Το φίδι έξω από τ' αυγό

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και προσπαθώντας να καταστείλω παράλληλα αυτό το αίσθημα τάσης προς έμετο που όλο και περισσότερο πάει να χρονίσει χωρίς επ' ουδενί να φταίει γι' αυτό η βραδεία και ατελής μου χώνεψη, καταλήγω πλέον με βεβαιότητα στο εξής συμπέρασμα. Ότι η ελληνική κοινωνία μου θυμίζει τον Πίτερ Σέλερς. Όχι όμως οποιονδήποτε ρόλο του, αλλά αυτόν τον μεγαλειώδη του κρυφοναζί στρατιωτικού που συντονίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις για λογαριασμό των ΗΠΑ στο μνημειώδες Dr. Strangelove ή SOS Πεντάγωνο Καλεί Μοσχα, αν προτιμάτε. Η φιλοπόλεμη περσόνα που ενσαρκώνει ο Σέλερς, προσπαθεί επί ματαίω να χαλιναγωγήσει τη σχεδόν αντανακλαστική ανάταση της χειρός σε φασιστικό χαιρετισμό για να μην καρφωθεί στους υπόλοιπους του επιτελείου. Κάπως έτσι βλέπω να ξεπροβάλλουν τεντωμένα χεράκια και να μου θολώνουν το ήδη ομιχλώδες τοπίο. Στην άκρη δεν καταλήγουν ούτε σε μούντζα, ούτε σε κωλοδάχτυλα, παρά μόνο σε μια κλειστή παλάμη, η οποία δεν φαίνεται μάλιστα να τρέμει στο ελάχιστο από ντροπή ή από το βάρος της ιστορικής προσβολής που επιτελεί τη στιγμή εκείνη. Είτε αυτός στον οποίο ανήκει το χέρι λέγεται Μιχαλολιάκος είτε Κατίδης, η συχνότητα του φαινομένου αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο χωρίς να εκλύει τα ρίγη αηδίας και την αποδοκιμασία που εγώ σα μαλάκας περίμενα, αλλά αντίθετα να βρίσκει πλήθος αυτόκλητων υπερασπιστών στα ραδιόφωνα που βεβαιώνουν την αρχαιοελληνική καταγωγή του χαιρετισμού (και άρα την αθωότητά του, αν όχι και τον περιφανή χαρακτήρα του). Γερμανοί νεοναζί προσκαλούνται, κυκλοφορούν και φωτογραφίζονται στο ελληνικό κοινοβούλιο ως -τάχα- δημοσιογράφοι και όταν αποκαλύφθηκε η ταυτότητά τους δεν ασχολήθηκε ουδείς, ακόμη κι αν η οργάνωση στην οποία ανήκουν έχει κατηγορηθεί για επιθέσεις εναντίον -και Ελλήνων- γκασταρμπάητερ στη Γερμανία (εξαιρετικό το ρεπορτάζ του Spy-Jungle Report στο τελευταίο τεύχος του Unfollow). Ο Κασιδιάρης αλύχτησε κάποια γελοία δικαιολογία, αυτή έγινε απόλυτα δεκτή από τους θεματοφύλακες της τηλεοπτικής δημοκρατίας και της κατάλυσης κάθε εθνικής μνήμης πριν καν βάλει τελεία και το θέμα θεωρήθηκε λήξαν. Κι έρχεται κάπου εδώ ο άλλος μου εαυτός και με επιπλήττει. Τι σου κάνει εντύπωση ρε ονειροπαρμένε; Πρώτη φορά, μου λέει, τα βλέπεις; Δεν τα είχες δει όταν οι ιδιοι του οι συμμαθητές ειρωνεύονταν τον φίλο σου κατά την ανάγνωση των ονομάτων των νεκρών του Πολυτεχνείου παίζοντας σαρκαστικά από πάνω την ώρα που μιλούσε ένα ρέκβιεμ; Τα ίδια χαζά γελάκια δεν έβλεπες και στον εορτασμό της επετείου του δικού σου σχολείου; Εσύ δεν έσπαγες πλάκα με κάποιον από τους πολλούς ψυχικά ασθενείς της Σπάρτης, τον οποίο δεν βρέθηκε καμία κοινωνική δομή να προστατεύσει από το αιμοβόρο πλήθος του οποίου κι εσύ υπήρξες μέλος; Δεν έβλεπες τον αδύναμο, τον περίεργο, τον θηλυπρεπή να μαρτυράει κάθε μέρα στο σχολείο; Πόσα χρόνια συμβαίνει στο χωριό σου να καταδίδει ο γαιοκτήμονας τους μετανάστες χωρίς έγγραφα στην αστυνομία αμέσως μετά τη συγκομιδή της σοδειάς και αμέσως πριν την πληρωμή; Πάντα έτσι ήταν, απλά εσύ έβγαλες τώρα την τσίμπλα από τα μάτια. Ούτε Ξένιος Δίας υπήρξε ποτέ, ούτε κοινωνική αλληλεγγύη. Ποτέ το χέρι του διπλανού δεν ήταν ανιδιοτελώς προτεταμένο προς βοήθεια. Πάντα ο γείτονας κρυφοκοίταζε από το ματάκι της πόρτας του και εποφθαλμιούσε για τη δική σου δυστυχία. Πάντα έτσι ήταν. Πάντα τα φίδια ήταν έξω από τ'αυγά τους. 

