Παιανίσματα Pt.I

Σε πείσμα των καιρών κατά τους οποίους απαγορεύεται η ψυχαγωγία, το ξανάριξα στη μουσική. Αν και οι καιροί προτάσσουν να παίζονται ρέκβιεμ και μανιάτικα μοιρολόγια, στα πρόσφατα ακούσματά μου δεν περιλαμβάνεται ούτε δείγμα από δαύτα. Θα μου πείτε, εδώ ο κόσμος καίγεται, το καράβι βουλιάζει κι εσύ ασχολείσαι με λίστες δίσκων; Ε λοιπόν, ναι. Και ο Τιτανικός όταν βούλιαζε κάποιοι ταλαίπωροι παιάνιζαν μέχρι να αρχίσουν να βγαίνουν μπουρμπουλήθρες από τις τρομπέτες.

Tedeschi Trucks Band - Revelator 

Το ζεύγος στη ζωή και συχνά και στη σκηνή αποφάσισε -προς μεγάλη τέρψη εμού και κάμποσων εκατομμυρίων ακόμα- να ενώσει τις δυνάμεις του και στο studio. Για τον Dereck Trucks θα πω μόνο τούτο. Είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη ο πιο προικισμένος κιθαρίστας της νεότερης γενιάς όσο αφορά τις μουσικές καταβολές του, τις μελωδίες του και το εντελώς προσωπικό του ύφος. Αγαπημένο παιδί των B.B. King, Clapton, Santana και Hancock είναι πραγματικά μια κλάση μόνος του στα blues, southern και funk μονοπάτια (και σίγουρα πολύ πιο μπροστά από τους Mayer και Frusciante με τους οποίους το Rolling Stone τον πλάσαρε πακέτο μια εποχή). Η σύζυγος κυρία Susan Tedeschi από κάποιο γονιδιακό τερτίπι προέκυψε λευκή στο χρώμα. Μαύρικη φωνή και εξαιρετικό blues παίξιμο σε συσκευασία ενός -ή καλύτερα μίας- που καθηλώνουν. Ο πρώτος κοινός τους δίσκος είναι μια ωδή στα είδη που υπηρετούν πιστά και οι δυο τους και αυτό το καταφέρνουν συνεπικουρούμενοι από μια εξαιρετική μπάντα, πολλά μέλη της οποίας είχαν δοκιμαστεί με επιτυχία από τον Πάπα Herbie Hancock Α' στο Imagine Project. Από τα αξιοσημείωτα του lineup, η συμμετοχή του εξαιρετικού Mike Matisson, βασικού τραγουδιστή στην Derek Trucks Band, στα φωνητικά πίσω από τη λέαινα Tedeschi.   

TV On the Radio - Nine Types of Light

Τα αγόρια από το Big Apple έβγαλαν τον δίσκο αυτό τον Απρίλη του 2011 και λίγες ημέρες μετά το μέλος της μπάντας Gerard Smith πέθανε καθιστώντας το μέλλον της μπάντας -σύμφωνα με τη Wiki- αβέβαιο. Όπως και να έχει ο δίσκος είναι ένα καταπληκτικό μείγμα δύσκολα προσδιορίσιμο με τα electro και rock στοιχεία να ξεχωρίζουν, όπως ξεχωρίζουν από το δίσκο το New Cannonball Blues με το συνδυασμό πνευστών οργάνων και ηλεκτρονικών ήχων, το uptempo Repetition και το Will Do με τα συναρπαστικά φωνητικά του. Επειδή τα παλικάρια ψάχνονται με τα πολυμέσα και με άλλες μορφές τέχνης κι έκφρασης κι έτσι, έχουν έχουν οπτικοποιήσει το album σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που μπορείτε να απολαύσετε εδώ. 

