Τον καημένο τον Βουρλούμη...

Ήταν λαδωμένα τα χέρια μου από κάτι πιτόγυρα και δεν μπόρεσα να εκλύσω με επιτυχία το αντανακλαστικό που με θέλει να αλλάζω κανάλι όταν πέφτω στο δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ πιο γρήγορα και από το χτύπημα της βασιλικής κόμπρας ή την εκτίναξη της γλώσσας του δηλητηριώδους βατράχου του Αμαζονίου. Αναγκαστικά, λοιπόν, υπέστην τον Alexis Παπαχελάς να συνομιλεί με τη Σία Κοσιώνη σχετικά με την παραίτηση του Παναγιώτη Βουρλούμη από τη διοίκηση του ΟΤΕ. Ο Alexis με πληροφόρησε ότι τον καλό Βουρλούμη δεν τον άφησαν να εργαστεί σωστά οι συνδικαλιστές και τα κομματόσκυλα. Ποιον, τον Βουρλούμη. Αυτόν που όρισε υπέρογκη αμοιβή στον εαυτό του ως αποζημίωση για τα  (μόνο) ψυχολογικά (δυστυχώς) τραύματα που του προκάλεσαν τα πανό των εργαζομένων. Αυτόν που εισηγείται πριν φύγει τα καλύτερα όσο αφορά τα εργασιακά στον Οργανισμό, αναπαράγοντας -ως όφειλε βάσει θέσης- τη γνωστή παπάρα περί «συνεχιζόμενης αφαίμαξης του ιδιωτικού τομέα για τη χρηματοδότηση ενός υπερτροφικού δημοσίου τομέα». . Αυτόν που έδωσε θάρρητα στον Βγενόπουλο να τζογάρει με τον ΟΤΕ λες και παίζει τον παπά στην Πανεπιστημίου.
Και μετά μου λες, γκρινιάζεις...  

Τριλογία

Διαλέγω δέκα, είκοσι, τριάντα, πενήντα χιτάκια. Ελάχιστα της προκοπής, κάποια μέτρια, κάμποσα της σειράς και στην πλειοψηφία τους για τα μπάζα. Στο ένα εξώφυλλο κάνω τον ντιτζέη, στο άλλο το φυλακόβιο αλήτη -κάτι σε Τζον Ντίλιγκερ χωρίς το εσκέηπ πλαν ένα πράμα-, στο τρίτο και φαρμακερό καβαλάω μια μηχανή λουστραρισμένη από Πακιστανό, τον οποίο κατά τ' άλλα συμπαθάω και συμπονάω γιατί είμαι και Πασόκος, μοστράρω και μπλουζάκι με τη βρετανική σημαία για να αλληθωρίζουν τα ξέκωλα στο Μπάλουξ, τραβάω τα μανίκια πάνω για να φαίνονται τα τατουάζ της πλάκας τα οποία έκανα με χέννα κάνα μισάωρο πριν τη φωτογράφηση, κοτσάρω και μια χορηγία του Γερμανού γιατί ζήλεψα από τον Χατζηγιάννη που του τα γλύφει η Κοσμοτέ και... έτοιμος! Ο Πέτρος Κωστόπουλος σας παρουσιάζει την τριπλή συλλογή με τις γλυκές και ιδρωμένες επιλογές του. Ποιος είπε ότι είναι δύσκολο να βγάλεις δίσκο τη σήμερον; Όμως ότι και να γράψω εγώ, δε θα φτάσω ποτέ αυτό το έπος για το μεγαλύτερο καραγκιόζη της τελευταίας εικοσαετίας.

 

Γκαζοφονιάδες

Fast Track λέγεται η αριστερή λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας,. Εκείνη η λωρίδα η οποία είναι καθρέφτης της παρακμής του νεοέλληνα, η μονίμως κατειλημμένη από κάγκουρες που κινούνται με την ταχύτητα του φωτός μέσα σε καναρινί Φίατ Πούντο το οποίο ξεπουλήθηκαν για να αγοράσουν, παίζοντας τα φώτα τόσο συχνά όσο παίζουν το πουλί τους και κορνάροντας σαν ασθενοφόρο που μεταφέρει πολυτραυματία, από νεόπλουτους, αυτόφωτους και αυτοδημιούργητους εισαγωγείς νοθευμένων ποτών ή εμπόρους λευκής σαρκός, λαδωμένους πιο πολύ  κι από λιμανίσια τυρόπιτα εφοριακούς, επίορκους μπάτσους και νυφίτσες γιατρούς, οι οποίοι αγόρασαν ένα εσγιουβί 7500 κυβικών εκατοστών και 3,5 τόνων  και, αν κάνεις το λάθος να βρεθείς στο διάβα τους στην αριστερή λωρίδα, σε πλησιάζουν στους δέκα πόντους και σε κάνουν να νιώθεις ταλαίπωρος κομπάρσος σε χολιγουντιανή καταδίωξη αυτοκινήτων.

