Celebration Day

Μια ταινία, ένα βιβλίο, μια εκπομπή, μια ταβέρνα και το ταξίδι μιας νότας

Όχι ότι αναπολώ ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Αν εξαιρέσεις τις αναλογικά ελάχιστες ημέρες του που με βρίσκουν να κάνω χαρούλες σαν θαλάσσιος ελέφαντας και να μουλιάζω στις θάλασσες της Κεφαλονιάς ή του Γυθείου, οι υπόλοιπες ημέρες του μάλλον με κουράζουν. Ανεξαρτήτως όμως αυτής μου της παραξενιάς, ετούτος ήταν ένας ωραίος Αύγουστος και, τώρα που πήρε δειλά-δειλά να χειμωνιάζει, λέω να τον μνημονεύσω.

Η ταινία: Ο Χορός των Κατασκόπων. Πολιτικό δράμα που διαδραματίζεται στο μαρτυρικό Belfast της Ιρλανδίας, όπου μια αγωνίστρια του IRA πέφτει στα χέρια της MI5 και βρίσκεται αντιμέτωπη με αμείλικτα διλλήματα. Ακεραιότητα ή προδοσία; Το καλό του γιου της ή του αδερφού της; Οικογένεια  ή επανάσταση; Η Andrea Riseborough ερμηνεύει και σπάει κοκκαλα ενώ αποκάλυψη για μένα ήταν το γεγονός ότι ο Clive Owen είναι τελικά κανονικός ηθοποιός. Δραματική περιγραφή της καθημερινότητας μιας πόλης ευρισκόμενης υπό κανονική στρατιωτική κατοχή, όπου ούτε κηδεία δεν μπορεί να γίνει χωρίς την έγκριση των Βρετανών. Τα θυμάστε, τα έχει τραγουδήσει και ο Bono πολύ πριν η εποχή της αθωότητας δώσει τη θέση της σε αυτή της γραφικότητας και πολύ πριν πέσει στο καζάνι με τα δολλάρια. Είχε δροσίσει και ήταν ωραία στο ΦΙΛΙΠ της Νέας Σμύρνης.
Το βιβλίο: Η δικαίωση του αίματος. Αγνοούσα παντελώς ότι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ντουέτα συγγραφέα και ήρωα στο σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα έλαβε τέλος. Ο συγγραφέας Ian Rankin αφήνει πίσω του τον επιθεωρητή John Rebus ολοκληρώνοντας έναν ένδοξο κύκλο μυθιστορημάτων και πάει για άλλα. Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του Rankin με ήρωα τον επιθεωρητή Malkolm Fox, ο οποίος είναι βυθισμένος στα σκατά με το καλημέρα, αν αναλογιστεί κανείς ότι ανήκει στο τμήμα εσωτερικών υποθέσεων της σκωτσέζικης αστυνομίας, γεγονός μεθερμηνευόμενο σε αυτόματη κατάταξη του ήρωα από τους συναδέλφους του στην κατηγορία των ρουφιάνων. Μια καταγγελία εναντίον ενός μπάτσου για σεξουαλική παρενόχληση είναι μόνο η αφορμή για να πλέξει ο Rankin έναν απίστευτο ιστό όπου είναι σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσει κάποιος αν αυτό που τροφοδοτεί τους εμπλεκόμενους είναι η ζήλια, οι πολιτικές φιλοδοξίες, η ιδέα μιας ελεύθερης Σκωτίας, ο έρωτας ή η ασυδοσία. Τεχνικά θαυμαστό το γεγονός ότι το σενάριο τρέχει τόσα σε ενεστώτα όσο και σε παρελθόντα χρόνο. Τον Fox δεν κατάφερα να τον ψυχολογήσω αλλά θα μου δοθούν κι άλλες ευκαιρίες.