Τάξις και ηθική

Συνεχίζεις να με απογοητεύεις και να μου ξυπνάς τα χειρότερα ένστικτά μου. Και έχω κοπιάσει τόσο για να τα καταπιέσω. Τα ένστικτα εννοώ. Αλλά σε όλα -και στην χειραγώγηση των ενστίκτων- υπάρχει κάποιο όριο. Έτσι πρέπει να είναι, για λόγους επιβίωσης. Αυτό εξυπηρετούν τα ένστικτα, είναι οι φρουροί των γονιδίων. Θα σου φέρω ένα παράδειγμα. Και να θες να στραβοκαταπιείς, δεν θα τα καταφέρεις. Ούτε καν εσύ, που αυτοκτονείς και παρασύρεις κι εμένα μαζί σου με χίλιους άλλους τρόπους. Θα κλείσουν οι φωνητικές χορδές σου, θα σταματήσεις να εισπνέεις το υγρό ή το στερεό, θα βήξεις σαν αρρωστιάρικο μωρό με κοκκύτη και θα τα καταφέρεις. Ακόμα κι εσύ. Μπορεί να πνίγεσαι κάθε μέρα στο ψέμα, αλλά από τροφή δεν θα πνιγείς. Έτσι κι εγώ. Όσο και να θέλω να εξοικειωθώ μαζί σου, μου προκαλείς αηδία. Μην παρεξηγείσαι, δεν το ελέγχω. Είναι, όπως σου είπα, αντανακλαστικό. Κάτι σαν τον εμετό. Μην αποστρέφεις το βλέμμα, σε σένα μιλάω. Σε σένα που ξεφύσηξες με ανακούφιση τώρα που έληξε η απεργία του Μετρό μέσω επίταξης. Σε σένα που τώρα έχεις ένα λόγο παραπάνω να ψηφίσεις τις δυνάμεις της ευθύνης. Σε σένα που τώρα μπορείς να πας ανεμπόδιστος στη δουλειά σου. Ποια δουλειά σου, ρε; Τρεις τους δέκα δεν έχουν δουλειά. Το ξέρεις ή μήπως όχι; Και τι δουλειά, ρε; Απλήρωτη και ανασφάλιστη, με τη δαμόκλειο σπάθη της απόλυσης άνευ λόγου και φυσικά άνευ αποζημίωσης να επικρεμάται της άδειας κεφαλής σου; Σε σένα που ζεις για να δεις να πεθαίνει η κατσίκα του γείτονα, ου μην και ολόκληρο το σόι του. Σε σένα που χαμηλώνεις συνέχεια τον πήχη, που επιζητάς την εξίσωση προς τα κάτω, σε σένα που ζεις για τη στιγμή που θα παίρνουμε όλοι τριακόσια γιούρο. Στ' αρχίδια σου αν είναι μόλις τρία κατοστάρικα, αρκεί που θα παίρνουν όλοι τα ίδια ψίχουλα. Σε σένα που όταν τα εισιτήρια του Μετρό ακρίβαιναν με γεωμετρική πρόοδο και το καθιστούσαν πιο ακριβό και από ταξί στο Τσέλσι του Λονδίνου, περί άλλα ετύρβαζες. Σε σένα που ταλαιπωρείσαι από μια εβδομάδα απεργία στο Μετρό, αλλά απολαμβάνεις τρία χρόνια βιασμό. Σε σένα που δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς έναν μπάτσο στην πόρτα σου, χωρίς ένα δυνάστη πατέρα στο πλευρό σου, χωρίς έναν Γεώργιο Παπαδόπουλο στη συνείδησή σου, χωρίς έναν σατραπη δάσκαλο στην τάξη σου, χωρίς μια Θάτσερ στο χώρο εργασίας σου, χωρίς μια Τρέμη στην οθόνη της τηλεόρασής σου. Σε σένα που καμαρώνεις -φαιδρέ- για το αρχαίο και περήφανο γονίδιό σου και σαπίζεις κάθε απόγευμα στα τούρκικα. Σε σένα που κείτεσαι παράλυτος και ξερχαβαλωμένος σαν παρατημένη μαριονέτα και σηκώνεις το κεφάλι μόνο όταν τραβήξει τα νήματα ο Πρετεντέρης. Και κοιτάς μόνο όπου σε προστάζει ο Πρετεντέρης. Βλέπεις τίποτα προς τα κει που ατενίζεις με το βλέμμα του ροφού; Τίποτα. Τότε, ψόφα. Σε βαρέθηκα. 

