεί η διάγνωση κάποιας καλπάζουσας μορφής ανοϊκής συνδρομής. Όσο δε για το συγκλονιστικό σε ένταση και παλμό ρεύμα αυτών που σε στηρίζουν, την εξήγηση ας την αναζητήσουν στην ακραία μετατόπιση της πολιτικής αισθητικής προς φασίζουσες εικόνες, στο πλαίσιο των οποίων ο Αφρικανός αποτελεί γεύμα για κουνούπια, οι πόρνες διαλύουν την ελληνική οικογένεια σπέρνοντας το AIDS και οι γύφτοι είναι καλοί μόνο για να κλέβουν.  

Να παίζει το τραντζίστορ

Αφού ανταπεξήλθα αλώβητος του καύσωνα, στις υψηλές θερμοκρασίες του οποίου ήμουν ιδιαίτερα ευάλωτος λόγω σωματικής κατατομής, μπορώ περιχαρής να παρουσιάσω το γνωστό σετάκι δίσκων με μοναδικό κριτήριο ομαδοποίησης το ότι κολλάνε γάντι στο καλοκαιρινό κλίμα. Όχι, δεν περιλαμβάνεται δίσκος των Πυξ Λαξ.

Blink 182 - Neighborhoods

Οι Blink ανήκουν σε μια ενδιαφέρουσα χορεία συγκροτημάτων που έπαιξαν μπάλα κυρίως στο δεύτερο μισό των '90s και στις αρχές των '00s, μαζί με αλλα καλόπαιδα όπως οι New Found Glory και οι Sum 41. Βασικό τους χαρακτηριστικό με εξαίρεση την άμεση σχέση τους με τους κάγκουρες που κάνουν roller skates είναι η pop αισθητική συνδυασμένη με punk στοιχεία στο παίξιμο. Βέβαια, το όλο στήσιμο, ο στίχος και η παρουσία των συγκροτημάτων θα έκανε τους πραγματικούς πάνκηδες να αφρίσουν. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου τη συνάντηση του Mark Ramone ή του Johny Rotten με τους μπούληδες των Blink, θα επακολουθούσε μακελειό. Όπως και να έχει, ειδικά για όσους δεν τους αρέσει το punk όπως εγώ, η φόρμα έχει το ενδιαφέρον της, καθώς περιλαμβάνει άρτιες παραγωγές, εξαιρετικές ρυθμικές κιθάρες, καλούς τραγουδιστές, δυνατά ρεφρέν και γρήγορα παιξίματα, κάτι που είχα τη χαρά να διαπιστώσω και εκ του σύνεγγυς όταν ακουσα ζωντανα τους Sum 41 στο Αμέρικα. Σε αυτόν το δίσκο, που είναι ο πρώτος μετά από οχτώ χρόνια απραξίας, το συγκρότημα βαδίζει στα γνωστά μονοπάτια με αρκετά μεγάλη επιτυχία. Τα Ghosts On The Dance Floor, Natives, Up All Night και Love Is Dangerous ξεχωρίζουν, το δε παίξιμο του ντράμερ σε όλο το άλμπουμ θα έπρεπε να διδάσκεται υπό τον τίτλο "Πώς να απογειώσετε ρυθμικά ένα απλοϊκό τέμπο".

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στο μεγαλύτερο neo-punk συγκρότημα της Σπάρτης, τους SkaTa, αποτελούμενο από τον αδερφό μου τον Νικολάκη, τον Isaak G -aka xPoisonx- και το Πράγμα για την επιτυχή κατήχησή μου στο συγκεκριμένο είδος. Όποιος δεν τους έχει δει ζωντανά στο πάρκο της Ευαγγελίστριας στη Σπάρτη, δεν ξέρει τι θα πει μουσική! 

Quantic & Alice Russell with The Combo Barbaro - Look Around The Corner

Ο δίσκος αυτός ξεκινάει με άριστες προοπτικές από το εξώφυλλο κιόλας. Ο Quantic, κατά κόσμο Will Holland με την μπάντα του στη παραγωγή κι εκτέλεση, η Alice Russell στα φωνητικά και όλη η καλή παρέα υπό την ετικέτα της δισκογραφικής TruThoughts η οποια όπως και να το κάνουμε κρατά γενικά τον πήχη αρκετά ψηλά. Λίγα λόγια για τα συμβαλλόμενα μέρη. Ο Quantic είναι ένας πολυάσχολος μουσικός, συνθέτης και παραγωγός από τη Μεγάλη Βρετανία, ο οποίος αυτή τη στιγμή που μιλάμε μάλλον αράζει στην ενδοχώρα της Κολομβίας και συγκεκριμένα στο Κάλι όπου κατοικοεδρεύει αλλά και όπου ηχογραφήθηκε ο δίσκος. Τον γνώρισα μέσω ενός από το άπειρα projects στα οποία έχει βάλει το ταλαντούχο χεράκι του, την Quantic Soul Orchestra, το οποίο και συστήνω ανεπιφύλακτα. Το έτερον ήμισι, την κυρία Alice Russell δεν την είχα στα υπόψιν μου και κακώς απ' ότι φαίνεται καθώς παρά το νεαρό της ηλικίας έχει διαγράψει μια διόλου ευκαταφρόνητη πορεία. Πριν αρχίσω να γράφω για αυτό το δίσκο πρόλαβα να ακούσω το ντεμπούτο της με τίτλο Under The Munka Moon, ο οποίος είναι σκέτη ομορφία για τους λάτρεις της ηλεκτρονικής r'n'b. Σχετικά με το δίσκο στον οποίο έμελλε να ξανασυναντηθούν μετά από κάποιες συμμετοχές του ενός σε δίσκους της άλλης, ο Quantic έχει ζωγραφίσει με ένα ηχόχρωμα που ενσωματώνει πολλά στοιχεία από τη νέα του πατρίδα -ακουστικές κιθάρες, βιολιά, rusty πιάνο, τρομπέτες και κόνγκας- σε σημείο που πολλά θέματα να μπορούσαν να αποτελούν κάλλιστα soundtrack σε ταινία western, η δε Russell τραγουδά τα χαλαρά στιχάκια του δίσκου όπως αυτές τις οποίες μνημονεύει ως τα ινδάλματά της, τις μεγάλες κυρίες της Chess και Motown Records. Καθηλωτικό φινάλε με το I'd Cry και το βιολί του Mike Simmonds και το πιάνο του Alfredito Linares.