Dimitris Kalantzis Quintet and Athens Camerata - Mano's Jazz Tribute to Manos Hadjidakis  

Ότι καλύτερο έχει δώσει η ελληνική δισκογραφία εδώ και χρόνια. Ελληνική είπα; Παραλίγο. Ο σπουδαίος Δημήτρης Καλαντζής βρήκε θαλπωρή στην αγκαλιά της Verve -ναι, της γνωστής δισκογραφικής Verve- την ίδια ώρα που δίσκοι άξιων διαδόχων και μαθητών του αναζητούν αέρα να αναπνεύσουν ανάμεσα σε ορδές δισύλλαβων απολίτιστων (Ρέμος, Κιάμος, Βέρτης και πάει κλαίγοντας και συχτιρίζοντας). Είναι συγκινητικός ο σεβασμός που δείχνει ο Καλαντζής στο χατζηδακικό έργο αλλά και εξίσου συγκινητική η νέα πνοή που του εμφυσά. Άξιος αρωγός ο Λογιάδης με την Καμεράτα, αλλά το κουιντέτο του πιανίστα είναι αυτό που κλέβει καρδιές. Κτιστάκης στα τύμπανα, Γεωργιάδης στο κοντραμπάσο, Πατερέλης στο σαξόφωνο και Πολυζωγόπουλος στην τρομπέτα. Δεν μπορώ να αποφύγω τη λούμπα και να ξεχωρίσω τους ευρισκόμενους σε μοναδική φόρμα πνευστούς. Πατερέλης (ειδικά στο Τραγούδι του Δρόμου και στο Μια Παναγιά) και A. Poly (ουδεμία σχέση έχων με τον G. Poly) σε όλο το δίσκο είναι χάρμα ωτών! Όπως χάρμα και η σχετική ανάρτηση του Costinho. 

Dream Theater - Octavarium 

Διάλεξα αυτόν το δίσκο για τους εξής λόγους. Η περίοδος που ακολούθησε το μεγαλειώδες "Metropolis Pt.II Scenes From a Memory" περιελάμβανε δίσκους που με άφησαν παντελώς αδιάφορο, σε βαθμό να μην έχω ακούσει ολόκληρο δίσκο (sorry Chris). Πολλή η φασαρία, λίγη η μελωδία, μου φάνταζε σας αγώνας δρόμου να αποδείξουν αυτό που μόνο οι κουφοί αγνοούν. Ότι είναι, ο καθένας στο όργανό του, απλησίαστοι βιρτουόζοι. Με το Octavarium επέστρεψαν σε πιο γνώριμο σε μένα ύφος. Οι φανατικοί της μπάντας μπορεί να θεωρήσουν συμβιβασμό το ότι ο δίσκος περιέχει κομμάτια διάρκειας μόλις 6 λεπτών, αλλά οι Theater νομίζω τους αποζημιώνουν με την εικοσιτετράλεπτη ομώνυμη σύνθεση, αν και πρόκειται μάλλον για συρραφή επιμέρους κομματιών παρά για κάτι ομοιογενές. To Root of All Evil με τη ριφάρα του, το Never Enough με την κάτι-από-Muse μελωδική του γραμμή αλλά κυρίως το Panic Attack ξεχωρίζουν. Ο δεύτερος λόγος που ασχολούμαι με το Octavarium είναι για να αποδώσω τον δέοντα φόρο τιμής στον μέγιστο drummer Mike Portnoy, προ μηνών απολυθέντα από την μπάντα. Δε θα μπω στη γελοία διαδικασία σύγκρισής του με τον διάδοχό του Mike Mangini. Αν ήμουν δεκαπέντε χρονών θα το έκανα. Αν ήμουν φαν του Metal Hammer, επίσης. Επειδή έχει τύχει να δω τον Mangini να παίζει ζωντανά, μπορώ να βεβαιώσω ότι θα τα καταφέρει περίφημα. Το βασικό πρόβλημα με την αποχώρηση του Portnoy είναι ότι η μπάντα χάνει την ψυχή της. Γιατί οι Theater παίζουν metal και ο Portnoy ήταν και είναι ένας πραγματικός μεταλάς.