Λερναία Ύδρα

Σε μια χώρα που οι γέροι μένουν παρατημένοι σε γκαρσονιέρες-κλουβιά στο Νέο Κόσμο, στην Καλλιθέα ή τα Πατήσια μέχρι να λιώσουν. Σε μια χώρα που όλο και περισσότερα παιδιά είναι υποσιτισμένα, ανασφάλιστα και ανεμβολίαστα. Σε μια χώρα όπου ο ειδικευόμενος γιατρός δηλώνει μεγαλύτερο εισόδημα από τον τραπεζίτη και τον εφοπλιστή. Σε μια χώρα που οι ΕΠΕΝίτες τσεκουροφόροι τραμπούκοι συνασπίζονται με χαμερπείς, ψοφοδεείς αριστερούς για να διασώσουν με κοινοβουλευτικά και νομικά τετρίπια τον σοσιαλιστή εταίρο τους ώστε να μην καταρρεύσει το κυβερνητικό τους εξάμβλωμα και το πετυχαίνουν. Σε μια χώρα όπου ο θύτης μερικών από τις βαρύτερες δημοκρατικές εκτροπές της σύγχρονης ιστοριας της, εν μέσω παραληρήματος, με στόμα που αναβλύζει σκατά και χολή και μάτια που βράζουν από το μίσος δηλώνει αθώος και δικαιωθείς από τις εξελίξεις, παρά το ότι ο επιχειρηματίας στον οποίο έστηνε κώλο και του χάριζε κάμποσα εκατομμύρια γιούρο με απολύτως αδιαφανείς διαδικασίες πριν λίγους μόνο μήνες, αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη φυλακή. Σε μια χώρα που εκεί που εγώ πετάω τα σκουπίδια μου, άλλοι στρώνουν το τραπέζι τους. Σε μια χώρα που διαπομπεύονται οι οροθετικές πόρνες και προστατεύονται οι νταβατζήδες τους. Σε μια χώρα που μια εφημερίδα δημοσιεύει εξώφυλλα τέτοια, που ακόμη και ο Γκέμπελς θα αισθανόταν συστολή να τα συντάξει και ανταμοίβεται από τον αιμοδιψή λαό με τον μεγαλύτερο αριθμό πωλήσεων. Σε μια χώρα που η δολοφονία μετανάστη για μια προσπέραση σε λίγο θα δικάζεται βάσει κώδικα οδικής κυκλοφορίας και όχι βάσει του νόμου περί ρατσιστικών εγκλημάτων. Σε μια χώρα όπου ο μεγαλύτερος εγκληματίας που καταδικάστηκε ποτέ είναι μια ζαρντινιέρα. Σε μια χώρα που οι περισσότεροι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν αυτό που εγώ σιχαίνομαι. Σε μια χώρα που ο Τζάνγκο δε θα σπάσει ποτέ τις αλυσίδες του και δε θα αγκαλιάσει ποτέ τη Βρουχίλδη του...

...τα ψωμιά μου είναι μετρημένα.