Η εκπομπή: Βρίσκομαι στο αγαπημένο μου Βαλεριάνο, ένα από τα ελάχιστα χωριά της Κεφαλονιάς που στερούνται κατάληξης εις -άτα και πατρίδα του μεγάλου θαλασσοπόρου Ιωάννη Φωκά ή Juan de Fuca ισπανιστί. Η αυλή φωτίζεται μόνο από μια κίτρινη λάμπα με θολό τζάμι πάνω από την ξεβαμμένη, κόκκινη, σιδερένια πόρτα του σπιτιού και δίπλα στη λάμπα ξεκουράζεται μια μεγάλη σαύρα, η οποία πού και πού μου κάνει τη χάρη να με απαλλάσσει από κάποιο αιμοβόρο κουνούπι. Έχω βγάλει ένα παλιό ντιβάνι της γιαγιάς από το χωλ στην αυλή, έχω επιτελέσει το καθήκον μου να ανάψω τη φωτιά στην ψησταριά, έχω παραδώσει τη θράκα στις κοπέλες για να ψήσουν τα καλούδια και ξαπλώνω κοιτώντας από τις τρύπες της κληματαριάς έναν ουρανό που ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μετράει τόσα αστέρια. Κυλάω το κουμπί του τραντζίστορ και η βελόνα σταματάει στο Δεύτερο, όπου ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος μου κάνει ένα υπέροχο δώρο. Παίζει ολόκληρο το Ηοt Rats του Frank Zappa, χωρίς πετσοκόμματα, χωρίς διαφημίσεις ή φλυαρίες. Δεν ξέρετε πόσο ωραίο ακουγόταν το The Gumbo Variations, το Peaches en Regalia και το Little Umbrellas συνοδεία τζιτζικιών και τριζονιών! Νομίζω ότι το βράδυ μέσα στον ύπνο μου αναφωνούσα "δόξα και τιμή στον Zappa και τον Underwood". Η απόπειρα για μπάρμπεκιου σως απέτυχε παταγωδώς για δεύτερο συναπτό έτος. Κάλλιστα θα μπορούσα να την παραχωρήσω στους μπάτσους για δακρυγόνο στις πορείες.
Το ταξίδι μιας νότας: Η πανσέληνος της τριακοστής πρώτης του Αυγούστου ήταν μοναδική, όχι επειδή ήταν πανσέληνος αλλά επειδή είχα την τύχη να ακούσω τον Σταύρο Λάντσια και την ορχήστρα του στο θέατρο της Ρεματιάς. Δεν θα πω πολλά καθώς τα λόγια κυριολεκτικά είναι φτώχεια. Κι αν δάκρυσαν και κάποια μάτια, και τι μ' αυτό, αρκεί που γαλήνεψαν οι ψυχές μας. 
Η ταβέρνα: Οι συνθήκες ήταν τέτοιες που θα επιβίωναν μόνο οι ισχυροί. 35 βαθμούς Κελσίου έδειχνε το θερμόμετρο, δέκα το βράδυ το ρολόι και όλοι οι προσκεκλημένοι είχαμε ενημερωθεί εκ των προτέρων ότι το μενού στην ταβέρνα στην άκρη της Σπάρτης θα περιελάμβανε αποκλειστικά γίδα γκιούλμπασι (ήτοι στη λαδόκολα, μόνο με αλατοπίπερο, λίγο βούτυρο και σκόρδο, στο φούρνο για περίπου πεντ' έξι ώρες) συν τα περιφερικά συνοδευτικά. Το δείπνο ήταν θεσπέσιο, η μπύρα παγωμένη -αν και δεχτήκαμε μομφή από τον μύστη των αμνοεριφιών για την επιλογή μας έναντι του οίνου- τα δάχτυλά μας βυθισμένα στο λίπος, αλλά όλα αυτά αποκτούν χαρακτήρα μυσταγωγικό όταν τα μοιράζεσαι με τους δικούς σου ανθρώπους. Τους φίλους σου. Τους παιδικούς σου φίλους. Αυτούς που τους θυμάσαι να σε συνοδεύουν και να τους συνοδεύεις από τις απαρχές της μνήμης σου. Άλλο πράγμα. Ευχαριστώ σύντροφε Πάνο. Και του χρόνου.

One more round...