Dr. John - Locked Down

Ας ξεκινήσουμε από το τέλος. Αν ο Θεός των Ελλήνων και οι νόμιμοι επί της γης εκπρόσωποί του μας λυπηθούν και τελικά δεν μας σφάξουν, ανασκολοπήσουν, αφαιρέσουν τα νύχια μας με τανάλια γεμάτη κλωστηρίδιο του τετάνου, επιβιώσουμε και φτάσουμε στο μήνα Δεκέμβριο του τρέχοντος έτους, ένα είναι σίγουρο. Λογικά θα βαρεθείτε να βρίσκετε το συνάδελφο δοκτορα John the Night Tripper στις λίστες με τους καλύτερους δίσκους του  2012. Ο ένας από τους βασικούς πυλώνες της μουσικής της Νέας Ορλεάνης σας προσφέρει απλόχερα δύο χρόνια μετά τον Tribal ένα δίσκο σκέτο μέλι. Ανοίγω μία από τις αγαπημένες μου παρενθέσεις στο σημείο αυτό για να μοιραστώ μαζί σου αγαπημένε αναγνώστη, την οργή μου για μερικές από τις κριτικές που ακολούθησαν την κυκλοφορία του άλμπουμ. Ναι μεν ήταν διθυραμβικές στη συντριπτική τους πλειοψηφία αλλά παρατήρησα το φαινόμενο να υπερτονίζεται η συμμετοχή του αξιολάτρευτου Dan Auerbach των Black Keys στην παραγωγή, σε σημείο τέτοιο ώστε να αισθάνομαι ότι υποβιβάζεται το τεράστιο μέγεθος του Dr. John. Ας μην κρυβόμαστε, η παραγωγή πραγματικά έχει απογειώσει το δίσκο αλλά πρώτα είναι τα τραγούδια. Ο δίσκος φυσάει πριν καλά-καλά τον βάλετε να παίξει, από το εξώφυλλο με τον Night Tripper ντυμένο κατά τα ειωθότα της κοιλάδας του Μισισιπή κι έτοιμο για τελετή voodoo και πραγματικά αυτό θα ακολουθήσει από την πρώτη κιόλας νότα. Αξίζει να σημειωθεί ότι o Dr. John επιστρατεύει όλο το οπλοστάσιο των πληκτροφόρων οργάνων καθώς παίζει με hammond, ηλεκτρικό πιάνο, farfisa και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Θα κάνω μόνο δύο ειδικές μνείες, στο Revolution με το άρρωστο afro σόλο του αρχηγού και στο Getaway με τις φαζαρισμένες κιθάρες του Auerbach. Δεκέμβρη μήνα -Θεού θέλοντος πάντα- θα θυμηθείτε!

The Meters - Fire On The Bayou

Παραμένω στο ίδιο γεωγραφικό μήκος και πλάτος αλλά πηγαίνω με περίσσια αρετή και τόλμη καμποσα χρόνια πίσω. Περιπλανιεμαι μοναχός στα έλη παραπλεύρως των ποταμών και προσπαθώ να αποφύγω τις κακοτοπιές για να μη γίνω μεζές για αλιγάτορες οι οποίοι παραμονεύουν μέσα στη λάσπη . Απελπισμένος βλέπω φωτιές και ακούω κεραυνούς. Φωτιά στους βάλτους; Αντικατοπτρισμός; Φταίω εγώ ή η φαντασία μου τα φταίει; Κι όμως κυρίες και κύριοι. Οι μόνοι που θα μπορούσαν να βάλουν φωτιά μέσα στην υγρή ζούγκλα είναι οι Meters. Για όσους δεν το γνωρίζουν, θα πω μόνο τούτο. Μιλάμε για την απόλυτη πολεμική μηχανή του funk, για τους οδοστρωτήρες του groove που μόνο με τις μπάντες του George Clinton, τoυ James Brown και τoυ Sly Stone μπορούν να συγκριθούν. Μουσικάρες ολκής ο καθείς στο πόστο τους, και ως εκ τούτου δεν μου έκανε καμία εντύπωση όταν έμαθα ότι αποτέλεσαν κατά καιρούς και τη house band της δισκογραφικής του Alain Toussaint. Το Fire On The Bayou είναι από τους καλύτερους δίσκους του συγκροτήματος. Αυθεντικό funk, σε δαιμονισμένη κατάσταση ο Nocentelli στην κιθάρα και ο Neville στα πλήκτρα και groove μέχρι θανάτου. Στην παραγωγή του δίσκου μαζί με τα μέλη των Meters ο πατριάρχης Toussaint.

Seu Jorge - Samba Esporte Fino

Τι να λέμε τώρα... Ο δρόμος που έχει διανύσει ο Seu Jorge ήταν τραχύς και δύσβατος, όταν εκκινούσε από τις φαβέλες έξω από το Rio de Janeiro για να αναδειχθεί σε έναν από τους πλέον αξιόλογους βραζιλιάνους καλλιτέχνες. Ηθοποιός με κάμποσες συμμετοχές σε ταινίες όπως οι City of God και The Life Aquatic With Steve Zissou, αλλά κυρίως μέγας μάστορας αυτού του είδους που καλείται από κάποιους samba rock. Εγώ θα το έλεγα funk που ενσωματώνει όπως κάθε τι το βραζιλιάνικο στοιχεία από διάφορα είδη και κουλτούρες. Δεν είναι εύκολο να το περιγράψω αλλά θα ακούσετε και reggae, και afro beat και rap και rock και πολλές βραζιλιάνικες κιθάρες και ακόμη περισσότερα ντόπια κρουστά και στίχους στη γλώσσα του καλλιτέχνη. Εξαιρετικά τα Chega no Suingue, Hágua, De Alegria Raiou O Dia, Funk Baby. Ωραίος δίσκος είναι και ο επόμενος με τον τίτλο Cru, αλλά κινείται σε σαφώς χαμηλότερους ρυθμούς.