Εσχάτως προέκυψε δια στόματος Χάρη Παμπούκη κι άλλη μία χρήση του όρου, όχι πολύ ξένη ως προς την προηγούμενη. Το κατά Παμπούκη Fast Track λοιπόν, έγκειται σε ένα πακέτο -ο Αλλάχ κι ο Κομφούκιος να τις κάνουν- νομοθετικών παρεμβάσεων, το οποίο διευκολύνει την προσέλκυση επενδύσεων από το εξωτερικό χωρίς  αυτές να μπλέκουν στα γρανάζια μοχθηρών υπονομευτών της ανάπτυξης όπως η φορολογία, η περιβαλλοντική ασφάλεια, ακόμα-ακόμα και η ίδια η συνταγματική νομιμότητα βρε -Άραβα ή Κινέζε- αδερφέ. Αν, λοιπόν, σας παίξουν τα φώτα ή σας πλακώσουν στις κόρνες στην εθνική, μην καταφερθείτε αμέσως εναντίον των συμπατριωτών σας. Μπορεί να πρόκειται για ξένους επενδυτές οι οποίοι τρέχουν να προλάβουν τα φιλέτα του Ελληνικού, του Αστακού και του Θριασίου.

 

Το μεγάλο κόλπο

Είναι φοβερό το κυνήγι μαγισσών το οποίο έχει εξαπολύσει το παράρτημα της Τρόικας (λέγε με κυβέρνηση) σε αγαστή συνεργασία με τενίστες που παριστάνουν τους δημοσιογράφους (λεγε με Χατζηνικολάου), αθυρόστομες κυρίες που με ακριβά ταγέρ που παριστάνουν τις αδέκαστες παρουσιάστριες δελτίων ειδήσεων (λέγε με Τρέμη) και γραφικούς λαϊκιστές λιμοκοντόρους ταγμένους στην εφαρμογή του τριπτύχου "ησυχία, τάξη κι ασφάλεια" (εμένα λέγε με Πορτοσάλτε). Ο στόχος δεν είναι άλλος από το δημόσιο υπάλληλο, στόχος ιδιαίτερα εύκολος καθώς ποιος μπλέκει τώρα με βιομηχάνους, κουμπάρους, εφοπλιστές και μεγαλοεργολάβους. 

Από τις αρχές του έτους, η συμμορία προλείανε το έδαφος με κάθε μέλος της να πλειοδοτεί στην εκτίμηση για τον πραγματικό αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων στη χώρα, με τον καθένα να εκτοξεύει την παπαριά του ανενόχλητα και χωρίς να υπόκειται στη βάσανο της διασταύρωσης των στοιχείων. Το γελοίο του πράγματος είναι ότι κάπου εκεί η συμμορία πίστεψε το ίδιο της το παραμύθι και σχεδίασε το κόλπο γκρόσο. Να απογράψει τους υπαλλήλους του δημοσίου αλλά και όσους βρίσκονται σε σύμβαση με αυτό. Η απογραφή θα γινόταν ηλεκτρονικά, είχε υποχρεωτικό χαρακτήρα και η τιμωρία για όσους δε θα συμμορφώνονταν προς τας υποδείξεις ήταν η παύση πληρωμών. Ακολούθησαν τραγελαφικές στιγμές στους οργανισμούς δημοσίου δικαίου με το σύστημα απογραφής να πέφτει πιο συχνά και από το σήμα τηλεφώνου στην κορφή του Ταϋγέτου, με πεδία στη φόρμα να είναι αδύνατο να συμπληρωθούν και τη μία παράταση να διαδέχεται την άλλη. Μετά κόπων και βασάνων η διαδικασία ολοκληρώθηκε με επιτυχία και η συμμορία καθόταν μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή στο Υπουργείο Εσωτερικών περιμένοντας να προκύψει ένα νούμερο μεγαλύτερο από τον αριθμό των ήλιων του Σύμπαντος. 

Ζονκ! Αφενός ο αριθμός ήταν ήδη γνωστός, αφετέρου μάλλον είναι μικρός αν συγκριθεί με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες (για περισσότερα στοιχεία, διαβάστε το ρεπορτάζ του Ιού εδώ).
Αναλογιζόμενος ότι το μέγεθος και η ποιότητα της μηχανορραφίας ξεπερνά ακόμα και το αντικομμουνιστικό ντελίριο της δεκαετίας του '50, όπως το περιγράφει ο James Elroy στο "Μεγάλο Πουθενά" το οποίο διαβάζω αυτές τις μέρες, μου ήρθε στο μυαλό το ταξιδάκι του Michael Moore στη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία για τα γυρίσματα του Sicko.
Εκεί, που λέτε, υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι -άκουσον, άκουσον Μιχάλη Καψή!- βοηθούν τις νέες μητέρες στις δουλειές του σπιτιού, στη μπουγάδα, το ξεσκάτισμα, την αποστείρωση του μπιμπερό κλπ. Υπάρχει επίσης δημόσιος υπάλληλος στα νοσοκομεία ο ρόλος του οποίου είναι να δίνει χρήματα στους ασθενείς που παίρνουν εξιτήριο για να επιστρέψουν με ασφάλεια στο σπίτι τους.  Ας μη μιλήσω για τα προγράμματα ψυχοκοινωνικής υποστήριξης ή τα γραφεία επαγγελματικού προσανατολισμού (όχι αυτά τα οποία χρεωνόταν ο φιλόλογος ή ο μαθηματικός και το θυσίαζε στο βωμό του "να βγει η ύλη"). Όλοι αυτοί, αν υπήρχαν στην Ελλάδα, θα λιθοβολούνταν μέχρι παραίτησης.
Το πρόβλημα με τους δημόσιους υπαλλήλους στην Ελλάδα δεν είναι ο αριθμός τους αλλά η ποιότητα της εργασίας τους. Αραχτοί και λάιτ οι ευνοούμενοι της φαυλοκρατίας και του πελατειακού κράτους,  υπονομευτές του εχθρού οι υποστηριχτές της εκάστοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης (υπονομεύοντας στην ουσία την ποιότητα ζωής του πολίτη), ρίχνοντας χριστοπαναγίες και αηδιασμένοι όσοι είχαν κάποτε τη διάθεση να εργαστούν, οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κακής ποιότητας και σίγουρα δεν είναι ο αριθμός τους η αιτία της δυσλειτουργίας της κρατικής μηχανής.
Θα αναρωτηθείτε και με το δίκιο σας, πού διάολο είναι το φιλότιμο και η προσωπική ευθύνη του καθενός; Το ίδιο σκέφτομαι να ρωτήσω κι εγώ τις μαγείρισσες στο νοσοκομείο την επόμενη φορά που θα μου σερβίρουν αυτό το μπριάμ το οποίο δεν το πλησιάζουν ούτε οι χοίροι.    