Το σκότωμα

Ανέβαινε την ανηφόρα ζαλωμένος ο μπαρμπα-Πότης. Τι μέρος του λόγου ήτανε; Αγωγιάτης ήτανε, από τον Μυστρά. Αριστερός ήτανε, κουμάντο στο Μυστρά τότε κάνανε οι Χίτες. Πριν και από τη μάχη του Μυστρά. Όπου τονε πετυχαίνανε, τονε βαρήγανε. είχε μάσει στυλιάρι σωρό. Πού τα ξέρω 'γω αυτά; Εγώ, αγαπητέ, γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στο κάστρο του Μυστρά. Μέσα! Πλάι στα ξωκλήσσια! Εγώ είμαι γνήσια Μυστριώτισσα, όχι τάχαμου-τάχαμου. Άκου τώρα, γιατί έχω και δουλειές, έχω κατσαρόλα αφημένη στη φωτιά. Ανέβαινε και βαρυγκόμαγε ο μπαρμπα-Πότης για να βγει στη δημοσιά. Κατά που βγαίνει στο σκότωμα του Βλασσόπουλου -ξέρεις πού είναι, δεν ξέρεις; όχι δα!- κάνουν και πετάγονται μέσα από τους μπαξέδες κάτι γομάρια. Αμπέχονα, φυσεκλίκια, ντουφέκια, κει να δεις πράματα. "Τι 'σαι συ ρε;" του λένε. Τους κοιτάει με μάτια κουρασμένα ο μπαρμπα-Πότης, σκύβει και πέφτει στα γόνατα. "Βαρείτε", τους λέει. Τονε κοιτάνε τα γομάρια σαστισμένα, τονε ξαναρωτάει το πιο γομάρι απ' όλα. "Ρε τι 'σαι συ;" του γρυλίζει. Και λέει ο μπαρμπα-Πότης: "Ότι και να πω, με όποιους και να είμαι, ξύλο θα φάω. Οπότε, βαρείτε να τελειώνουμε". Και τον πελεκήσανε. Ξανά και ξανά. Κι έρχομαι εγώ και σε ρωτάω. Για το λόγο ποιόνε;

Η γιαγια εξιστορεί περιστατικά ανεκτίμητης αξίας από τα χωριά στους πρόποδες του Ταϋγέτου. Υπεύθυνος για την απόδοση ο εγγονός.

Ο Ευστάθιος -και μόνο- ξέρει

Έμεινες χωρίς δουλειά πέντε χρόνια πριν συνταξιοδοτηθείς; Ξέρεις ότι τα ένσημα που σου μένουν δεν θα τα μαζέψεις ούτε σε εκατόν πενήντα χρόνια; Σε πνίγουν τα δάνεια; Σε παίρνουν οι φοροεισπρακτικές εταιρίες τηλέφωνο πιο συχνά από τη γυναίκα σου ή τη γκόμενά σου; Το παιδί σου λιποθύμησε στο σχολείο γιατί δεν έχεις να το ταΐσεις ούτε πλιγούρι; Δεν τολμάς να αρρωστήσεις ούτε από κοινό κρυολόγημα καθώς το ασφαλιστικό σου ταμείο δεν καλύπτει ούτε τα χαρτομάντιλα; Νιώθεις την απελπισία να σε αρπάζει από τα γκρίζα σου μαλλιά και να χτυπάει το ταλαίπωρο κεφάλι σου στα τσιμέντα; Σε πλημμυρίζει η οργή αλλά, επειδή δεν έχεις πουθενά να ξεσπάσεις την αφήνεις να σε δηλητηριάζει και να σε σαπίζει; Άνθρωπος είμαι -λες- κι έσπασα. Έπαιξα με αντίπαλο που είχε σημαδεμένα τα χαρτιά και έχασα. Κι επειδή ο χαμένος τα παίρνει όλα μόνο στις ταινίες, εσύ παίρνεις σχοινί, τσεκάρεις τον παλιομοδίτικο πολυέλαιο με τον ενσωματωμένο ανεμιστήρα για να βεβαιωθείς ότι αντέχει το μίζερο κορμί σου, τραβάς μια καρέκλα από την τραπεζαρία, πλακώνεις το αποχαιρετιστήριο γράμμα με το διαφημιστικό τασάκι μέσα στο οποίο κείτεται μισοκαπνισμένο το τελευταίο σου τσιγάρο σκεπτόμενος ότι θα μπορούσε να είναι και λιγότερο κοινότοπο και ετοιμάζεσαι για το απονενοημένο σου διάβημα. Σκέφτεσαι, χωρίς να αλλάζει κάτι με αυτό ότι δεν είσαι ο πρώτος, ούτε θα είσαι ο τελευταίος. Ανεβαίνεις στην καρέκλα χωρίς να αγχώνεσαι για τους λεκέδες που θα αφήσουν τα παπούτσια σου στο παλιομοδίτικό της ύφασμα, τραμπαλίζεσαι και...