Bill Withers - Live At Carnegie Hall

Μην κρύβεστε, είναι μάταιο. Έχετε σίγουρα χαμουρευτεί με το Ain't No Sunshine, είτε το ακούτε από τον Joe Cocker και τον John Mayer, είτε από το Notis Sfakianakis. Δημιουργός του τραγουδιού είναι ο κύριος Withers, με τον οποίο εγώ προσωπικά άρχισα να ασχολούμαι όταν διαπίστωσα ότι ο Bonamassa έχει διασκευάσει κάμποσα καμμάτια του, είτε σε προσωπικούς του δίσκους είτε στην εξαιρετική του συνεργασία με την κυρία -που λεει ο λόγος- Beth Hart. Ψάχνοντας λοιπόν το βίο και την πολιτεία του καλοσυνάτου αυτού κυρίου, πέφτει πάνω σε ένα πλούσιο έργο τη δεκαετία του '70 καθώς και συνεργασίες με ογκόλιθους της soul και της R'n'B, όπως ο James Brown, η Etta James και ο Booker T. Jones. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο του 1973, με μια κυρίως ακουστική ορχήστρα αλλά με το groove να μην απουσιάζει ούτε στιγμή. Περιλαμβάνει διαμάντια όπως το Use Me, το World Keeps Goin' Around, το For My Friend και το Lonely Town, Lonely Street. Μην κλαίτε βρε χαζούλια, και το Ain't No Sunshine εδώ είναι!

Planet of Zeus - Macho Libre

Τους κράτησα για κλείσιμο για να αποδώσω τις δέουσες τιμές στο σημαντικότερο εξαγώγιμο ροκ προϊόν της χώρας μετά τον εκτροχιασμένο "out of rails like a crazy train" Gus G., κιθαρίστα των Firewind και του Ozzy Osbourne. Καθώς πρόκειται για δίσκο που έχει ήδη χρονίσει, ίσως να έχετε ακούσει ένα δείγμα από το heavy stoner ήχο τους. Κατά τη γνώμη μου ξεχωρίζουν τα Doteru, Dawn Of The Dead, Leftovers και το Macho Libre. Δύο πράγματα για κλείσιμο. Πρώτον, η ζωντανή εμφάνισή τους στο Αν Club το χειμώνα άγγιξε την τελειότητα, τόσο από στήσιμο όσο από ήχο κι εκτέλεση. Δεύτερο και τελευταίο ο frontman Μπάμπης είναι θηρίο ανήμερο, τόσο κιθαριστικά όσο και τραγουδιστικά, μια πραγματικά μεγάλη φιγούρα. Τώρα τι κοινό έχουν οι Planet of Zeus με το καλοκαίρι; Υποθέτω τις μπύρες!

Τους πήγαν αίμα

Μικρές νίκες μέχρι τώρα. Ίσως μικρές νίκες θα ζω συνέχεια. Δεν πειράζει όμως. Θα ζήσω και με δανεικές, ειδικά όταν δεν είναι δα και τόσο μικρές. Θα μου επιτρέψουν λοιπόν οι συνάδελφοι του νοσοκομείου Σωτηρία να νιώσω ξεχωριστή χαρά για την εκκωφαντική χυλόπιτα που έριξαν στα μούτρα της Χρυσής Αυγής, η οποία εκκινωντας από την νομιμοποίηση -για να μην ξεχνιόμαστε- που της παρείχε το εκλογικό σώμα, προσπάθησε να σκαρώσει το αδιανόητο. Διοργάνωση αιμοδοσίας από Έλληνες, από την οποία το αίμαι και τα παράγωγα αίματος που θα συγκεντρώνονταν θα διατίθεντο μόνο σε Έλληνες. Μιλάμε για ότι πιο δυσώδες έχει σκεφτεί ρατσιστής μετά τις γενοκτονίες. Προς τιμήν τους, τόσο η διοίκηση του νοσοκομείου όσο και το συνδικαλιστικό όργανο των νοσοκομειακών γιατρών αντέδρασαν έντονα, διαφυλάσσοντας την αξιοπρέπεια και σεβόμενοι την ιστορία ενός από τα πιο σημαντικά νοσηλευτικά ιδρύματα της χώρας, στο δασάκι του οποίου έβρισκαν και βρίσκουν φροντίδα αυτοί που κάποτε βαφτίστηκαν "άθλιοι των Αθηνών".  

Να ζήσεις Κωστάκη...