Πραγματικό έπος, αλλά υποτιμημένο. Ο φαληρισμένος Sly ζωγραφίζει παίζοντας μπουνίδια στις φτωχογειτονιές τις Philadelphia με ένα ντούκι, ένα βλαχαδερό με μαλλί λασπωτήρα, πρώην προστατευόμενό του ονόματι Tommy Gunn. Ο ήρωας τα έχει δει κωλυόμενα από το ξύλο που έχει μαζέψει όλα αυτά τα χρόνια από διάφορους Apollo και Drago και ήταν που ήταν χαζούλης, τώρα έχει απογίνει και με ιατρική γνωμάτευση (εδώ φαίνεται το μεγαλείο του Stallone και το βασικό σημείο υπεροχής στη σύγκριση με τον πρώην κυβερνήτη, πέραν του ότι είναι μακράν καλύτερος ηθοποιός, ότι τόσο στυλιάρι o Arnie δε θα καταδεχόταν να φάει ποτέ). Το ντούκι που λέγαμε κάνει το μέγα λάθος να κατεδαφίσει τον κουνιάδο Paulie, την ώρα που πίνει μπύρες και ρίχνει στεκιές στο συνοικιακό μπιλιαρδάδικο με τον συνταξιούχο πρωταθλητή, και το αίμα ανεβαίνει και θερμαίνει στο σημείο βρασμού την κεφάλα του Ιταλού Επιβήτορα. Όταν ο μανατζαραίος του πιτσιρικά, η καρικατούρα του Don King με γούνα που δε θα φορούσε ούτε η Ρίτα Σακελλαρίου όταν ερμήνευε τον "Παίδαρο", λέει στον Balboa ότι ο αθλητής του παλεύει μόνο σε ρινγκ, παίρνει πληρωμένη την απάντησή του. "My ring is on the street". Αφού ο πιτσιρικάς βλάχος και ο ήρωας κυλιούνται ανάμεσα σε αποφάγια, σερβιέτες, ψόφιες γάτες και μισοφαγωμένα χάμπουργκερ, ο Sly βλέπει αστράκια και κάνει ένα flashback από τον οποίο τον αφυπνίζει ο μακαρίτης Mickey λέγοντας: "Get up you son of a bitch, 'cause Mickey loves you"! Απολαύστε από το 2:00 και μετά. Για τους λάτρεις του είδους...

Brother Louie

Εγώ τον Λάκωνα ήρωά μου τον βρήκα. Λέγεται Louie Psihoyos, κατάγεται από τις Αμύκλες (ή Σκλαβοχώρι επί το λακωνικότερο), είναι διακεκριμένος φωτογράφος και σκηνοθέτης του συγκλονιστικού ντοκιμαντέρ "The Cove", με θέμα την αιχμαλωσία και σφαγή των δελφινιών στην Ιαπωνία. Αν έχετε αναγάγει τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στο ρόλο του απόλυτα διεφθαρμένου έθνους, ίσως μετά την προβολή να αναθεωρήσετε. Επίσης, την επόμενη φορά που θα δείτε Γιαπωνέζους τουρίστες να τραβάνε φωτογραφίες ακόμα και τις φούντες από τα τσαρούχια του Άγνωστου Στρατιώτη, να θυμάστε ότι εκτός από γραφικοί μπορεί να είναι και πολύ, μα πολύ επικίνδυνοι...Sayonara.

(Κ)λίβανος

Ηλιοτρόπια...Ρινόκερος...Σταχτοπούτα...Κορνέλια...Σκόπευτρο... Ο χέστης φαντάρος και ο νταής ταγματάρχης...Μπανάνες και σφαίρες...Το δάκρυ του γαϊδάρου...Το δάκρυ του σκοπευτή ανάμικτο με πίσσα και ιδρώτα...Ο μεροκαματιάρης και οι κότες...Φτερά και πούπουλα...Ο μεροκαματιάρης νεκρός...Παρέα με τον "άγγελο"...Η μάνα και η κόρη...Η γυμνή μάνα και η νεκρή κόρη...Η γύμνια του στρατιώτη...Δίδυμοι Πύργοι...Πύργος του Άιφελ...Ταξίδια μέσα στο βούρκο...Οι Χριστιανοί σύμμαχοι...Κοινός ο εχθρός...Ρουκέτα στην καρδιά του θηρίου...Αιχμάλωτος στο άρμα...Αιχμάλωτοι στο άρμα...Μορφίνη μέσα στη λάσπη..."Ευπρεπιστείτε, δεν μπορείτε να πολεμάτε σε αυτά τα χάλια"...Λευκός φώσφορος...Αλληλεγγύη στο κατούρημα...Η προδοσία ελέω στρατηγικής...Το θηρίο πνέει τα λοίσθια...Εγκλωβισμένοι στον κλίβανο...Το τηλεφώνημα στο σπίτι...Μάταια...Ο Ήλιος και ο Ουρανός...Ηλιοτρόπια και τανκ...

Τέλος καλό...; 

Όλα καλά...;

Αυτές οι εικόνες είναι που κάνουν το Λίβανο μία από τις καλύτερες αντιπολεμικές ταινίες όλων των εποχών. Και μετά σου λέει Hurt Locker...

Προς τιμή του, το ιατρικό περιοδικό The Lancet δημοσίευσε στο χθεσινό του τεύχος την περίπτωση ενός νεαρού Παλαιστίνιου ο οποίος είχε πληγεί από λευκό φώσφορο κατά την επιδρομή των Ισραηλινών στη Γάζα το 2009. Πέραν του ότι θεωρώ ιδιαίτερα θαρραλέο εκ μέρους των συντακτών να διαλέξουν ένα τόσο σημαντικό και παραμελημένο από την ιατρική κοινότητα θέμα, οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται εξυπηρετούν και κάτι άλλο. Να δείξουν ότι το συγκεκριμένο όπλο σκοπεύει στο να βασανίσει και όχι να σκοτώσει. Όποιος ενδιαφέρεται, μπορώ να του στείλω το άρθρο και τις φωτογραφίες.  

Hurt Locker ή Ball Breaker ;

Σοβαρά τώρα, αυτή η αηδία με τους πολεμοχαρείς νεοκαουμπόηδες να εξουδετερώνουν στρακαστρούκες στο Ιράκ ντυμένοι σαν μεταλλαγμένοι αστακοί και περιβαλλόμενοι από τη συμπάθεια των χαροκαμένων -από τι και ποιους δε μάθαμε ποτέ- ντόπιων, ήταν η ταινία της χρονιάς; Δεν μπορώ να φανταστώ για ποιον μπορεί να παρουσιάζει  το παραμικρό ενδιαφέρον, πλην ίσως κάποιων σιτεμένων σαπιόκωλων καραβανάδων οι οποίοι αντλούν κλέη και δόξα από ασκήσεις επί χάρτου, επί του καναπέως και επί πλατών ταλαίπωρων φαντάρων.

Συγνώμη κυρία Bigelow, αλλά ήσαστε πολύ αδύναμος κρίκος... 

Στο στιγμιότυπο από την ταινία είναι κάτι περισσότερο από προφανής η φιλία και αγαστή συνεργασία μεταξύ κατακτητών και κατακτημένων

The Running Man

Η ποιότητα των ταινιών του Arnie στα δικά μου τα μάτια είναι αδιαμφισβήτητη. Αν μάλιστα βρεθεί κάποιος και ψέξει τον κυβερνήτη και τις ταινίες του για χαμηλή ποιοτική στάθμη μετά από αυτό, δύσκολα θα ξεκολλήσει από τα δόντια μου. Γιατί έχω την εντύπωση ότι σε λίγα χρόνια το The Running Man θα φαντάζει εκδρομή στο πάρκο;

Σινεβόλτες

Είδα αρκετές ταινίες τελευταία. Η αλήθεια είναι ότι κυκλοφορεί πολύ και καλό πράγμα. Παραθέτω κάποια συμπεράσματα από τις βόλτες μου στις σκοτεινές και ανήλιες αίθουσες.

Precious

...ή αλλιώς της Mo'nique το (μαύρο) πανηγύρι (της δυστυχίας). Εξαιρετική περιγραφή της γκετοποίησης των μαύρων, της παράλυσης κάθε μορφής κοινωνικού κράτους από τους Nixon και Reagan (απολαύστε εδώ το απόσπασμα από το Sicko του Michael Moore), της παραίτησής τους και της απόλυτης εξάρτησης από τα επιδόματα της πρόνοιας, ενδοοικογενειακή λεκτική, σωματική και σεξουαλική βία, με λίγα λόγια μαύρη μαυρίλα. Αλλά πολύ μαυρίλα. Τόση όση δεν πάει άλλο. Θα μου πείτε, θα προτιμούσες ψευτοδιεξόδους και σάχλά φινάλε, έτσι για να παραμυθιαζόμαστε; Φυσικά και όχι, αλλά κάπου αρχίζει το δράμα να γίνεται τόσο αποπνικτικό που να απαγορεύει τον οποιοδήποτε προβληματισμό. Η Mo'nique είναι πολύ καλή και η αφτιασίδωτη Mariah Carey εξαιρετική. Μήπως να  το έπαιρνε πιο ζεστά το θέμα;

Alice In Wonderland

(Προσοχή! Ακολουθεί ελάχιστα αντικειμενική κριτική!) 

Καλωσήλθατε (ξανά) στον ονειρεμένο κόσμο του Timothy William Burton. Το πρωτότυπο υλικό προσφερόταν και ο Tim το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο βλέποντας το κλασσικό παραμύθι από μία κάθε άλλο παρά παιδική οπτική γωνία. Ο Johnie Depp είναι και πάλι στο στοιχείο του και με ένα τρελιάρικο πορτοκαλί μαλλί ενσαρκώνει έναν συγκινητικό Τρελοκαπελά βουτηγμένο στον κλαυσίγελο ενώ η Helena Bohnam Carter είναι εξόχως αντιπαθητική με το υδροκέφαλο σουλούπι της. Μόνη μου ένσταση η μέτρια για ταινία του Burton μουσική και τα μαλακισμένα στην μπροστινή σειρά, τα οποία πρέπει να αισθάνονται πολύ τυχερά που έχουν ακόμα τα κεφάλια πάνω στους ώμους τους. Για όσους ενδιαφέρονται, το MoMA της Νέας Υόρκης φιλοξενεί έκθεση αφιερωμένη στις εικαστικές δημιουργίες του Burton. Αν το Μεγάλο Μήλο σας πέφτει κομμάτι μακριά, thank god υπάρχει και το internet.

Ένας Άνδρας Μόνος

Δεν ξέρω τι διάολο ερμηνεία κατάφερε ο Dude Jeff Bridges και τσέπωσε το σουβενίρ για το σκρίνιο, αλλά ο Colin Firth παραδίδει σεμινάριο. Η ταινία είναι βασισμένη σε μία από τις πρώτες νουβέλες οι οποίες γράφτηκαν κατά την  περίοδο της σεξουαλικής απελευθέρωσης και του αγώνα για τα δικαιώματα των gay. Ο Firth είναι συγκλονιστικός χωρίς υπερβολές τύπου Sean Penn στο Milk, η Julianne Moore κινείται στα υψηλά στάνταρ που έθεσε στο Magnolia και στις Ώρες και ο Tom Ford εκτός από ραπτομηχανή ξέρει και από σκηνοθεσία  Το μεγαλύτερο αβαντάζ της ταινίας μετά τον Firth είναι δίχως άλλο η μουσική του Abel Korzeniowski, τον οποίο συμπαθάτε με αλλά εδώ τον πρωτογνώρισα.
Τέλος, να δηλώσω ότι στέκομαι αλληλέγγυος στις διεκδικήσεις της gay κοινότητας. Δεν θα μπορούσα όμως να μην πω ότι ταινίες σαν αυτή υπηρετούν πολύ καλύτερα τον αγώνα αυτό από παρελάσεις ομοφυλόφιλων ντυμένων σαν γαλοπούλες και λοιπά εξωτικά πτηνά.

Το Νησί των Καταραμένων 

Υγρασία που φτάνει μέχρι το μεδούλι, σκότος και έρεβος, αστραπές και βροντές που καθιστούν την ταινία απαγορευτική για όσους πάσχουν από φωτοευαίσθητη επιληψία, αναφορές στο Δεσμώτη του Ιλίγγου, πυροβολισμοί με ένταση κανονιοβολισμών, ψυχοχειρουργοί εναντίον ψυχοφαρμακολόγων... [παύση για ανάσα] ... το baby face του Leo διαστρεβλωμένο από τη σκορτσεζική διαστροφή, o ψυχίατρος Kingsley να πείθει ότι είναι ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο και βέβαια βία, πολλή και καλή βία made by Scorsese. Με αφορμή αυτή την ταινία αποφάσισα να σταματήσω την ανάγνωση των σχολίων των θεατών στην ιστοσελίδα του Αθηνοράματος καθώς δύο τινά μπορούν να συμβούν. Το ένα είναι να απελπιστώ και να φουντάρω από τον τέταρτο όντας ο μόνος που δεν κατάλαβα  -ο βλαξ- το φινάλε από το πρώτο δεκάλεπτο, και το δεύτερο να σπάσω το PC από τα νεύρα μου. Αμφότερες μου φαίνονται εξαιρετικά δυσάρεστες εξελίξεις. Και κάτι τελευταίο. Τι το κακό υπάρχει ρε καλόπαιδα στο να αποτίει ένας σκηνοθέτης φόρο τιμής στον Hitchcock;