All aboard...!

Το καλό με το rock είναι ότι δε χρειάζεται πολλά συστατικά. Για την ακρίβεια απαιτείται μόνο ένα, αλλά σε μεγάλες δόσεις και αυτό είναι οι ισχυρές προσωπικότητες. Ο αξιότιμος κύριος Ozzy Osbourne, ευρισκόμενος σε καλύτερη φόρμα από την προ πενταετίας επική εμφάνισή του με την αυθεντική σύνθεση των Black Sabbath στον ίδιο χώρο, είναι τέτοια προσωπικότητα. Ανίκανος να διαχειριστεί την περιουσία του, υποταγμένος μέχρι κεραίας στη δυναμική σύζυγο Sharon, ανίκανος να ξεχωρίσει μια ζωντανή από μια νεκρή νυχτερίδα, εξευτελιζόμενος μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια στο MTV, ο Prince of Darkness έχει καταφέρει μεταξύ άλλων:

-να ορίσει με τους Black Sabbath τον ήχο του hard rock. Και του metal. Και του stoner.

-να εμπνεύσει ορισμένους από τους κορυφαίους μουσικούς του χώρου, οι οποίοι μαζί του έβγαζαν τον καλύτερο εαυτό τους, όπως οι Randy Rhoads, Jake E. Lee και βέβαια η αγαπημένη μου τριάδα των Mike Bordin, Robert Trujillo και του τιτανοτεράστιου Zakk Wylde. 

-να βγάλει έναν από τους πέντε καλύτερους δίσκους της δεκαετίας του '90 για τα δικά μου τα αυτιά, το Ozzmosis.

Ο τύπος για τον οποίο ο συνοδοιπόρος του στους Black Sabbath Tony Iommi δήλωνε κάποτε "he's Ozzy Osbourne and he's an idiot! I'm not being in a band with that fucking moron!", πέρασε μια βόλτα από Μαλακάσα, διέλυσε τα σύννεφα, σεληνιάστηκε από το ολόγιομο φεγγάρι, τραγούδησε δυο ώρες γεμάτες, διάλεξε τα καλύτερα της καριέρας του τόσο από τους Sabbath όσο και από την προσωπική του δισκογραφία (ένα μικρο παράπονο για το ότι δεν είχαμε κάτι από Ozzmosis δεν γίνεται να το πνίξω), μπουγελώθηκε με κουβάδες, μπουγέλωσε με κουβάδες και μάνικες, μας σύστησε το νέο του κιθαρίστα, τον εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενο Gus G., αφιέρωσε ένα τραγούδι στη μνήμη του Ronnie James Dio, μας ευλόγησε με τα γνωστά του "God bless you all" και μου θύμισε για άλλη μια φορά ότι τίποτα δεν είναι καλύτερο από μία μεγάλη rock συναυλία!

Σκεφτόμουν να διανθίσω την ανάρτηση με ένα βίντεο του Shot In The Dark ή του War Pigs (του οποίου η χθεσινή εκτέλεση ήταν ονειρική), αλλά ψάχνοντας στο youtube, προτίμησα αυτό:

 

Hell Yeah!

Las Vegas αλά ελληνικά

Ιδιωτικά αεροδρόμια στα οποία θα προσγειώνονται οι εμίρηδες για να σερβιριστούν χωριάτικη και greek tzatziki από τους κακομοίρηδες, ρουλέτες, ληστές με ένα χέρι και αγιογδύτες με πολλές μασέλες,  αραβικό τουρμπάνι τελευταία προσθήκη στην περήφανη εθνική ενδυμασία, συντριβάνια που εκτοξεύουν χυμό καρύδας,  duty free παστέλι κι ελιές καλαμών, ξενοδοχείο 12 αστέρων και bungee jumping από την ταράτσα  για τους σεΐχηδες, ο Πάγκαλος με εκπομπή στο Al Jazeera, χαρέμια από άνεργες της Νάουσας και της Πτολεμαΐδας έτοιμες να υποστούν το οθωμανικό δίκαιο προς ευόδωση της επένδυσης, μαρίνες για να δένουν τα γιώτ και νταβραντωμένοι περήφανοι Έλληνες νέοι να τρίβουν τα καταστρώματα, τζαμί μεγαλύτερο από το Al-Haram της Σαουδικής Αραβίας (γιατί όταν το ζητούσαν δικαίως οι μουσουλμανικές κοινότητες της Αθήνας, το επίσημο ελληνικό κράτος εξέφραζε ο Άδωνις, αλλά τώρα... είναι πολλά τα πετροδόλαρα).