Πριν λίγες ημέρες είχα γενέθλια. Όχι απ' αυτά που κάνεις ότι δε σε ενδιαφέρουν ή τα ξεχνάς γιατί σου θυμίζουν ότι γερνάς παρ' όλο που ενδόμυχα τα αναμένεις κάθε χρόνο για να τσιμπήσεις δωράκι, αλλά από τα άλλα. Δυο χρόνια ειδικότητας έκλεισα στο πολύπαθο σύστημα υγείας, το οποίο θα είναι μαζί μας -εγγυημένα σας το γράφω αυτό- για πολύ λίγες παραστάσεις ακόμα, και ένα είναι σίγουρο. Δεν υπάρχει πιο αποδοτική μηχανή γαϊδουροποίησης και αποκτήνωσης στον πλανήτη από το ΕΣΥ, με μόνη ίσως εξαίρεση το συστημα εκπαίδευσης. Και το παράδοξο και λυπηρό είναι ότι συμβαίνει και στα καλύτερα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Φανταστείτε ειδικά το δικό μου το χάλι, δεδομένου ότι βάσει λακωνικής καταγωγής δεν εκκινούσα και από πολύ ψηλά. Ούτε ο Mcoy Tyner που ακούω αυτή τη στιγμή δε φτάνει για να εξημερώσει το ζώο που κυοφορώ μέσα μου. Έχεις καταντήσει να απαντάς αυστηρά, απότομα και μονολεκτικά ακόμη και στο πλέον ταλαίπωρο ανθρώπινο πλάσμα που αναπνέει πάνω στη γη, να στραβοκοιτάς τους πάντες και τα πάντα, να κυκλοφορείς ανάμεσα και να εκτίθεσαι σε τραυματιοφορείς που αν δεν τσιμπήσουν φακελάκι, δεν ξεσκατίζουν γέρο παρά μόνο αν ξεχειλίσει το σκατό από το κρεβάτι κάνοντάς σου και χάρη -για σένα γιατρέ!-, ανάμεσα σε δόκτορες που παίρνουν φακελάρα ακόμα και από τη μάνα τους, ανάμεσα σε ογκολόγους που αφού έχουν βομβαρδίσει επί ματαίω με ότι δηλητήριο υπάρχει τον καρκινοπαθή και τον στέλνουν στον μαλάκα τον παθολόγο κομμάτια μετά δε σηκώνουν ούτε τα τηλέφωνα, να αναπτύσσεις συνδεσμολογικές πατέντες με σωληνάκια, βελόνες και λοιπά ανταλλακτικά για να αντισταθμίσεις την έλλειψη ακόμα και των πλέον στοιχειωδών υλικών, να λαμβάνεις το ήμισυ των δεδουλευμένων σου και να πέφτεις γονυπετής και προσεύχεσαι ευτυχής για τη μακάρια την τύχη σου. Επιχειρώντας μια αναδρομή αυτών των δύο κολασμένων χρόνων, σκέφτομαι ότι κάποιους βοήθησα, σίγουρα κάποιους άλλους ταλαιπώρησα αλλά το μέγα μου παράπονο είναι άλλο. Δεν κατάφερα να πείσω ούτε έναν άνθρωπο να πάρει τον χρονίως πάσχοντα και θνήσκοντα συγγενή του να πεθάνει στο σπίτι του με λίγο οξυγονάκι και όλη τη φαρέτρα των αναλγητικών στη διάθεσή του ώστε να μην πονάει. Όχι. Όλοι με τη μαλακία στο στόμα. "Και τι να τον κάνω γιατρέ στο σπίτι;" Σωστά, ενώ στο νοσοκομείο με τα φώτα να αναβοσβήνουν, με τον κλιματισμό να δουλεύει μόνο όταν βρεθεί η Αφροδίτη στον Άρη, με τον διπλανό ξεμωραμένο γέρο να ωρύεται στα κάγκελα, με βελόνες να τον καρφώνουν είναι καλύτερα. Συνοψίζοντας και για να μη σας ψυχοπλακώνω καλοκαιριάτικα, καταλήγω στο εξής. Ο άνθρωπος όσο έχει δικαίωμα να ζήσει αξιοπρεπώς, άλλο τόσο δικαίωμα έχει και σε καθάριο θάνατο. Και γενικεύοντας ίσως, είμαι πλέον πεπεισμένος ότι η κοινωνία θα έχει πραγματικά προοδεύσει όταν θα είναι σε θέση να χαρίσει στον θνήσκοντα άρρωστο έναν αξιοπρεπές τέλος. Μέχρι τότε, δεν περιμένω τίποτα.

Σκίτσο της Vivienne Flesher, από τους New York Times

Ανακωχή;

Επειδή άρχισαν νωρίς τα όργανα, θερμή παράκληση όχι άλλη Βάρκιζα. Μόνο για μπάνια.

Αναδρομή

Από την ομάδα του Unfollow

In Memoriam

Ο εξυπνότερος πολιτικός των τελευταίων πενήντα ετών, όπως διατείνονται κάποια πιστά κομματόσκυλα που τον πλαισιώνουν ακόμα και τώρα που οδεύει ολοταχώς προς τον πολιτικό του τάφο, εξανέστη. Παχιά λιποσταγονίδια κύλησαν στο μουσολινικό του προσωπείο αντί καυτών δακρύων για την αχαριστία που δείχνουν τα υποζύγια. Έτσι κι αλλιώς, δεν μπορεί να κλάψει. Και να θελήσει, που σίγουρα δε θα του γεννηθεί ποτέ κατά τη διάρκεια της μίζερης ζωής του η επιθυμία, δεν μπορεί. Ο εξυπνότερος πολιτικός των τελευταίων πενήντα ετών μπορεί μόνο να στάξει λίπος και χολή από τους ιδρωτοποιούς, δακρυικούς και σιελογόνους αδένες του. Λίπος δανεικό και ξένο, που το συσσωρεύει εις βάρος του λαού από ετών καθυβρίζοντας, διαβάλλοντας, (εξ)υπηρετώντας, γλείφοντας, έρποντας, εκβιάζοντας και κυρίως νομοθετώντας. Φωνάζει ο αρχικλέφταρος για να τον φοβηθεί ποιος; Μα αυτός που πάντα τον έτρεμε. Ο βομβαρδιζόμενος από εμετικές αγιογραφίες παραγωγής Mega νοικοκύρης, ο ίδιος νοικοκύρης που είχε πειστεί ότι το να μιλάς καλά τα ελληνικά είναι ταυτόσημο με το να είσαι χρήσιμος για τη χώρα. Ότι το να είσαι καθηγητής συνταγματικού δικαίου είναι ένα και το αυτό με το να υπηρετείς την τήρηση του Συντάγματος. Ότι το να είσαι πρόεδρος του κατ' ευφημισμό σοσιαλιστικού κινήματος, σε αθωώνει από τη φασίζουσα στάση, τη φασίζουσα σκέψη και το φασίζον βλέμμα. Η πτώση αυτού του τραγικού προσώπου της ελληνικής ιστορίας, του ανθρώπου που -σύμφωνα με τα Wikileaks- από Τούρκογλου αναβαθμίστηκε σε Βενιζέλος μόνο και μόνο για να δρέψει λίγο από το κλέος του πάλαι ποτέ εθνάρχη, έχοντας πλήρη επίγνωση της ανικανότητάς του να εξελιχθεί σε μείζονα πολιτικό παράγοντα αποκλειστικά μέσω του θλιβερού εναγκαλισμού του με τους παπάδες και τις πολιτικοοικονομικές αδελφότητες, ούτε η πτώση του λοιπόν δε θα είναι εκκωφαντική και μεγαλοπρεπής όπως ο ίδιος θα ήθελε. Θα είναι ανάξια λόγου, θα σημειωθεί σε μονόστηλα δίπλα σε αναγγελίες κηδειών ή σε καυτά ροζ τηλέφωνα, με φωτογραφίες σίγουρα πιο αξιοπρεπών από αυτόν κοριτσιών λογοκριμένες με φανταχτερά αστεράκια στα επίμαχα σημεία να πλαισιώνουν την αξιοθρήνητη φάτσα του. Λάβετε την ανάρτηση ως επικήδειο στον οποίο, αν και απρόσκλητος, θα καταθέσω τα βασικότερα έργα και τις σημαντικότερες ημέρες του ανθρώπου που συνέδραμε όσο ελάχιστοι στο να μετατραπεί τούτος ο τόπος στην πρώτη ιστορικά μπανανία της Γηραιάς Ηπείρου.