Rory Galagher - Notes From San Francisco

Πριν προβώ στην κριτική -σας προεξοφλώ ότι θα είναι διθυραμβική- για τον δίσκο, θα καταθέσω μια ιατρική τρόπον τινά άποψη. Βρισκόμαστε στα 1994 στο Montreaux της Ελβετίας. Ο σαρανταεξάχρονος Gallagher βρίσκεται στη σκηνή του φημισμένου Jazz Festival με το τρίο του, πρησμένος από την κατακράτηση ύδατος και άλατος λόγω της κίρρωσης ήπατος από την οποία υποφέρει. Προχωρημένη η κατάσταση, βαριά ο ασθενής. Τον επόμενο χρόνο θα υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος, από επιπλοκές της οποίας θα μας αφήσει ορφανούς. Τα βιβλία λένε κι εγώ το επιβεβαιώνω βλέποντάς το καθημερινά ότι οι τελικού σταδίου ηπατοπαθείς πάσχουν από τη λεγόμενη ηπατική εγκεφαλοπάθεια, η οποία επηρεάζει όλες τις αδρές και λεπτές δεξιότητες. Αρχίδια. Αυτά ισχύουν για τους άλλους, όχι για τους Ιρλανδούς. Το τι κάνει ο Gallagher στο Montreaux με το ένα πόδι στον τάφο δεν περιγράφεται. Σπέρνει μακελειό και όλεθρο με κιθάρα και φωνή διαψεύδοντας τους πάντες και τα πάντα. Τον επόμενο χρόνο θα καταλήξει έχοντας για παράσημο τον αστικό μύθο που θέλει τον Hendrix όταν ρωτήθηκε για το πώς αισθάνεται που είναι ο καλύτερος κιθαρίστας του κόσμου, να απαντά "ρωτήστε καλύτερα τον Rory".
Ο διπλός αυτός δίσκος περιέχει ακυκλοφόρητες studio ηχογραφήσεις καθώς και μια live ηχογράφηση της διετίας 1978-1979, όταν ο παιχταράς ήταν στα καλύτερά του. Εξαιρετική ποιότητα ήχου και μεγάλη σε πλήθος μπάντα για τα δεδομένα του Gallagher στην studio ηχογράφηση.. Στη ζωντανή ηχογράφηση επανέρχεται στο γνωστό του τρίο με τους Ted McKenna στα τύμπανα και τον Gerry McAvoy στο μπάσο. Πρέπει να άκουσα στο αυτοκίνητο καμιά εκατοστή φορές συνεχόμενα το Calling Card κι άλλες τόσες το Overnight Bag όταν το πρωτοπήρα...

Τον λένε Πόπη

Ο Γιώργος Νταλάρας ανάμεσα στα άλλα είναι πρεσβευτής της ύπατης αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες. Είναι δηλαδή κάτι σαν την Ελληνίδα Αντζελίνα Τζολί χωρίς σαρκώδη χείλη και αβυσσαλέο μπούστο. Ο Γιώργος Νταλάρας, σύζυγος υπουργού Άννας Νταλάρα, πρωταγωνιστεί σε ένα καλαίσθητο βίντεο αφιερωμένο στους πρόσφυγες με τίτλο "Ακόμα και ένας είναι... πολύ". Λέει ο Γιώργος ανάμεσα στα άλλα: "Κάθε μέρα εκατοντάδες άνθρωποι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για να γλιτώσουν από τη φρίκη του πολέμου και των διώξεων. Ακόμα και ένας είναι πολύ. Και μία ξεριζωμένη οικογένεια είναι πολύ. Και ένα παιδί που μεγαλώνει σε καταυλισμό είναι πολύ. Και ένας πρόσφυγας χωρίς ελπίδα είναι πολύ. Κάντε μια κίνηση..." 

Θα πρότεινα στον Γιώργο-παύλα-Πόπη-παύλα-Αντζελίνα, αφού το συζητήσει με την Άννα-παύλα-Μπραντ, να ξαναγυρίσει το σποτ κάπου στο Πέραμα ή στα Πατήσια λέγοντας τα ακόλουθα: "Με τις πολιτικές που ψηφίζει χωρίς αιδώ η γυναίκα μου, κάθε μέρα εκατοντάδες Έλληνες εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και την κάνουν για άλλη γη, άλλα μέρη. Ακόμα και ένας είναι πολύ. Και μία ξεριζωμένη οικογένεια, που της τα πήραν όλα οι τράπεζες τις οποίες νταντεύει η γυναίκα μου, είναι πολύ. Και ένα παιδί που θα μεγαλώνει σε καταυλισμό χωρίς δημόσιο σύστημα υγείας, αφού το κατεδάφισε η γυναίκα μου με τη συμμορία της, είναι πολύ. Και ένας λαός χωρίς ελπίδα είναι πολύ. Κάντε μια κίνηση και γκρεμίστε τους γιατί αυτό το έρεβος πάει πολύ".

Κράτος Κλειστόν

Άντε βρε μαλάκες, τελειώνετε. Το θέμα έχει καταντήσει αηδία. Ναι, καλά καταλάβατε. Για τον Σεϊσίδη μιλάω. Και στην χιλιοστή διακοσιοστή εικοστή όγδοη δίκη αθωώθηκε. Δε με νοιάζει αν αράζει στην Ικαρία και διαβάζει το "Τσεκούρι και φωτιά". Δε με νοιάζει αν έχει κάνει τατουάζ στο κωλομέρι τον κομάντο Νετσάγεφ, ούτε αν θεωρεί κορυφαίο δίσκο του αιώνα το "Κράτος Κλειστόν" των Panx Romana. Ούτε με νοιάζει που κάθε φορά εκτίθεστε. Θα έλεγα ότι το διασκεδάζω κιόλας αν δεν του είχατε σπάσει τα νεύρα του ανθρώπου. Έχετε τρεις επιλογές. Ή παρατήστε τον, κουτσό όπως τον καταντήσατε, στην ησυχία του ή καταργήστε το Σύνταγμα -σε αυτό το θέμα ομολογώ ότι είστε σε εξαιρετικά προχωρημένο σημείο-,και μπαγλαρώστε τον χωρίς δίκες και λοιπές δημοκρατικές αηδίες. Ή, τέλος, συλλάβετέ τον επειδή πετάει τις γόπες στις γραμμές του ηλεκτρικού, για να τελειώνει η ιστορία. Νισάφι πια, σας βαρέθηκε η ψυχή μου.

Η Ορχήστρα των Προβάτων

Την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου, στο συναυλιακό χώρο Afterdark, περιοχή Εξαρχείων, θα λάβει χώρα κονσέρτο κλασσικής μουσικής δωματίου από την All Star Band Σπάρτης (ιδιαιτέρως των περιοχών κενοτάφειου ή σουβλατζίδικου Λεωνίδα, το ίδιο ξακουστά, Λάκας όπου κουτουπώνεις γκόμενα όταν δεν έχεις πού να την σπιτώσεις, Ευαγγελιστρίας αν ρέπεις προς την ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών και Πλατανιστά αν ακόμα δεν σου έχει δείξει οπισθογωνία ο δάσκαλος οδήγησης). Θα εκτελεστούν άριες του Iggy Pop, πρελούδια των Rolling Stones και σουίτες του Bryan Adams. Διευθύνει ο φημισμένος μαέστρος DJ Lioko, κάτοχος post doc διπλώματος με βαθμό Άριστα πάνω στην περμανάντ του Jon Bon Jovi όταν αυτός τραγουδούσε το Runaway. Θα ακολουθήσει λαχειοφόρος αγορά όπου θα κληρωθούν μινιατούρα του Leonidas και χρησιμοποιημένο προφυλακτικό από το λόφο της αρχαίας Σπάρτης. Είσοδος 5 γιούρο, ίσα για να βγουν τα εισιτήρια του ΧΤΕΛ. Be there!

Σοβαρά τώρα, όποιος πάει δε θα χάσει. Με μπύρα και καλό rock 'n' roll ποτέ κανείς δεν κακοπέρασε. Αφήστε που θα είμαι κι εγώ εκεί!

Αιώνες μπροστά

Σε μια εξαιρετική διάλεξη με θέμα τον διαβήτη προ ημερών, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η παράθεση πολύ φρέσκων δεδομένων που αφορούν τη δράση της ινσουλίνης σε επίπεδο εγκεφάλου, πέραν των ήδη γνωστών. Ο ομιλητής είπε εν ολοίγοις, φωτογραφίζοντάς με, ότι η διαφορά της ομάδας ατόμων που έχει αναπτύξει ή πρόκειται να αναπτύξει διαβήτη σε σχέση με την ομάδα σύγκρισης, έγκειται στο ότι μετά την εκπλήρωση της επιθυμίας λήψης τροφής για τη διατήρηση της ομοιόστασης και ικανοποίηση της αμιγώς βιολογικής ανάγκης της σίτισης, αντί να επέλθει κορεσμός του αισθήματος της πείνας ως όφειλε, το υποκείμενο είναι ευεπίφορο στις ηδονική εγκεφαλική διέγερση που προκαλούν η οσμή, η γεύση και η όραση της τροφής. 