Και η αποκορύφωση; Μέσα στον Αργοσαρωνικό, έργο με τεχνητά νησιά ανάλογο των Palm Islands του Ντουμπάι, με μόνη τη διαφορά ότι το σχήμα τους θα είναι ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ.  

Όσοι οραματίζονταν μητροπολιτικό πάρκο στο χώρο του παλιού αεροδρομίου του Ελληνικού, ας διαβάσουν το υπό έκδοση βιβλίο του Γιώργου Παπανδρέου "Ο Τέταρτος Δρόμος για το Σοσιαλισμό" και θα διαπιστώσουν ότι εμίρη παρόντος παν σχέδιο για πάρκο παυσάτω. Το κεφάλαιο το οποίο αναφέρεται στην παράδοση του ελεύθερου χώρου στα λόμπι προλογίζει ο άλλος υπέρμαχος του πρασίνου στην Αθήνα, Γιώργος Σουφλιάς.   

Δεκάλογος

Δεν μπορούσα να αφήσω την πρόσκληση του Χρήστου να πέσει στο κενό, ειδικά μετά το παραλήρημα γκρίνιας που προηγήθηκε. Καθυστέρησα για λόγους ανωτέρας βίας, αλλά τώρα και μετά έναν αναζωογονητικό μεσημεριανό ύπνο, είμαι έτοιμος!

Αφού ενημερώσω ότι η σειρά είναι τυχαία, ξεκινάω το μέτρημα.

1. Το solo του David Gilmour στο Time. Η αποθέωση της κομψότητας και η επιβεβαίωση της ρήσης "τι θα ήταν το rock χωρίς το feedback";
2. Το Κορώνι. στην Κεφαλονιά και η τεράστια αμμουδερή πλαγιά που σκαρώνουν τα κύματα τους χειμώνες για να κάνουμε ο αδερφός μου κι εγώ τούμπες τα καλοκαίρια. 
3. Τα "Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά". Τα διάβαζα στην πρώτη μου επίσκεψη στο Παρίσι και ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι κανείς από όσους επιβάτες του μετρό κρατούσαν βιβλίο δε διάβαζε κάτι πιο σπουδαίο.
4.  Η κιθάρα μου, η οποία σίγουρα άξιζε να βρίσκεται στα χέρια κάποιου καλύτερου από μένα, αλλά επειδή μάτωσα για να την αγοράσω θα συνεχίζει να ταλαιπωρείται από τα κουλά μου. 
5. Ο μεσημεριανός ύπνος, ο τόσο παρεξηγημένος. Μιλάς με κάποιους ματαιόδοξους και σου λένε ότι θα κοιμηθούν μια και καλή όταν πεθάνουν, ότι σπαταλάς το χρόνο σου και λοιπές γραφικότητες. Απορώ πώς στερούν από τον εαυτό τους αυτό το ελιξήριο. 
6. Το Βερολίνο, στο οποίο ίσως να πέρασα την καλύτερη εβδομάδα της ζωής μου. Έχω φανταστεί άπειρες φορές τον εαυτό μου μόνιμο κάτοικο, τυλιγμένο σε κασκόλ και πουλόβερ, να ζω και να αναπνέω σε αυτόν τον παράδεισο με τον άνθρωπό μου, να συναναστρέφομαι με τους ανοιχτόμυαλους ανθρώπους του, να βομβαρδίζομαι από ερεθίσματα.... αλλά κάπου εκεί κάποια γριά με παίρνει αμπάριζα στο μετρό για να μου θυμίσει ότι πρέπει να αλλάξω γραμμή αν θέλω να κατέβω Αμπελόκηπους.
7. Να γνωρίζω συναρπαστικούς ανθρώπους, με τους οποίους ξεχνώ πόσο χρόνο (ή και χρόνια) έχω σπαταλήσει ασχολούμενος με φελλούς.
8. Ο Μάρκαρης, ο Καμιλέρι, ο Τάιμπο, ο Ελρόυ και όλοι αυτοί οι γραφιάδες αστυνομικού μυθιστορήματος, οι οποίοι με βοηθούν μέσω των ηρώων τους να ζήσω κι εγώ το μύθο μου. 
9. Το Ταξίδι στα Κύθηρα. Αυτό το οποίο έκανα το 1986 με την ευρύτερη οικογένεια, αυτό το οποίο ελπίζω να επαναλάβω του χρόνου αλλά και αυτό του Αγγελόπουλου, με τον πιο λεβέντη Έλληνα. 
10. Το κυριακάτικο πρωινό, με γάλα, κέικ, εφημερίδα και μουσική. 

Αν κατάλαβα καλά, ήρθε τώρα η σειρά μου να στείλω την πρόσκληση σε δέκα φίλους μπλόγκερς. Καλώ λοιπόν στο βήμα τους ακόλουθους:

• τον Στράτη 
• την Έλενα
• το νονό
• τον NazWraio
• τη roundel 
• τη lenawrc

Συμπαθάτε με αλλά, καθότι νέος στο κουρμπέτι δε συμπληρώνω δέκα που να χτυπιέμαι σαν χεβιμεταλάς από το Αγρίνιο!