• Νόμος περί ευθύνης ή μη ευθύνης υπουργών, ήτοι κάνε ότι γουστάρεις, μπλέξε τα μπούτια σου σε όποια λοβιτούρα αρέσκεσαι και ο μήνας έχει εννιά. Φρόντισε για σένα κύριε υπουργέ ο Βαγγέλης Βενιζέλος. 
• Αποχαρακτηρισμός βιομηχανικών μνημείων προς όφελος διαφόρων κολλητών από την όμορφη Σαλονίκη. Υπογράφει ο Βαγγέλης Βενιζέλος. 
• Παραλαβή υποβρυχίων που λιγάκι έγερναν ώστε να γίνει το χατήρι του εμίρη και να πάρει για ένα κομμάτι ψωμί τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Κερνάει ο Βαγγέλης Βενιζέλος. 
•  Τροποποίηση των άρθρων του Ποινικού Κώδικα που αφορούν την ψευδή βεβαίωση και την πλαστογραφία. Όλως περιέργως, βολεύει όλη την αφάν γκατέ της "συμπρωτεύουσας" με ένα πάρτι ασυδοσίας που αφορούσε τις καλές οικογένειες της πόλης και τους γόνους τους να στήνεται χωρίς αιδώ. Διαλέγει μουσική και φτιάχνει τα ποτά ο Βαγγέλης Βενιζέλος. 
• Διάσωση με εκατό εκατομμύρια γιούρο της αμαρτωλής Proton Bank, συμφερόντων του επιχειρηματία και συνδαιτυμόνα του παπαδαριού σε ιερές μπίζνες Λαυρεντιάδη, όταν αυτή σε έλεγχο της Τράπεζας της Ελλάδος βρέθηκε να μπάζει, παρά την αντίθετη γνωμοδότηση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Η διάσωση βαφτίστηκε "κίνηση διασφάλισης της συστημικής σταθερότητας" ενός κατά τ' άλλα απολύτως διεφθαρμένου τραπεζικού συστήματος. Κερασάκι στην τούρτα, η αναδρομική αμνήστευση του ιδίου και ομοίων του για τέτοιου είδους πράξεις με σχετική νομοθετική ρύθμιση. Ζαχαροπλάστης, ποιος άλλος... ο Βαγγέλης Βενιζέλος. 

   

        

Ο πακιστανικός κότσυφας

Αφού καλησπερίσω, να ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι, παρ’ ότι δεν το συνηθίζω στο ιστολόγιο καθώς το θεωρώ βαρετό, ακολουθεί ανάρτηση ειδικού και εν προκειμένω υγειονομικού περιεχομένου. Φαντάζομαι ότι αφορά κυρίως γιατρούς, νοσηλευτές και όσους ασχολούνται με τη δημοσια υγεία. Πιθανόν βέβαια να μην αφορά και κανέναν από δαύτους αν θεωρούν ότι έχουν δεμένο το γάιδαρό τους ή έχουν πιάσει τον Ιερώνυμο από τα αρχίδια. Εκεί που σκέφτομαι να πρωτοτυπήσω, είναι παρουσιάζοντας έναν άρρωστο και την αλυσίδα λαθών που έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται  κατά την προσέγγισή του τα τελευταία δύο χρόνια. Εκεί που οι άλλοι καμαρώνουν για τα αμφίβολα επιτεύγματά τους, εγώ λέω να βγάλω τα  επιβεβαιωμένα άπλυτα στη φόρα, με τα οποία άπλυτα δεν ασχολείται ουδείς αν και είναι ότι πιο διδακτικό μπορεί να σου τύχει. Εγώ άλλωστε, καλά μου παιδιά, δεν έχω υψηλές προσδοκίες για μεγάλη καριέρα. Φασόν αντιβιώσεις στο τοπικό ΙΚΑ θέλω να συνταγογραφώ για τα προς το ζην. 

Παρουσίαση περιστατικού

Παλικαράκι 20 ετών καταγωγής Πακιστάν – συγνώμη Ηλία Κασιδιάρη- φυλάσσεται σε ένα μπουντρούμι στο Μεταγωγών στη Μεταμόρφωση και είναι έτοιμος προς απέλαση. Χτυπάει την πόρτα του κελιού στον αστυνόμο υπηρεσίας και του λέει ότι "μάστορα κάτι δεν πάει καλά. Εκεί που ημουν κοτζάμ λεβέντης, έχω γίνει σαν πρησμένο κοτσύφι". Φιλεύσπλαχνος και καλός ενορίτης ο μπάτσος ων, του περνάει χειροπέδες μην και τον κατασπαράξει το αγρίμι των σαράντα κιλών από τα περίχωρα του Καράτσι, τον φορτώνει στο περιπολικό βάζει και τη σειρήνα λες και μεταφέρει τον Ρωχάμη και τον πάει στον Ερυθρό. Εκεί οι καλοί συνάδελφοι καταλαβαίνουν ότι κάτι τρέχει με το πιτσιρικάκι και τον διακομίζουν στο Σωτηρία, του οποίου την παράδοση στην αντιμετώπιση της φυματίωσης -της νόσου των φτωχών- δεν πρέπει να έχει άλλο νοσοκομείο στην Ευρώπη, για τον απλούστατο λόγο ότι τόση δυστυχία και φτώχεια μαζεμένη όσο στην Ελλάδα τα τελευταία εκατό χρόνια σπανίζει στο Δυτικό κόσμο. Μικρασιατική καταστροφή, ύφεση τη δεκαετία του '30, κατοχή, εμφύλιος. Τι τα θες Ηλία Κασιδιάρη. Ο θεός σου δεν αγαπάει και πολύ την Ελλάδα. 