Όπα, μπάστα. Τι πας να κάνεις; Την εκκλησία τη ρώτησες; Το ξέρεις ότι σύμφωνα με τον πάντα έγκυρο άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, για να προβείς σε κάτι τέτοιο είσαι είτε άθεος, είτε ολιγόπιστος, είτε συναισθηματικά ασταθής και αδύναμος; Το γνωρίζεις παραδόπιστε ότι η αυτοκτονία "αποτελεί βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, η οποία δε συγχωρείται, χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό και τον κολάζει αιώνια"; Το γνωρίζεις ότι στεναχωρείς τον κήρυκα αυτών των σπουδαίων λόγων, τον δέσποτα Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευστάθιο; Αφού βρε μικρόνου, βρε Μαμωνά ο άγιος πατέρας έχει τη λύση. Εσύ τι πας και κρεμιέσαι από τους πολυελαίους σαν το τσίρκο του Ήλιου; "Μόνο με προσευχή, μετάνοια, εξομολόγηση και τακτικό εκκλησιασμό και πάντα αναφωνώντας, όπως ο δίκαιος Ιώβ, «είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον»  και, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν», αυτό που βλέπει κανείς στο παρόν ως ανυπέρβλητο εμπόδιο μπορεί να γίνει το εισιτήριο της σωτηρίας του στο μέλλον". Κατέβα βρε Σατανά από την καρέκλα, νήστεψε το κρέας και το λάδι, τράβα στην εκκλησία να λάβεις την ευλογία του κάθε χρυσαυγιότατου και μετά έξω ντέρτια και καημοί!  

Έχοντας ζήσει τόσα χρόνια στο θεοκρατικό καθεστώς που έχει εγκαθιδρύσει ο Ευστάθιος στη Λακωνία, κανονικά δεν θα έπρεπε να εκπλήσσομαι από μια τέτοια δήλωση. Όπως και να 'ναι όμως, προκαλεί -ιερό- δέος η διάσταση ανάμεσα στην Εκκλησία και στην πραγματικότητα. Ίσως τελικά αυτή να είναι η απόδειξη που όλοι ψάχνουν σχετικά με την ύπαρξη ή μη παράλληλων συμπάντων. 

Ιδιώνυμο οι χριστοπαναγίες

Διαβάζω και καραφλιάζω. Συνέλαβαν -λέει- ένα τυπάκι επειδή είχε λογαριασμό στο twitter και τιτίβιζε με το πραγματικά απίστευτης έμπνευσης όνομα "Γέρων Παστίτσιος", παραποιώντας το όνομα του αγαπημένου των Λιακοπουλοκασιδιαροκαρατζαφέρηδων, το γητευτή των ερπετών της Ουρανούπολης -δεν το λέω εγώ, το έλεγε ο καθηγητής μου στο σχολείο ότι τάχα μου του απαντούσαν καταφατικά  μέχρι και οι σαύρες όταν τις ρωτούσε αν υπάρχει θεός- γέροντα Παϊσιο. Την καταγγελία έκαναν -λέει- οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι, βλέπε χρυσαυγίτες, παπαδαριό, σύλλογοι κυριών, ενώσεις καντηλαναφτών, απανταχού της γης σύνδεσμοι ορθοδόξων πρεσβυτέρων και νεοκόρων, στολιστές επιταφίων, εξορκιστές, παπαροκάδες, ο Στέλιος Παπαθεμελής με την Ελενίτσα τη Λουκά, η ΚΓΤΑΠΡΤSCΑΤΜ (Κίνηση Για Την Απαγόρευση Προβολής Ρεπορτάζ Του Star Channel Από Τη Μύκονο) και λοιποί φορείς διαφωτισμού της χώρας χωρίς να ξεχνώ βέβαια τους απλούς, ανώνυμους πολίτες αυτής της χώρας οι οποίοι πάντα εξεγείρονται πρώτοι και καλύτεροι.