Αντιστοιχίες

Το να γιορτάζεις στην Αθήνα την Ημέρα χωρίς Αυτοκίνητο πεζοδρομώντας την Πανεπιστημίου είναι ίδιο με το να διοργανώνεις εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου σε σχολείο της δημοκρατικής Σπάρτης. 

Στη μεν πρώτη περίπτωση και σε ένα αξιόπιστο δείγμα εκατό ανθρώπων:

-οι εβδομήντα, στην συντριπτική πλειοψηφία τους οδηγοί, θα σε βρίζουν που τους κάνεις τη ζωή δύσκολη.

-οι είκοσι απλά θα αδιαφορήσουν.

-και οι δέκα εναπομείναντες γραφικοί θα κατεβάσουν τα παιδιά τους, τα σκυλιά τους και τα ποδήλατά τους στον πεζόδρομο, υπό τα οργισμένα βλέμματα των πρώτων και τη θυμηδία των δεύτερων.

Στη δεύτερη περίπτωση και σε ένα επίσης αξιόπιστο δείγμα εκατό ανθρώπων:

-οι εβδομήντα θα σε βρίζουν. Οι μεν γονείς γιατί εισάγεις στα παιδιά τους κενά δαιμόνια προπαγανδίζοντας κομμουνιστικές ιδέες. Τα δε παιδιά, γιατί είναι παιδιά των γονιών τους.

-οι είκοσι απλά θα αδιαφορήσουν. Θα χτυπήσουν κάνα παλαμάκι αν το πρόγραμμα της μπάντας περιλαμβάνει το πιασάρικο "Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον" και that's all folks. Δεν πα' να χτυπάνε  το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα...

-και οι δέκα εναπομείναντες γραφικοί περιλαμβάνουν εσένα και την μπάντα σου, τους συγκινημένους γονείς σου και ελάχιστους δακτυλοδεικτούμενους καθηγητές σου που επιμένουν να πιστεύουν ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει.   

Έχω τα ρούχα μου

Έξι εργάσιμες είναι άδεια της πλάκας. Ειδικά όταν φεύγεις από βούρκο και γυρνάς στον ίδιο βούρκο, κάθε μέρα της θυμίζει το μαρτύριο της σταγόνας. Να τσακιστώ να φτάσω στην αγαπημένη Κεφαλονιά, να κάνω παρέα στον Νίκο, να παίξω με το σκύλο, να χορέψω τον αντι-χορό της βροχής για να μπορέσω να κάνω κανά μπανάκι και να ξεπλύνω το κορμί μου από τη μπόχα της Αθήνας. Να κάνω τέσσερις αγχωμένες βουτιές, να τα μαζέψω άρον άρον να φύγω για Σπάρτη, να κοροϊδέψω τον εαυτό μου ότι έκανα διακοπές κι εκεί και πριν προλάβω να πω "άδεια", να γυρίσω πίσω στο μεγάλο χωριό. Το κέρδος των ημερών, ενα. Εβαλα σε τάξη αυτά που μου τη δίνουν. Όχι ότι τώρα το θολωμένο μου μυαλό είναι λιγότερο θολωμένο αλλά τουλάχιστον βγήκα από ένα πέπλο αδιευκρίνιστης δυσθυμίας. Κάτι είναι και αυτό. Έχουμε και λέμε:

Μου τη δίνει που είμαι τόσο χέστης που πλήρωσα διόδια για να πάω από την Κόρινθο στην Πάτρα. Αντί να με πληρώνουν που χρησιμοποίησα την καρμανιόλα, εγώ το θύμα σταμάτησα στα διόδια, χαμογέλασα στη νυσταγμένη υπάλληλο αντί να τη φτύσω, κατέθεσα το χαράτσι και συνέχισα το δρόμο  μου ως νομοταγής πολίτης.

Μου τη δίνει η προοπτική να αντιμετωπίζω για τα επόμενα πέντε χρόνια τον απαράδεκτο διευθυντή  μου με την ίδια δουλοπρέπεια που επέδειξα στα διόδια. Καλά ρε, θάρρος καθόλου;

Μου τη δίνει που άλλαξα το ποτό μου από γάλα με Hemo σε Southern Comfort με σόδα, αλλά η διάθεσή μου δε λέει να αλλάξει. Θα ξαναγυρίσω στο γάλα.

Με εκνευρίζουν τα υδραυλικά στο σπίτι. Και η μπανιέρα που είναι ψηλή. Και το θερμοσίφωνο που δεν έχει ζεστό νερό ούτε για να νίψω τη μούρη μου. Και που όταν ανοίγω το κλιματιστικό, κρυώνω. Και που όταν το κλείνω, ζεσταίνομαι. Και που η τσέπη της ιατρικής μου μπλούζας όλο σκίζεται και κυκλοφορώ σαν τον κατσίβελο. Και που όποτε πάω για μπάσκετ, πιάνομαι.

Με νευρίασε που ενώ βρήκα ένα δισκάκι του J.J. Cale με πέντε γιούρο στο παρακμάζον δισκοπωλείο της Σπάρτης, ήταν copy protected και δεν μπόρεσα να το ακούσω στο αυτοκίνητο. Πήγα να ρεφάρω με μια συλλογή του Coltrane, αλλά η ευφορία κράτησε όσο το Sweet Sapphire Blues. Δε λέω, κατέβαλαν φιλότιμες προσπάθειες ο 'Trane και o Garland, αλλά το momentum είχε χαθεί...

Μου τι δίνει που θα πληρώσω 85 γιούρο για να ακούσω τον Sonny Rollins στο Παλλάς. Θα πληρώσω ένα κάρο λεφτά για να τα σκάει ο Γιαννίκος (ιδιοκτήτης του Παλλας και του ΑΛΤΕΡ) στον Τράγκα κα τη Μακρή.

Μου τη δίνει η Αριστερά. Με αρρωσταίνει, με φρικιάζει, με ανακατεύει. Ορθόδοξοι και ρεβιζιονιστές, κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί, ο Φώτης με το ΔΗΑΡΙ του (Δημοκρατική Αριστερά γαρ), η Αλέκα με τη σουίτα, ο Αλέκος ο εθνοσωτήρ, ο Αλέξης ο ισορροπιστής, ο Κύρκος, η φυσαρμόνικα του Κύρκου, τα μουστάκια του Γλέζου, οι θεωρίες της πούτσας και η βούρτσα για τις αφισσοκολλήσεις, τα πιτσιρίκια που έρχονται στο νοσοκομείο και μοιράζουν την "Εργατική Αλληλεγγύη" παραμυθιασμένα ότι όπου να 'ναι σκάει η επανάσταση. Μπαίνω συνεχώς στον πειρασμό να χτυπήσω τα κεφάλια τους στον τοίχο μπας και συνέλθουν, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα είναι μάταιος ο κόπος.

Αμ το άλλο; Να μου κάνει πλάκα ο ίδιος ο πρωθυπουργός μου και να μου φοράει καπέλο για υπουργό τον Λοβέρδο; Γιωργο, αν με διαβάζεις, please don't fuck with me.

Πάνω απ' όλα όμως, μου τη δίνει η Αθήνα. Αλλά θα της αφιερώσω μια ξεχωριστή ανάρτηση για να της τα χώσω από καρδίας.

Μακριά πορεία

"Ξεκινώντας από τα σύνορα του Μέιν με τον Καναδά, εκατό νεαροί παίρνουν μέρος σε έναν εξαντλητικό μαραθώνιο προς το Νότο. Στη διάρκειά του απαγορεύεται να κάνουν στάση, και πρέπει να διατηρούν μια μέση ταχύτητα 6,5 χιλιομέτρων την ώρα, αλλιώς....τους γίνονται προειδοποιητικές παρατηρήσεις. Ύστερα από τρεις προειδοποιήσεις, ο παραβάτης εγκαταλείπει τον αγώνα με μια σφαίρα στο κεφάλι. Όσο για τον νικητή της Μακριάς Πορείας, αυτός θα αποκτήσει ότι επιθυμεί για όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Η Μακριά Πορεία έιναι ένας ζοφερός μελλοντολογικός καθρέφτης της σύγχρονης Αμερικής, όπου ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος έχει παραταθεί ως τη δεκαετία του 50 και η εξουσία έχει περιέλθει στα χέρια των στρατιωτικών. Σε αυτόν τον "γενναίο, νέο κόσμο", κορυφαίο αθλητικό γεγονός θεωρείται η Μακριά Πορεία. Το αγώνισμα, που διεξάγεται κάθε χρόνο και μεταδίδεται τηλεοπτικά σε ολόκληρο τον κόσμο, προσελκύει ένα πλήθος φανατικών υποψηφίων αθλητών, καθώς και απλούς θεατές, οι οποίοι παίζουν δισεκατομμύρια δολάρια σε στοιχήματα."

Με αυτές τις δύο παραγράφους, η Πρωτοπορία περιγράφει ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ, τη Μακριά Πορεία του Stephen King.   
-Σκεφτείτε την πορεία από τον Καναδά μέχρι το Νότο ως μια καθημερινή μάχη επιβίωσης, ή -για να το επικαιροποιήσω- τον Τέταρτο Δρόμο προς το Σοσιαλισμό.
-Τοποθετείστε στη γραμμή εκκίνησης Έλληνες, Ιρλανδούς, Αργεντίνους, Ούγγρους και γενικά όσους  οδοιπόρους είχαν κι έχουν την τιμή να λαμβάνουν -άθελά τους- μέρος στις νεοφιλελεύθερες αλχημείες.  
-Σκεφτείτε την ταχύτητα των 6,5 χιλιομέτρων την ώρα ως το ρυθμό όπως αυτός επιβάλλεται από τους κανόνες του Μνημονίου, οι οποίοι πρέπει να τηρούνται απαρέγκλιτα.
-Χαρίστε δικαιωματικά τη θέση των κριτών στους δημοσιογράφους του MEGA και του ΣΚΑΪ, στο Μητσοτακέικο, στον Πάγκαλο και τον Λοβέρδο.
-Θεωρείστε ως παραβάτες τους μη δυνάμενους να ακολουθήσουν τους εξοντωτικούς ρυθμούς στους οποίους παιανίζει το τρίο Troika, άνεργους, συνταξιούχους και λοιπά ψωράλογα που δε λένε να κουνήσουν τα πόδια τους και να μας ακολουθήσουν με βήμα ταχύ στη νέα εποχή.
-Οπλίστε τη θαλάμη του όπλου με ΦΠΑ 23%, με κατάρρευση του ΕΣΥ, με συγχωνεύσεις τμημάτων στη δημόσια εκπαίδευση, με κόψιμο δύο μισθών.
-Αγνοείστε το ότι στο βιβλίο η συμμετοχή είναι εθελοντική αν και εδώ που τα λέμε, και στην ελληνική version κατά κάποιο τρόπο οι δρομείς οικειοθελώς συμμετέχουν. 
 Σας θυμίζει κάτι; 

Τα βάσανα του φθισικού

Διάβαζα πριν λίγες μέρες κάποια άρθρα για τη φυματίωση. Το γνωστό και χιλιοτραγουδισμένο από τους ρεμπέτες χτικιό έχει επιστρέψει και κάνει θραύση και στην Ευρώπη, κυρίως δε στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι πρόκειται για μια "πολιτική" νόσο, καθώς εξαρτάται άμεσα από τον πλούτο των πολιτών -και όχι των τραπεζών- και την υγεία του συστήματος υγείας -και όχι του τραπεζικού- μιας κοινωνίας, όπως αυτές αντικατοπτρίζονται στο συγχρωτισμό, στην πρόσληψη τροφής, στην έγκαιρη πρόσβαση στη θεραπεία και στις συνθήκες υγιεινής του ατόμου. Αυτός είναι και ο λόγος για το ότι η φυματίωση βρίσκει πρόσφορο έδαφος στις φυλακές, στους καταυλισμούς αστέγων και μεταναστών και στον Τρίτο Κόσμο. Ένα από τα άρθρα τα οποία διάβαζα, είχε ως θέμα αυτές τις μορφές της φυματίωσης οι οποίες ονομάζονται multidrug resistant (MDR) και extremely drug resistant (XDR), και οι οποίες είναι εξαιρετικά δύσκολο να ιαθούν. Στο τέλος του άρθρου ο συγγραφέας έχει μια παράγραφο με τίτλο "Ethical dilemmas in treatment of drug-resistant tuberculosis in resourcepoor settings". Την παραθέτω αυτούσια:

 

Many patients with multidrug-resistant (MDR) and extensively drug-resistant (XDR) tuberculosis have poor treatment outcomes. Often, these patients have high-grade resistance, are not surgical candidates, and have received 12 months of inpatient therapy but continue to have positive cultures. Among these patients, acute ethical dilemmas arise. Should they be discharged into their communities? If so, should treatment be suspended, to prevent further acquisition of resistance? Should they be isolated from society, to whom they pose a threat? Discharging of infectious and incurable patients back into the community might be criticised, but are there any alternative options in resource-poor settings? In the Western Cape Province of South Africa, the decision to suspend treatment is taken by a multidisciplinary review committee after all other options are exhausted. A social assessment is done to assess suitability for home discharge. However, is this decision justifi able, since many of these patients live with their families in single rooms or informal housing? Community and hospital-based settings with isolation facilities, such as hospices, might be needed to care for incurable or terminally ill patients with XDR tuberculosis. Another concerning example is the (not infrequent) smear-positive patient with highgrade resistance, and alcohol or substance misuse, who has repeatedly defaulted from treatment. These patients are often diffi cult to manage in hospitals, absconding and even threatening or assaulting hospital staff and other patients. Should such patients be incarcerated? How should the right of the individual be balanced against the safety of society? Although incarceration of patients who do not comply with treatment has been used in countries such as the USA, resource-poor countries often have an inadequate legal framework and no suitable facilities to deal with such patients, who can break out or escape from existing tuberculosis facilities. Moreover, transmission occurs in prisons, which often do not have adequate diagnostic and treatment facilities or policies for management of prisoners with drug-resistant tuberculosis. In the Western Cape, the review committee has withdrawn therapy from patients who persistently default to prevent acquisition of drug resistance, but incarceration is not imposed. Patients unwilling to start treatment because of the risk of losing employment, or accept long-term inpatient admission because they are single parents with young children, will stimulate treatment programmes for drug-resistant tuberculosis to consider new models of care. As this epidemic grows, innovative solutions will be necessary to ensure safe completion of treatment for MDR tuberculosis, despite the long duration and many limitations.

Multidrug-resistant and extensively drug-resistant tuberculosis: a threat to global control of tuberculosis, Lancet 2010; 375: 1830–43

Ο συγγραφέας ασχολείται με το κοινωνικό κόστος της νόσου και την ισορροπία μεταξύ των ατομικών ελευθεριών του πάσχοντα με δυσίατη ή και ανίατη φυματίωση από τη μία, και της συλλογικής ευημερίας από την άλλη. Έχει δικαίωμα η κοινωνία να περιορίζει τα άτομα αυτά προς όφελος  των υπολοίπων; Έχει δικαίωμα να αποσύρει την αγωγή όταν πλέον η πιθανότητα θεραπείας είναι εξαιρετικά μικρή και η πιθανότητα ανάδυσης εξαιρετικά ανθεκτικών μικροβίων τεράστια; Έχουμε το δικαίωμα να υποχρεώσουμε τον άρρωστο να λαμβάνει για 12, 15 ή 18 μήνες αδιαλείπτως τη φαρμακευτική αγωγή του και να υπόκειται σε όλες τις παρενέργειες οι οποίες τη συνοδεύουν; Προσωπικά, απαντήσεις δεν έχω. Τα σχόλια ευπρόσδεκτα.

 

 Correctional Treatment Unit #1, a TB prison colony in Tomsk, Siberia. A prisoner proves to a nurse that he has swallowed his daily oral TB medication. The prisoners receive treatment through metal bars in order to give security to the nurses. Treatment is supervised by Partners in Health in partnership with the government TB program. © James Nachtwey/VII (από το http://prisonphotography.wordpress.com/tag/russia/)

Βλέποντας φωνές

Γνώρισα τον Oliver Sacks πριν περίπου δύο χρόνια, όταν διάβασα το συγκλονιστικό βιβλίο του "Ένας ανθρωπολόγος στον Άρη". Τότε ήταν που έμαθα ότι τα "Ξυπνήματα", με τους De Niro και Williams, είχαν βασιστεί σε δικό του βιβλίο. Ψάχνοντας λίγο ακόμα, βρήκα ότι ένα άλλο του βιβλίο είχε αποτελέσει τη βάση για μια θεατρική παράσταση η οποία ανέβηκε και στην Αθήνα με τίτλο ίδιο με του βιβλίου "O άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του μ’ ένα καπέλο". Έχοντας μείνει άναυδος και καταγοητευμένος από την ολιστική προσέγγιση του Sacks απέναντι στις νευρολογικές παθήσεις, δεν μπορούσα παρά να ενθουσιαστώ όταν η Άγρα εξέδωσε πέρυσι ένα παλιό βιβλίο του, με τίτλο "Βλέποντας φωνές". Στο βιβλίο αυτό ο Sacks ασχολείται με τη γνωστή πολύπλευρη προσέγγισή του με το θέμα της κωφότητας. Τα διδάγματα πολλά και ενδιαφέροντα, αφορούν θεωρίες σχετικά με το ρόλο της μητέρας στη διαμόρφωση του γλωσσικού πλούτου τόσο των ακουόντων όσο και των κωφών παιδιών μέσω γλωσσικών παιχνιδιών. Ο Sacks παραθέτει ένα απόσπασμα από τις εργασίες της ψυχολόγου Hilde Schlesinger:
"[...] Ορισμένες (μητέρες) μιλούν με τα παιδιά τους και κυρίως συμμετέχουν στο διάλογο. Άλλες κυρίως μιλούν στα παιδιά τους. Κάποιες, κατ' αρχήν υποστηρίζουν τη δραστηριότητα των βλασταριών τους και, στην αντίθετη περίπτωση, εξηγούν γιατί όχι. Άλλες κυρίως ελέγχουν τη δραστηριότητα των παιδιών τους, χωρίς να εξηγούν γιατί. Ορισμένες κάνουν αληθινές ερωτήσεις [...] άλλες κατευθυνόμενες περιοριστικές ερωτήσεις [...] Κάποιες παρακινούνται από αυτά που λέει ή κάνει το παιδί. 'Άλλες, από τις δικές τους εσώτερες ανάγκες και ενδιαφέροντα. [...] Κάποιες περιγράφουν έναν πλατύ κόσμο όπου γεγονότα συνέβησαν στο παρελθόν και θα συμβούν στο μέλλον. Άλλες απλά σχολιάζουν το εδώ και τώρα [...] Ορισμένες μητέρες γίνονται μεσολαβήτριες ανάμεσα στο περιβάλλον και στο παιδί, παρέχοντάς του ερεθίσματα με σημασία [και άλλες όχι]".
Επίσης, παρουσιάζει μερικές από τις βασικές αρχές της θεωρίας του Chomsky σχετικά με τη "βαθιά δομή" της γραμματικής, δηλαδή ένα εγγενές σύστημα κανόνων με βάση το οποίο το παιδί οικοδομεί τη δική του γραμματική όταν εκτεθεί στη γλώσσα μετά την ηλικία των 2 ετών και καταλήγει σχολιάζοντας το τεράστιο κόστος στην (αν)ικανότητα επικοινωνίας των κωφών παιδιών αν αυτά δεν εκτεθούν στη νοηματική γλώσσα έγκαιρα.
Ο Sacks παρουσιάζει όμορφα πειράματα τα οποία αποδεικνύουν τη κοινή νευρολογική βάση της φωνητικής και της νοηματικής γλώσσας. Εντυπωσιακά είναι και τα όσα  περιγράφει σχετικά με την αντιρροπιστική ανάπτυξη της όρασης στους κωφούς, αλλά και το πώς εκδηλώνονται οι εγκεφαλικές βλάβες και συγκεκριμένα οι αφασίες στα κωφά άτομα.  
Παρουσιάζοντας τη νοηματική γλώσσα, ο Sacks δείχνει ότι δεν πρόκειται απλά για μια περιγραφική σειρά νοημάτων, αλλά για μια δομημένη γλώσσα με κανόνες, συντακτικό και γραμματική.
Το πιο όμορφο μήνυμα του βιβλίου, όμως, είναι η αποϊατρικοποίηση της κωφότητας και η παρουσίαση της κοινωνίας των κωφών ως μιας πολιτισμικής συλλογικότητας. Στο τελευταίο μάλιστα μέρος του βιβλίου, ο Sacks παρουσιάζει την εμπειρία του από τη συμμετοχή του σε ένα πρωτόφαντο κίνημα των κωφών φοιτητών του Κολλεγίου Gallaudet υπέρ της εκλογής κωφού προέδρου στο ίδρυμα και κατά του ελέγχου των σπουδών από ακούοντες, άλλο ένα στη μεγάλη αλυσίδα των κινημάτων που γεννήθηκαν στην Αμερική και τα οποία, κατά την ταπεινή μου άποψη, αποτελούν και τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη της χώρας στον κόσμο -μαζί με τα blues βέβαια!