Επιστρέφω στο θέμα μας. Ο μικρός Πακιστανός ασθενής υποβάλλεται σε εξονυχιστικό έλεγχο και τίθεται -όχι με οριστικό τρόπο, αλλά πειστικότατα- η διάγνωση της γενικευμένης (κεχροειδούς) φυματίωσης. Κάπου εδώ αρχίζει το θέμα να έχει γούστο. Οι φυματιολόγοι ξεκινούν την ενδεδειγμένη αγωγή στον κότσυφα της Ασίας και δίνουν οδηγίες για συνέχιση της αγωγής στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού. Η αγωγή της φυματίωσης δεν είναι σαν την κυστίτιδα στις διψασμένες για έρωτα νεαρές κορασίδες, τουτέστιν τρεις μέρες και πάμε για άλλα. Έξι μηνάκια το ελάχιστον, ου μην και παραπάνω. Ο νεαρός, όμως, ως φέρων δυνάμει μεταδοτικό νόσημα εκμεταλλεύεται τον υγειονομικό κώδικα και νόμιμα εκδίδεται άδεια παραμονής στη χώρα. Ούτε Κορυδαλλός, ούτε φυλακές αλλά ούτε και φάρμακα, αν και τα δικαιούται. Απελευθερώνεται ως βαρέως πάσχων, χωρίς κανένας να ασχοληθεί με το τι μέλλει γενέσθαι με την αγωγή του. Αν ήταν έτσι ρε λεβέντες, καλύτερα να τον κρατούσατε μέσα να γινόταν καλά το παληκάρι. Τα δε ενημερωτικά σημειώματα από το Σωτηρία, τα κρατάει ενθύμιο ο μπάτσος στο Μεταγωγών. Να τα κάνει τι; Μην κάνετε λογικές ερωτήσεις όταν εκλείπουν οι λογικές απαντήσεις. Να τα διαβάσει; Μάλλον όχι, καθώς νομίζω ότι ο αναλφαβητισμός είναι απαραίτητο προσόν για να ενταχθεί κανείς στα σώματα ασφαλείας. Δίπλωσέ του τα καλέ μου μπάτσε και χώστου τα σε μια κωλότσεπη να ξέρουμε τι διάβολο περιπέτεια έχει περάσει ο άρρωστος. Τι σου λέω τώρα. Μάλλον θα σε είχε παρει φαλάγγι στο τάβλι ο αξιωματικός υπηρεσίας και ήσουν μπαρούτι. Δεκτό κι ανθρώπινο.
Κλεισμένος με άλλους εφτά νομά σε ένα δωμά ο ήρωας τρώει από τα σκουπίδια και αναπνέει αρρωστημένο αέρα, ακριβώς ότι χρειάζεται για να φουντώσει το χτικιό. Όπερ κι εγένετο. Ανοίγω μια τόσο δα μικρή παρένθεση και γράφω τούτο. Οι μόνοι οι οποίοι δεν συμμετείχαν στη ραγδαία μείωση (έως εξάλειψης σε πολλές χωρες) της νόσου κατά τον εικοστό αιώνα ήταν οι γιατροί. Με τα ίδια περίπου φάρμακα που πάλευαν πριν πενήντα χρόνια, παλεύουν και τώρα. Η νόσος καταπολεμήθηκε χάρη στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Στην καλύτερη σίτιση. Στην μείωση του συγχρωτισμού. Στην καλύτερη και πιο υγιεινή διαρρύθμιση των κατοικιών. Κλείνω την παρένθεση και ερωτώ. Ποια από τα παραπάνω απολάμβανε ο ήρωας; Μπράβο, κανένα. Επομένως, προδιαγεγραμμένη η πορεία του προς το επόμενο νοσοκομείο χωρίς χαρτιά, χωρίς ενημερωτικά, χωρίς τίποτα που να υποδηλώνει το αμαρτωλό παρελθόν του. Κάπου εδώ ρωτάτε "εσύ πού τα ξέρεις αυτά αφού ο άρρωστος μπήκε στο νοσοκομείο με μια μπλούζα, ένα σώβρακο, ένα παντελόνι κι ένα ζευγάρι λιωμένες σαγιονάρες"; Παίρνοντας ένα ιστορικό σε άπταιστα ελληνοπακιστανικά, ο πιτσιρικάς μας είπε "εγκώ σε άλλο νοσοκομείο, εγκώ χοντρό, μετά λεπτό". Ψύλλοι στ' αυτιά μου μπήκανε, είδα και μια φωτογραφία του πριν από δύο χρόνια που ήταν όντως φράπα, έβαλα λοιπόν την κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου να πάρει σβάρνα τα νοσοκομεία και να μας βρει την παλιά του νοσηλεία, κάτι που κατάφερε εντός μίας ώρας. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι χάρηκα όταν μας έστειλαν τα παλιά ενημερωτικά, καθώς μια ατελώς θεραπευθείσα φυματίωση είναι πραγματική υγειονομική βόμβα, δεδομένου ότι οι πιθανότητες να μην απαντά πλέον στα φάρμακα είναι μεγάλη. Να μην τα πολυλογώ, κάναμε ότι μπορούσαμε να κάνουμε, ο ασθενής συνδέθηκε εκ νέου με το αντιφυματικό ιατρείο και όλοι μαζί σταυρώνουμε τα δαχτυλάκια μας να μην μας προκύψει κανένα στέλεχος του μικροβίου που το σκοτώνει μόνο ο κρυπτονίτης.

Λάθη επί λαθών     

Λάθος πρώτο: Υπάρχουν οδηγίες από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και από πληθώρα άλλων οργανισμών που ασχολούνται με την υγεία των προσφύγων που λένε ότι επιβάλλεται σε όλους τους νεοαφιχθέντες πρόσφυγες από αναπτυσσόμενες χώρες να γίνεται έλεγχος με ειδική, απλούστατη εξέταση για το αν "κουβαλάνε" μέσα τους το μικρόβιο. Γιατί αν το κουβαλάνε, είναι πολύ πιθανόν αυτό να φουντώσει με όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα. Αν το βρεις εγκαίρως, τους δίνεις τα φαρμακάκια τους πριν νοσήσουν και το πράγμα σώζεται σε σημαντικό βαθμό. Αν όλα αυτά σου φαίνονται ψιλά γράμματα, αφήνεις τη Χρυσή Αυγή να καθαρίζει στα σύνορα με νάρκες και πολιτοφύλακες.

Λάθος δεύτερο: Όταν έχεις ένα κρούσμα φυματίωσης σε ένα από τους επτά νομά που ζουν στο δωμά των δεκαπέντε τετραγωνικών στου Ρέντη, οφείλεις να τσεκάρεις και τους υπόλοιπους, κάτι το οποίο φυσικά και δεν έγινε. 

Λάθος τρίτο: Όταν δίνεις άδεια παραμονής σε έναν πρόσφυγα για συγκεκριμένο λόγο, οφείλεις να του εξηγήσεις ποιος είναι αυτός ο λόγος αλλά και τι δικαιώματα έχει ο κάτοχός της. 

Λάθος τέταρτο: Όταν ο άρρωστος έχει ένα τόσο σοβαρό μεταδιδόμενο νόσημα και δεν μπορείς να συνεννοηθείς σε καμία από τις καταγεγραμμένες γλώσσες ή διαλέκτους της υφηλίου, ψάχνεις υποχρεωτικά κάποιον να μεταφράσει και να εξηγήσει πόσο σημαντικό είναι να παίρνει τα φάρμακα στις σωστές δόσεις, τις σωστή ώρα, για το σωστό χρονικό διάστημα. Πιστέψτε με, πάντα υπάρχει κάποιος στο περιβάλλον του αρρώστου που μιλάει αξιοπρεπώς κάποια γνωστή σας γλώσσα. Αλλιώς, άστο καλύτερα. Δώστου καραμέλες για το λαιμό.

Λάθος πέμπτο: Συνεχίζεις να έχει αμφιβολίες για το κατά πόσο ο ασθενής με φυματίωση θα παίρνει τα φάρμακά του; Αυτό που δεν κάνεις είναι να του γράψεις μια συνταγή στα ελληνικά (!) και να του πεις τράβα φαρμακώσου. Οι σοβαρές χώρες με σοβαρά συστήματα υγείας έχουν λύση και σε αυτό το πρόβλημα. Προβαίνεις στο λεγόμενο direct observed treatment (επιτηρούμενη θεραπεία σε ελεύθερη μετάφραση), όπου ένας νοσηλευτής ή ένας επισκέπτης υγείας δίνει ραντεβού με τον άρρωστο, του χορηγεί τη θεραπεία του και είναι επιφορτισμένος να βεβαιωθεί ότι ο ασθενής όντως την έλαβε. Μην κοιτάς που εσύ δεν έχεις ούτε σοβαρή χώρα αλλά ούτε σοβαρό σύστημα υγείας. Αν θες να λύσεις οριστικά το πρόβλημα, κανονίζεις ένα ραντεβού του αρρώστου με τον Καιάδα και τον Παναγιώταρο. Δεν θα υπάρξει επόμενο. 

Wired

Για το έργο έχουν γραφτεί διθύραμβοι, με χαρακτηριστικότερους αυτούς που το περιγράφουν ως μια σύγχρονη εκδοχή έργων του Ντίκενς και του Ντοστογιέφσκι. Όσο υπερβολικό και αν ακούγεται αυτό, μπορεί να μην απέχει πολύ από την αλήθεια. Η παρούσα ανάρτηση έχει έναν και μοναδικό σκοπό. Να καταγράψει τους βασικούς λόγους για τους οποίους από την οπτική σκοπιά του γράφοντος, το Wire απλά γαμάει μάνες.

Η Πόλις

Η Βαλτιμόρη βρίσκεται στην Ανατολική Ακτή, νότια της Νέας Υόρκης. Πρόκειται για μεγάλο εμπορικό λιμάνι που μοιάζει με τη γείτονα Φιλαδέλφεια, μόνο που στερείται της αίγλης που προσφέρει στο Phily το Philadelphia Museum of Art, οι Roots, ο Christian McBride και φυσικά ο Rocky Balboa. Αν ψάχνετε για χλιδάτους ουρανοξύστες, επιβλητικά πάρκα, φωταγωγημένες από πίξελ λεωφόρους μάλλον πρέπει να παρακολουθήσετε άλλη σειρά. Όχι ότι δεν έχει και τέτοια στη Βαλτιμόρη, αλλά -όπως θα διαβάσεις παρακάτω- αλλού ζει ο κανονικός κοσμάκης και ως εκ τούτου δεν μας απασχολούν.

Το σκηνικό (άλλως Low life in high places)
Η πρώτη σεζον, την οποία μόλις ξεκοκκάλισα, διαδραματίζεται στη Δυτική Βαλτιμόρη και συγκεκριμένα σε διόλου καλαίσθητα γιγαντιαία συγκροτήματα εργατικών κατοικιών, υποβαθμισμένες συνοικίες, ακάλυπτους χώρους με ψόφια γρασίδια, ξηλωμένους καναπέδες, αποκεφαλισμένες λάμπες, διαλυμένα πεζοδρόμια, κατεστραμμένα καρτοτηλέφωνα και ξεραμένα εμέσματα από πρεζάκια, κωλόμπαρα χειρότερα και από το ξακουστό κλαμπ Σεϋχέλες στη Σπάρτη. Η δεύτερη σεζόν που μόλις άρχισα λαμβάνει χώρα κυρίως στο λιμάνι και στις πλατφόρμες φορτοεκφόρτωσης και σε άλλα τέτοια εξωτικά μέρη τα οποία ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης ή η Έλενα Ακρίτα ποτέ δε θα διανοούνταν να εντάξουν στις σειρές τους. Γιατί το έργο έχει να κάνει με ζόμπι. Και τα ζόμπι δεν κυκλοφορούν στο Κολωνάκι, γκεγκε;  
Ανοίγω πρώτη παρένθεση και συμπληρώνω. Δεν είναι τυχαίο ότι στη συγγραφή κάποιων επεισοδίων έχουν συμμετάσχει και σημαντικοί συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων. Θα επικεντρώσω σε έναν από αυτούς, τον George Pelecanos και ο λόγος είναι ότι με αυτήν την αντίφαση της αμερικανικής μεγαλούπολης  έχει ασχοληθεί και στα βιβλία του που έχω διαβάσει, στον Κηπουρό της Νύχτας και στο εξαιρετικό DramaCity, την πλοκή των οποίων τοποθετεί σε μια Ουάσινγκτον πολύ διαφορετική από αυτή που φανταζόμαστε όταν βλέπουμε τον Λευκό Οίκο σε γκρο πλαν. Μην τα ξαναλέμε, δε μένουν όλοι στην Times Square.
Ανοίγω δεύτερη παρένθεση κι αναπολώ. Βρίσκομαι στο μπροστινό κάθισμα ενός General Motors φτιαγμένου προς λαϊκή κατανάλωση και κατευθύνομαι με το απόλυτο γρικαμέρικαν σόι νότια από τη Νέα Υόρκη, όλως τυχαίως με κατεύθυνση τη Φιλαδέλφεια, για να εξασκήσουμε το απόλυτο γρικαμέρικαν χόμπι, αυτό του τζόγου. Ο τελικός προορισμός βεβαίως είναι το Λας Βέγκας της Ανατολικής ακτής, το γνωστό τοις πάσι Atlantic City. Κινουμαστε παραλιακά και από κάμποσα χιλιόμετρα -ή μίλια;- μακριά αρχίζουν να φεγγοβολούν διάφοροι κιτσάτοι ουρανοξύστες του Ντόναλντ Τραμπ, τα καζίνο και οι λοιπές αηδίες που κατανάλωναν για να εκπέμψουν το ματαιόδοξο, εκτυφλωτικό φως τους για μια νύχτα όσο μια μέση πόλη για ένα χρόνο. Με ρωτάει ο απόλυτος working class hero θείος μου: "Πώς σου φαίνεται;", "αδιάφορο" απαντάω. "Ξέρεις, μου λέει, υπάρχει κάτι το πολύ ενδιαφέρον. Λιγότερο από ένα μίλι απόσταση από τους ουρανοξύστες που βλέπεις, υπάρχουν γκέτο και περιοχές με εγκληματικότητα υψηλότερη και από αυτή της Μπογκοτά. Τους τα πήραν όλα για ένα κομμάτι ψωμί ή ένα μπουκάλι ουίσκι και χτίσανε αυτά που βλέπεις. Και κάθονται τώρα οι ξελιγωμένοι μαύροι και ατενίζουν το Taj Mahal Casino. It sucks..." 