Πραγματικά αδυνατώ να ασχοληθώ με την είδηση. Όχι επειδή είναι  γελοία, κάθε άλλο. Είναι απολύτως σοβαρή και με ενοχλεί τόσο που αποστρέφω των ομματιών από δαύτη. Θα επικεντρώσω μόνο στη βροχή σχολίων που ακολούθησαν τη σύλληψη του Παστίτσιου, με κορυφαία αυτά που ακολουθούν: 

@nikitas_m: Ιδιώνυμο οι Χριστοπαναγίες #freeGeronPastitsios

@missteaque1: Έλεγα να φτιάξω σήμερα μουσακά, αλλά φοβάμαι ότι είναι ο επόμενος στη λίστα των συλλήψεων #freegeronpastitsios

Λευιτικόν

Τετέλεσται. Μου δώσατε πατήματα, θα σας γαμήσω. Μου νεύσατε με το δάχτυλο, θα σας φάω το χέρι. Είστε λαός εσείς; Είστε πολίτες εσείς; Δεν είστε. Είστε απλά καταδικασμένοι κι ακόμα δεν το ξέρετε. Εμένα ουδόλως με ενοχλεί αυτό - τουναντίον. Διευκολύνει το έργο μου, το οποίο συνισταται στο να σας εξαφανίσω από προσώπου γης. Να σας διώξω από τη χώρα σας. Ξέρετε, διάβασα ένα σύνθημα στα Προπύλαια και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον. Και διεστραμμένο. Και πρωτοποριακό. Λέει "οι μετανάστες είναι εικόνα από το δικό μας μέλλον". Από το δικό σας μέλλον. Το είδα μπροστά μου να πραγματώνεται μέσα σε όμορφα μουντά, σκοτεινά και μίζερα χρώματα. Είδα κι εσάς μέσα του να κοιμάστε στα χαρτόκουτα, να διπλώνετε ντόνερ στο Αμβούργο, να πουλάτε λαθραία αγαλματίδια τσολιάδων και περικεφαλαίες κάπου στην Ευρώπη. Ερεθίστηκα σκεπτόμενος όλα αυτά, δεν το κρύβω. Γέλασα σαν δράκουλας που μυρίζεται αίμα. Κατάφερα όμως να καταστείλω τις φερομόνες μου ώστε να επανέλθει η διαύγεια. Θέλω να γίνουν όλα βάσει σχεδίου. Σκέφτηκα δύο τίτλους για το εγχείρημά μου. Είναι και το μόνο στο οποίο μπορείτε να έχετε λόγο. Το Μεγάλο Πουθενά ή η Χρυσή Εποχή. Αλλα εκεί σταματά ο ρόλος σας. Όλα τ' άλλα είναι προαποφασισμένα, αποφάσεις ειλημμένες που δε θα σας χαροποιήσουν στο ελάχιστο αλλά για μένα είναι άκρως διασκεδαστικές. Σας καταδικάζω, λοιπόν, στη λιακάδα της λεύκανσης οδόντων της Βίσση, του Πρετεντέρη και του Χατζηνικολάου. Να τους κοιτάτε μέσα στο στόμα όσο σας κονιορτοποιούν τον εγκέφαλο και να τυφλώνεστε. Να πλησιάζετε κοντά στην οθόνη για να δείτε καλύτερα και να λιώνετε. Και μετά να πέφτετε και να καταβαραθρώνεστε. Χωρίς αλεξίπτωτο. Όπως παλιά, θυμάστε; Λετ δε γκουντ τάημς ρόουλ, μπέημπη. Σας καταδικάζω να ζήσετε με μόνο άκουσμα τον Πάριο. Πάριος παντού, δώρο στις εφημερίδες, τιμώμενο πρόσωπο σε τηλεγλέντια, γκεστ σταρ στο Μέγαρο. Ο Αγγελόπουλος δε σας έκανε, προτιμάτε Ρέππα. Ακούγατε ότι ο Θίασος ήταν από τις μεγαλύτερες ελληνικές ταινίες και νομίζατε μόνο σε διάρκεια. