Αλαφούζος, Παπαχελάς και το κακό συναπάντημα

Δεν ξέρω πώς διάτανο κατέληξα στο blog των Σχολιαστών Χωρίς Σύνορα, αλλά μόνο για καλό ήταν καθώς ξετρύπωσα ένα αριστούργημα το οποίο περιποιείται δεόντως και με επιχειρήματα το πλέον δυσώδες δημοσιογραφικό συγκρότημα των ημερών μας, το οποίο φυσικά δεν είναι άλλο από το ντουέτο ΣΚΑΪ-Καθημερινής. Μπορεί να είναι μακροσκελές, αλλά -πιστέψτε με- το περιεχόμενο είναι τόσο γαργαλιστικό που θα σας αποζημιώσει.

 

 Η φωτογραφία με το ελαφρώς παραποιημένο λογότυπο του ΣΚΑΤΟΚΟΜΜΑΤΡΙΑ είναι από το blog Λες Μαλακίες

Εσείς όλοι μαζί κι εγώ χώρια

Περιμένοντας να ακούσω τη ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια στο κανάλι του εθνικού απεργοσπάστη, πέφτω πάνω σε ένα διαφημιστικό spot για μια νέα καμπάνια του σταθμού ονόματι "Όλοι Μαζί". Με ένα λόγο ο οποίος θύμιζε δελτίο πολέμου ή έκκληση των Γιατρών του Κόσμου για αρωγή στην Αϊτή, ο σταθμός ενημέρωνε το ακροατήριό του για την προσπάθεια την οποία θα καταβάλει μαζί με όλους τους Έλληνες ώστε να μην επέλθει ρήξη στην κοινωνική συνοχή τούτες τις δύσκολες ώρες. Ανάμεσα στις άλλες πρωτοβουλίες, ο σταθμός θα αναλάβει να συγκεντρώσει είδη πρώτης ανάγκης από ευσυνείδητους εθελοντές πατριώτες για τους αναξιοπαθούντες και τα θύματα της κρίσης. Το εμφορούμενο από εθνική υπερηφάνεια εγχείρημα θα μπορούσε κάλλιστα να μετονομαστεί στο -όχι και τόσο εύηχο, είναι η αλήθεια- "να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω μέλι". Αφού μας έκαψε πρώτα ο κυρ-Γιάννης ο Αλαφούζος αμολώντας τους φαιδρούς ή σοβαροφανείς opinion makers που διατηρεί στη δούλεψή του ώστε να μας πείσουν περί του αναγκαιότητας της πολιτικής αυτής η οποία αφανίζει το κοινωνικό κράτος και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην έξαρση της φτώχειας, τίθεται επικεφαλής ενός ακόμα εθνικού στόχου, αυτού της μείωσης των επιπτώσεων της φτώχειας!

Από την είσοδο στην ΟΝΕ μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και από την μπουχέσειο επανίδρυση του κράτους  έως την πλειοδοσία ανθρωπιάς του ΣΚΑΪ, ο Έλληνας παραμυθιαζόταν με υψηλά ιδανικά και συλλογικά οράματα από την επίτευξη των οποίων όχι απλά δεν είχε λαμβάνειν αλλά αντίθετα έβλεπε την ψαλίδα των αντιθέσεων και των ανισοτήτων να ανοίγει. Είχε όμως να το λέει σε ακόμη μία επίδειξη ηλίθιας μαγκίας: "Εμένα ρε που με βλέπεις, έβαλα πλάτη". Δε λες καλύτερα ότι έστησες κώλο να είσαι μέσα; Τα έλεγαν οι Βαβυλώνα με τον Τζιμάκο αλλά εσύ είχες θαμπωθεί από το κιτς της Γιάννας Αγγελοπούλου και χαμουρευόσουν με το Φοίβο και την Αθηνά εκείνες τις ευλογημένες μέρες.

Γυμνοσάλιαγκες

Το τι σάλιο χύθηκε σήμερις από τα παπαγαλάκια του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, υπουργού του τυχερού παιγνίου ΠΡΟΠΟ (καθώς η ΠΡοστασία των ΠΟλιτων επαφίεται καθαρά στη τύχη), δεν περιγράφεται. Μιλάμε για αμέτρητα λίτρα σιέλου από δωσίλογα τσιράκια της σχολής Πάνου Σόμπολου, δεσμώτες των κρυφών pay-roll και κονδυλίων των υπουργείων, άκριτα φερέφωνα ακόμα και της πλέον βλακώδους κυβερνητικής προπαγάνδας. Τόσο σάλιο ούτε ο σκύλος μου ο Lemmy! Ο άνθρωπος ο οποίος ανερυθρίαστα δήλωσε ότι αν χρειαστεί θα προβεί ακόμα και σε χίλιες προληπτικές προσαγωγές με την πρόφαση ότι κάποιοι ετοιμάζουν "νύχτες των κρυστάλλων" παρά το ότι η τακτική έχει χαρακτηριστεί παράνομη από το Συνήγορο του Πολίτη, ο απαράμιλλος αυτός τύπος ο οποίος δήλωσε ότι "και ο Ομπάμα μουσουλμάνος είναι", ο ανθρωπιστής ο οποίος επέτρεψε να γίνει η κλίνη βαρέως πάσχοντος κρατουμένου το σκηνικό για εικόνες βγαλμένες από ταινίες κατασκοπείας παρουσιάζεται από τα ανωτέρω χαμερπή υποπροϊόντα της ανθρώπινης εξέλιξης περίπου ως μία διασταύρωση του Σέρλοκ Χολμς με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο. Για το γεγονός ότι εμένα μου φαίνεται περισσότερο ως μία διασταύρωση του ΘουΒου με τον Ρανταπλάν μάλλον οφείλεται η έμφυτη παραξενιά μου...

Στην εικόνα ο κύριος Lemmy από πρόσφατη εξόρμηση στη θάλασσα κι εκτός κρίσης σιελόρροιας, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο

Ραδιοφονιάδες των μυαλών

'Έκανα μία σούμα (ή compilation αν προτιμάτε) των καλύτερων δηλώσεων που είχα την τύχη ή ατυχία να ακούσω στα ερτζιανά την τελευταία εβδομάδα. Να προετοιμάσω τον ανυποψίαστο αναγνώστη ότι μερικές από αυτές ίσως του φανούν πολύ kinky. 

Δήλωση Νο1   

Συζήτηση για την κρατική ενίσχυση προς τις τράπεζες ύψους 28 δις ευρώ και η Μαριάννα Πυργιώτη λέει:

"Όντως, το ποσό της ενίσχυσης ήταν 28 δις ευρώ, αλλά οι τράπεζες έχουν χρησιμοποιήσει μόνο τα 12 δις".

Σκέψεις ταπεινού ακροατή:

Δηλαδή το πρόβλημα είναι αν τους χορηγήθηκαν 12 ή 28 δις ή ότι δόθηκαν ως επιβράβευση σε αυτούς που δημιούργησαν την κρίση;

Δήλωση Νο2

Απάντηση κυβερνητικού εκπροσώπου στο σχόλιο του δημοσιογράφου για τη φορολόγηση της αποζημίωσης μετά την απόλυση αν αυτή υπερβαίνει τα 30.000 ευρώ.. 

"Κοιτάξτε, τα 30.000 ευρώ είναι ένα ποσό το οποίο δύσκολα δίνεται ως αποζημίωση. Πρόσφατα έμαθα ότι εργαζόμενος επί τριακονταετία απολύθηκε και έλαβε αποζημίωση η οποία μόλις και υπερέβαινε τα 30.000 ευρώ".

Σκέψεις ταπεινού ακροατή: 

 Το εργατικό δίκαιο επιτρέπει σε εργοδότη να απολύει εργαζόμενο μετά τριακονταετία (κάτι που σημαίνει ότι είναι τουλάχιστον 50 ετών και άρα εξαιρετικά δύσκολο να βρει νέα εργασία), να τον αποζημιώνει με τριάντα χιλιάρικα τα οποία ζήτημα είναι αν του φτάνουν για δυο-τρία χρόνια κι εσύ πανηγυρίζεις επειδή η αποζημίωση είναι τόσο χαμηλή ώστε να είναι αφορολόγητη; Παράλογο; Δεν απαντά κανείς, άρα λογικό. Ευτυχώς που απ' ότι φαίνεται οι μούντζες και τα φάσκελα λειτουργούν ακόμη αφυπνιστικά (για πόσο δεν εγγυώμαι) και η συγκεκριμένη διάταξη διορθώθηκε...

Δήλωση Νο3

Ο Γιάννης Καλαμούκης για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, πουρνό πουρνό. Ο συνομιλητής του αναρωτιέται αν υπάρχει χώρα η οποία να ευνοήθηκε από την ανάμιξη του ΔΝΤ στα οικονομικά της.

"Φυσικά και υπάρχει. Η Τουρκία. Έχει καταφέρει μάλιστα να είναι μέλος των 20 ισχυρότερων χωρών του πλανήτη".

Σκέψεις ταπεινού ακροατή: 

Υπό ποιο πρίσμα ακριβώς ευνοήθηκε η Τουρκία (ο λαός της για την ακρίβεια) από το ΔΝΤ, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός της το καταγγέλλει για απόπειρα υπαγόρευσης πολιτικών αιτημάτων και όταν οι πολίτες της βιώνουν μία άγρια εργασιακή ζούγκλα;      

Δήλωση Νο4

...και καλύτερη με διαφορά. Εκεί που όλοι σπάνε το κεφάλι τους και ψάχνουν χρήματα, ο Νίκος Χατζηνικολάου έχει την προφανή λύση. 

"Το ελληνικό κράτος έχει στην κατοχή του τεράστιες εκτάσεις στην παραλιακή, από τον Άλιμο μέχρι το Καβούρι, εκτάσεις οι οποίες είναι αμύθητης αξίας. Δεν μπορεί να καταλάβω τι εξυπηρετεί να μένουν ανεκμετάλλευτα αυτά τα περιουσιακά στοιχεία. Θα μπορούσαν να πουληθούν σε ιδιώτες και να γίνουν επενδύσεις".

Σκέψεις ταπεινού ακροατή:

Πού ήσουν ρε Νικόλα τόσο καιρό; Γιατί σιωπούσες και μας άφηνες να κολυμπάμε σε θολά νερά; Δηλαδή το αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών για πρόσβαση στις παραλίες και τις ακτές, δικαίωμα το οποίο απολαμβάνουν οι πολίτες σε όλες τις πόλεις του κόσμου, ακόμα και στη Νέα Υόρκη όπου όλα έχουν την τιμή τους, το δικαίωμα το οποίο ήδη ουσιαστικά καταπατιέται από τα σκυλάδικα στην παραλιακή, να αφαιρεθεί και τυπικά; 

Αν μου επιτρέπεις, μπορώ να αντιπροτείνω κάτι άλλο. Υπάρχει ένα κτίριο ευάερο κι ευήλιο, Αμαλίας και Βασιλίσσης Σοφία γωνία. Είναι βαυαρικής τεχνοτροπίας και έχει και κήπο, μεγάλο κήπο, τόσο μεγάλο που τον λένε εθνικό. Μήπως να πουλούσαμε πρώτα αυτό; 

Ε, Μίμη...

Το πρωί της Παρασκευής με ξέβρασε το ραδιοφωνικό κύμα στη συχνότητα του Flash, την ώρα που από το μικρόφωνο του σταθμού αγόρευε ο πραγματικά ευφυέστατος ρήτορας Μίμης Ανδρουλάκης. Για συντροφιά του είχε δύο κότες, απόλυτα αποβλακωμένες από το life style, αμφότερες εμπίπτουσες στην κατηγορία την οποία το σοφό γραπτό σε τοίχο της γειτονιάς μου περιγράφει ως "παπούτσια Gucci και μυαλό κουκούτσι". Την εντύπωση αυτή την οποία σχημάτισα από τα λεγόμενά τους, επιβεβαίωσε και η ανάγνωση των βιογραφικών τους, όπου περιγράφονται τεράστια επιτεύγματα μεγέθους "κοσμικό και τηλεοπτικό ρεπορτάζ στο Πρώτο Θέμα", αρχισυνταξία στην εκπομπή "ΟΛΑ" (αλήθεια, πώς μπορεί μία γυναίκα να εργάζεται υπό το πλέον φαλλοκρατικό και κίβδηλο άτομο της ελληνικής τηλεόρασης...). Κάποια στιγμή, η μία εκ των κυριών αρχίζει να βάλλει κατά της αριστεράς, λέγοντας ότι είναι αδύνατο να αναφέρεται στην κρίση και την πιθανότητα χρεωκοπίας χαρακτηρίζοντάς τις "παραμύθι" και να προτρέπει τον κόσμο να κατεβαίνει στο δρόμο, να διαδηλώνει και να διεκδικεί. Κι ύστερα μίλησε ο Μίμης.

Τι είπε ο σύντροφος Μίμης; Είπε ότι η αριστερά δεν θα έπρεπε να αμφισβητεί την πιθανότητα χρεωκοπίας, καθώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα δικαίωνε τη στάση και τις φιλοσοφικές της καταβολές. Μιλώντας μαρξιστικά για πρώτη φορά μετά από καμιά δεκαπενταριά χρόνια θύμισε τον θείο Κάρολο να γράφει ότι οι κρίσεις είναι ίδιον του καπιταλισμού και τον τρέφουν. Άρα, συμπέρανε, η αποδοχή του ενδεχομένου χρεωκοπίας από την αριστερά αποτελεί ένα βέλος στη φαρέτρα της και δικαίωση της κοσμοθεωρίας της.

Αγαπητέ Μίμη, θα ήθελα να σου επισημάνω δυο τρεις σκέψεις που κατέβασε η φτωχιά η γκλάβα μου. Να σου θυμίσω ότι ο θείος Κάρολος δεν μιλούσε απαραίτητα για πραγματικές κρίσεις αλλά και για τεχνητές τις οποίες εκμεταλλεύονταν οι αγορές και το κεφάλαιο. Και ότι αυτές οι κρίσεις τις πλείστες των περιπτώσεων καταλήγουν με τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Επίσης, θα ήθελα να σου πω ότι μου θυμίζεις κάτι γιατρούς φυτά από το διάβασμα, οι οποίοι πανηγυρίζουν πάνω από το κεφάλι του αρρώστου όταν διαπιστώνουν ότι έπεσαν μέσα στη διάγνωσή τους ανεξάρτητα αν με τη διάγνωση αυτή ο άρρωστος έχει δεν έχει τρεις μήνες ζωής. Αν προτείνεις ότι προτεραιότητα της αριστεράς είναι να δικαιωθεί το πολιτικοοικονομικό της πλαίσιο και όχι να προστατέψει όσους πλήττονται από τα απόνερα μιας τρικυμίας στην οποίο δεν συμμετείχαν στο ελάχιστο, τότε η πρότασή σου φαντάζει κομματάκι διεστραμμένη.

Ο Ανδρουλάκης είναι ενδιαφέρων τύπος και η εκπομπή είχε και καλές στιγμές. Ακούστε τη εδώ, αν αντέξετε τις καρακαηδόνες από το ραδιοφωνικό χαρέμι του Flash, πράγμα εξόχως δύσκολο.

Ρεβάνς

Η εκπομπή του Θανάση Μήνα σήμερα στο Κόκκινο ήταν απόλαυση. Με EST, Miles από Sketches of Spain, ολίγη από Zeppelin, τζούρα από Beatles στο While My Guitar Gently Weeps, κάτι σε προσωπικό του Robert Plant από το Raising Sand, μουσική της ερήμου και Tinariwen και afro φινίρισμα με Mulatu Astatke & Heliocentrics, τα μυαλά μου πονέσανε που λένε και οι φίλοι Παοκτσήδες. Θα έλεγα μάλιστα ότι με αποζημίωσε (ναι, εμένα προσωπικά) και πήρε ρεβάνς για μια βραδιά που είχα πάει να τον ακούσω στο Toy και πρέπει να έκανε τη μεγαλύτερη αγγαρεία της ζωής του, με κοινότοπες επιλογές που θα σνόμπαρε ακόμα και ο Γιώργος Πολυχρονίου, γνωστός ανά το πανελλήνιο και ως G Poly.
Το σημερινό playlist μου θύμισε από πλευράς ποικιλίας και ρίσκου κάτι από τις παλιές καλές βραδιές Σαββάτου στο Mo'Better στις αρχές των 00's με τον Μήνα να πετάει φωτιές.
Να ενημερώσω τους πολυπληθείς αναγνώστες του ιστολογίου ότι ο Μήνας διατηρούσε και μία πολύ ενδιαφέρουσα στήλη στο περιοδικό Γαλέρα, το οποίο με τεράστια λύπη πληροφορήθηκα ότι ανέστειλε την κυκλοφορία του.
Παρεμπιπτόντως, την εκπομπή μπορείτε να ακούσετε εδώ.
Να είσαι καλά ρε Θανάση, μου έφτιαξες το βράδυ!