Όλοι οι καλοί χωράνε (άλλως all the pieces matter)
Ζόμπι της πρέζας, ναρκοπρίγκηπες, αμόρφωτοι μπάτσοι, μπεκρήδες Ιρλανδοί μπάτσοι, λαμόγια διαπλεκόμενοι μπάτσοι, γκέι μικροεγκληματίες, χοντροί λιγδιασμένοι από τα Burger Kings μπάτσοι, ανεπρόκοποι χωροφυλάκοι, λεσβίες που παλεύουν να πιάσουν παιδί, βαποράκια ηλικίας οχτώ ετών, ερασιτέχνες μπασκετμπολίστες, καλόψυχες κωλομπαρούδες, σκατόψυχες κωλομπαρούδες, διαπλεκόμενοι γερουσιαστές, Πολωνοί, Ρώσοι και φυσικά Έλληνες μαφιόζοι. Οι Έλληνες άλλωστε πάνε παντού, σαν το κέτσαπ. Περιττό ότι ζέχνουν όλοι ανεξαρτήτως χρώματος και καταγωγής. Προσωπική συμπάθεια ο τεράστιος ηρωινομανής-τζιμάνι-πληροφοριοδότης των μπάτσων-κλεφτάκος-καλός άνθρωπος Bubbles, ερμηνευμένος από τον Andre Royo, του οποίου η απόδοση εξηγείται μόνο αν πίνει πρέζα και στην κανονική του ζωή από τα γενοφάσκια του. 

No more happy ending
Αν περιμένετε οι καλοί να κατατροπώσουν τους κακούς, πάλι πέσατε έξω. Μπορείτε να το γυρίσετε στα CSI και κατά προτίμηση την εκδοχή του Miami, όπου ο κοκκινοτρίχης Lt. Horatio Caine δεν αφήνει έγκλημα για έγκλημα ανεξιχνίαστο και κακοποιό για κακοποιό ατιμώρητο, κοιτάει δε τους ενόχους με λάγνο βλέμμα τύπου "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του" όταν τους ανακοινώνει ότι ξεσκέπασε τα μιαρά τους σχέδια από μια μύξα που είχαν κολλήσει στο κουβούκλιο του ασανσέρ καμια δεκαριά χρόνια πριν. Στη Βαλτιμόρη το πράγμα εξελίσσεται όπως στην κανονική ζωή, με κακούς να τη γλιτώνουν με δυο-τρία χρονάκια σπέσιαλ περιποίησης στη φυλάκα, με τα καλά παιδιά να σκοτώνονται από τους κολλητούς τους, με πειστήρια εγκλήματος να εξαφανίζονται και οι ένοχοι να την κάνουν κύριοι και τους μπάτσους να στήνουν πάρτι και να γίνονται ζάντα στο μεθύσι από τη χαρά τους όταν λύνουν τις μισές από τις υποθέσεις τους.

You gotta help me keep the devil way down in the hole 
Το πόσο ψηλά έχει τοποθετηθεί ο πήχυς με την επιλογή του τραγουδιού των εναρκτήριων τίτλων, δεν περιγράφεται. Ο πραγματικός πρίγκηπας του σκότους Tom Waits είχε ξεράσει το απλησίαστο Way Down In The Hole ήδη από το 1987 χωρίς ούτε ο ίδιος να φαντάζεται πόσο άψογα θα συμπλήρωνε την εποποιία του The Wire. Αναλόγως της σεζόν ακούγονται διάφορες εκτελέσεις πλην της αυθεντικής με καλύτερη όλων κατά την άποψή μου αυτή των Blind Boys of Alabama. Το έχουμε πάντως και από Neville Brothers, αν ενδιαφέρεστε. 

"This is me, yo, right here bitches"
 Αργκό που σπάει κοκκαλα, bitches, niggas, yo, bro, η γνωστή σε όλους λεξούλα από f σε όλες τις εκδοχές και σε όλους τους δυνατούς συντακτικούς συνδυασμούς διανθίζουν αυτή την τόσο γλυκανάλατη σειρούλα με τους τόσο αγαθούς πρωταγωνιστές. Ειδικά όταν μιλάνε οι gangster καλύτερα να ακούς τον Ντούσαν Μπάγεβιτς να παλεύει τα ελληνικά...

That's all folks (άλλως, τελειώσαμε)!