Από την άλλη, όλες τις ανωτέρω σοφιστείες ο φίλος Κορίνης τις έχει απαντήσει εδώ και χρόνια ως εξής. Όταν τον ρωτάω "Τάκη, πεινάμε;", μου απαντάει "Doc, η ερώτηση δεν είναι αν πεινάμε αλλά αν θα φάμε"!

Πάρε Φάτσα...

Από το Unafatsa...

Νον Πέηπερ

Αντρέα, καλησπέρα. Θα μπορούσα να συνεχίσω γράφοντάς σου ότι σε σκεφτόμουν όλη μέρα μόνο και μόνο για να κάνω ρίμα αλλά αυτό θα ήταν ένα οικτρό ψέμα και την Κυριακη σκέφτομαι να κοινωνήσω. Αλήθεια, εσύ και ο κολλητός σου ο χοντρός που τα έχετε καλά με τους παπάδες, το ξέρατε ότι αν με πιάσει αναγούλα μετά την μετάληψη και εκτοξεύσω Σώμα κι Αίμα δίκην ρουκέτας, θα με βάλει ο παπάς να γλείψω  το θείο έμεσμα από τα φθαρμένα και γαριασμένα χαλιά; Ναι, εκεί που τρίβουν οι γονυπετείς γιαγιούλες τα ξεχειλωμένα τους καλσόν! Αηδία, Αντρέα μου. Πώς μπλέξαμε εμείς με αυτούς τους υπανάπτυκτους, μου λες; Αλλά σε καταλαβαίνω. Δύσκολη η μάχη της Β' Αθηνών. Εσύ για την πρωτιά μέχρι και νερό από το Καματερό θα έπινες, μέχρι και την Αθανασία του Αιγάλεω θα πήδαγες. Τέλοσπάντων, δε σου γράφω για αυτό. Πίσω στα δικά μας. Σου γράφω αγαπημένε μου για να σου επιστήσω την προσοχή σε κανα δυο παραφωνίες που υπέπεσαν στην οξυδερκή αντίληψή μου. Μη φανταστείς τίποτε το σοβαρό. Κάτι αηδίες που γράφουν τα κουμούνια. Αλλά γιατί ρε συ Αντρέα να δίνουμε λαβές; Γιατί να σπιλώνεται το ακριβό σου κοστούμι και το καθάριο μέτωπό σου. Για αυτό  όμως είμαι εγώ εδώ, σκύλος πιστός, πρασινοφρουρός συνεπής, φονταμενταλιστής της νεοφιλελεύθερου μεσαίωνα, για να σε προστατέψω και να σε ξεματιάσω. Το λοιπόν. Με τους ψυχιατρικούς αρρώστους έχω κι εγώ πρόβλημα. Δεν μπορώ να τους βλέπω, να τριγυρνούν λεροί, να λένε παλαβωμάρες, να μπαινοβγαίνουν στα ιδρύματα χωρίς λόγο. Να σπαταλούν τους πόρους των υπολοίπων, παράσιτα κανονικά, κι όλα αυτά για να μη μας πουν οι φραγκολεβαντίνοι απολίτιστους. Αυτή είναι η Ελλάδα που ονειρευόμαστε; Από την άλλη ρε χρυσέ μου, μήπως το παρακάναμε κομματάκι που τους υφαρπάζουμε την αναπηρική σύνταξη για τη νοσηλεία τους στους ξενώνες; Μήπως προκαλούμε; Μήπως παραείμαστε kinky; Δεν μπορεί, θα υπάρχει κι άλλος τρόπος να τους εξοντώσουμε, πιο κομψός μέχρι να ωριμάσει ο κόσμος και να αποδεχθεί την Τελική Λύση για όλα αυτά τα αποβράσματα. Μην το τραβάμε το σχοινί γιατί εκεί που οι ανεγκέφαλοι ιθαγενείς μας έχουν για σωτήρες, θα μας πάρουν με τα πήλινα. Ας το παίξουμε και λίγο minority friendly. Προτείνω να επιμείνουμε στο αρχικό σχέδιο. Με πανάκριβα φάρμακα, ιδιωτική υγεία και διαλυμένο το κράτος πρόνοιας, όλα θα γίνουν από μόνα τους. Οι ψυχικά ασθενείς θα αυτοκτονούν,τους μετανάστες θα τους τρώει το χτικιό. Είδες τι καλά που τα καταφέραμε με τα πρεζάκια; Λίγο ακόμα και δε θα μείνει ούτε ένα!

Για πάντα πιστός κι έμπλεος θαυμασμού

Walk on Gilded Splinters

Τώρα που έπεσε η θερμοκρασία και ψύχθηκε ελαφρώς ο ταλαιπωρημένος εγκέφαλός μου, νομίζω ότι μπορώ να καταφέρω κάποιους πιο πολύπλοκους από τις χριστοπαναγίες συνειρμούς. Ερωτώ λοιπόν χωρίς να απαιτώ απάντηση. Ούτως ή άλλως, οι εποχές που τα ερωτήματα είχαν απαντήσεις έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Για λίγες ακόμα παραστάσεις θα αναρωτιόμαστε και τα ερωτήματα θα είναι τόσο μάταια όσο το να ασχόλεισαι με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ή το να φοιτείς σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Ή το να ρωτάς παπά γιατί ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης ήταν τόσο μεγάλος αλήτης. Το επόμενο στάδιο μηδενισμού της εντροπίας και του προβληματισμού είναι να μη ρωτάς καθόλου. Εγώ λοιπόν ρωτώ το εξής. Από όλο το νομικό σώμα της χώρας, δεν βρέθηκαν δέκα πούστηδες να αντιπαρατάξουν κάποια επιχειρήματα στο φασιστοειδές εξάμβλωμα το οποίο προϊσταται του υπουργείου Οικονομικών και χαρακτηρίζεται και καθηγητής συνταγματικού δικαίου; Να τον ρωτήσουν, ρε αδερφέ, αν το Σύνταγμα προβλέπει ευημερία των αριθμών με κόστος απελπισμένους, φαλιρισμένους και παντέρμους να πηδούν από τα μπαλκόνια λες και έχει πέσει στην πολυκατοικία τους αεροπλάνο ή να κρεμώνται από σκονισμένους πολυελαίους σαν ώριμα φρούτα. Όταν οι αυτόχειρες τους πλήρωναν για να σπουδάσουν στη νομική και να κερνάει η γιαγιά τους κουραμπιέδες τη γειτονιά, δεν το έκαναν μονο για να εκπαιδευτούν στο πώς βγάζουν τον Μάκη τον Αγαπούλα λάδι σαν αμόλυντη παρθένα εκμεταλλευόμενοι τις στρεβλώσεις του νόμου. Το έκαναν για να τους προστατεψουν κάποτε αυτοί, οι πεφωτισμένοι, από τα θηρία. 

Δικηγόροι, μαντέψτε. Τα θηρία έφτασαν. 

Stronger than her...

Ξυνόμενος (sic) στο κλεινόν άστυ, ακούω το Stronger Than Me από το Frank διαβάζοντας -όχι τυχαία φαντάζομαι- το Λόφο των Αυτοκτονιών του Elroy. Αφού της γάμησαν σώμα και μυαλό, την περιέφεραν ως άλλο Ελ Σιντ χωρίς να υπολογίσουν ότι ούτε λαλιά δεν έβγαινε, έκλαψαν στον τάφο της παρέα με απαράδεκτες ατάλαντες σελέμπριτις τύπου θυγατέρας Osbourne. Κι αναρωτιέμαι ιδρωκοπώντας στο μπαλκόνι μου. Αν δεν μπόρεσε η προνομιούχος Winehouse να αποτοξινωθεί και να σταθεί στα ασθενικά της ποδάρια, περιμένει κανείς να το καταφέρουν αβοήθητα τα πρεζάκια της Σωκράτους; 

Ενώ ο δίσκος έχει προχωρήσει στο You Send Me Flying και η Amy νιαουρίζει τόσο ερωτικά κι έτσι όπως ποτέ δε θα μπορέσουν κάποια κακέκτυπα, αντιλαμβάνομαι ότι δεν στεναχωρήθηκα που τίναξε τα πεταλα με crack αξίας χιλίων λιρών. Είμαι νευριασμένος. Έξαλλος. Τελειώνει το κομμάτι με μια ωραία μπόσα και ακολουθεί το Know You Now. Και ψάχνω να βρω ποιο άλλο πλάσμα τα τελευταία χρόνια ήταν τόσο ταλαντούχο ώστε να έχει ντεμπούτο δίσκο το Frank, ακολουθούμενο από το Back In Black. Δε μου έρχεται κάτι. Άλλα τι να το κάνεις. 'Όπως λέν' και στο χωριό μου, ήθελές τα και παθές τα.

This is Jill Scott...

...from North Philly, ή αλλιώς η Ματούλα Ζαμάνη της Ανατολικής Ακτής. 

Στα τύμπανα ο γιος του groove Questlove, δίπλα στην καλλιτέχνιδα ραπάρει ο Black Thought και γενικώς τα περάσανε όμορφα.

Λώρη σε εκλιπαρώ. Φέρε τους Roots και εγώ δεσμεύομαι ενώπιον των πολυάριθμων αναγνωστών του ιστολογίου μου ότι θα μαζέψω τις γόπες από το Terravibe μία προς μία. 

iWriting On The Wall

Η κασέτα σε ένα σκονισμένο κουτί. Δεν ξέρω πώς έπεσα πάνω της, πάντως έπαιζε. Ούτε ο πατέρας μου ήξερε πότε και πού την έγραψε.

Το διπλό CD, στην προνομιακή τιμή των εννιά χιλιάδων οχτακοσίων δραχμών. Το βλέπω, εδώ δα, μπροστά μου, δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή. Στο εξώφυλλο, τα τούβλα δε φαίνονται και τόσο λευκά μετά από κοντά είκοσι χρόνια.  Μάλλον θα κάνω καιρό να το ξανακούσω μετά τα προχθεσινά. 

Η αφίσα στο δωμάτιο, πάντα έφευγαν τα πηχάκια. Σκίστηκε από τον αέρα του δυτικού παραθύρου και δεν αντικαταστάθηκε. Θα επανορθώσω. 

Η φωτογραφία του θείου ακουμπισμένου στην πέτρινη μάντρα έξω από το σπίτι στην Κεφαλονιά, φορώντας μπλούζα με τον Τοίχο. Άσπρη με μαύρα μανίκια και τα σκίτσα του Scarfe επάνω στα τούβλα. Η καλύτερη που έχω δει. Έχω προσπαθήσει να την βρω, αλλά μάταια. Θα ξαναψάξω και φέτος στα μπαούλα της γιαγιάς.

Το θρανίο, όλο ζωγραφισμένο με τον Τοίχο, τα χαλάσματα τα μπάλωναν στίχοι. Ο γείτονας Πέτρος διόρθωνε τις ατέλειες με επιτυχία. Δε θυμάμαι τίνος ιδέα ήταν να το ντύσουμε με αυτοκόλλητο νάυλον.

Η ταινία σε κάποια βιντεοκασέτα, η μηχανή του κιμά, τα λουλούδια που ερωτοτροπούν, οι βόμβες, η δίκη και η άθλια κρατική τηλεόραση να μπερδεύει -λογοκρίνει- τα αρχίδια (balls) με τα κόκκαλα (bones). Αιδώς...

Το μέντλεϋ με τους Λεχρίμι, το Hey You με τους Βαβελ. Αμφότερα προβάρονταν στην υπόγα, οδηγώντας τον ένοικο του ισογείου στην παραφορά.

Η ερώτησή μου αφού μου έδειξε το Is There Anybody Out There? στην κλασσική κιθάρα. "Μάκη, γιατί λες να το διαλύσανε μετά το The Wall;" "Γιατί οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν τον Waters". Πολύ πιθανό.

Τα αποκόμματα από τις εφημερίδες, με τους Waters και Wright να ξεκατινιάζονται δια συνεντεύξεων. 

Οι μπλούζες, λευκές, γέμιζαν τούβλα και αδέξια γραμμένες λέξεις από έναν μαύρο ανεξίτηλο μαρκαδόρο. Μία δικιά μου, μία του κολλητού.

Η φωτογραφία στην επικεφαλίδα του μπλογκ. Από άλλο τοίχο αυτή. Ή μήπως όχι;  

Το αγαπημένο μου τραγούδι; Κατά καιρούς όλα του δίσκου. Τα τελευταία χρόνια, το Nobody Home. Μπορεί να φταίει το ότι I got thirteen channels of shit on the TV to choose from. Ή ότι I've got a strong urge to fly, but I got nowhere to fly to (?)

Έχω μια σοβαρή υποψία ότι η ογδόη Ιουλίου του δύο χιλιάδες έντεκα ήταν η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου.

 

Απορία ψάλτου... Αγγελάκας!

Είμαι ο τελευταίος που θα πω κακό λόγο για τον Γιάννη Αγγελάκα και τις Τρύπες. Έχω δηλώσει απερίφραστα σε παρέες φίλων και το πιστεύω ακράδαντα ότι μαζί με το "Περιβόλι του Τρελού" του πάλαι ποτέ νεωτεριστή και νυν ξεμωραμένου Διονύση Σαββόπουλου, οι δίσκοι από τις Τρύπες , είναι ότι πιο προχωρημένο έχει παιχτεί στην Ελλάδα, τουλάχιστον στο ελληνικό ροκ. Αν αναλογιστεί κανείς και την πενία ιδεών της δεκαετίας του '90 σε Ευρώπη και Αμερική, θα έλεγα ότι τα παιξίματα του Αγγελάκα, του Μπάμπη, του Τόλιου , του Καρρά και του Ζαμπέτα μάλλον δεν είχαν ανάλογο ακόμη και σε πιο ευρύ πλαίσιο από το ελληνικό. Από την άλλη, δεν μπορώ να κάνω γαργάρα τη δεύτερη μέρα του Rockwave με τίποτα. Καλός-χρυσός ο Αγγελάκας, φίλτατος ο Ψαραντώνης, αξιοσέβαστα τα χάλκινα Μακεδονίας αλλά τι διάολο θέλουν στο Rockwave ρε παιδιά; Οι διοργανωτές προσπαθούν να ρεφάρουν το φτωχότατο φετινό line up (όπου μέχρι και νεκρανάσταση των Therapy? περιλαμβάνει), προσελκύοντας ένα πολύ ιδιόμορφο κι εκνευριστικό κοινό το οποίο κάνει θραύση στην Ελλάδα, βαθιά άμουσο κατά την ταπεινή μου γνώμη και του οποίου η φιλοσοφία συνίσταται περίπου στο "το ροκ είναι ιδέα, δεν είναι ήχος". Κολοκύθια, το ροκ είναι και μουσικό ιδίωμα αλλά επειδή οι ανωτέρω είναι αλλεργικοί στην ηλεκτρική κιθάρα κι υποσυνείδητα ή -ακόμη χειρότερα- ενσυνείδητα περισσότερο εξοικειωμένοι με την μπουζουκοκατάσταση, καπηλεύονται τον χαρακτηρισμό και βαφτίζουν ροκ τους διάφορους Θανάσηδες Παπακωνσταντίνου, Σωκράτηδες Μάλαμες, Χαϊνηδες και λοιπούς, οι οποίοι έχουν καταντήσει το άλλοθι του κάθε τσιφτετελά. Αδαείς όντες, όταν ερωτώνται τι  ακούνε από ροκ -κανονικό ροκ- σου λένε με περισσή αμετροέπεια ότι δεν υπάρχει σήμερα ροκ της προκοπής. Τι να τους πεις... Έξω γίνεται της κακιάς πουτάνας από μπάντες, αλλά βλέπετε οι Answer και οι Clutch δεν πίνουν τσίπουρα και ρακόμελα, ούτε γυρνάνε ξυπόλυτοι στην Αντίπαρο και τα Κουφονήσια. Βρε ουστ!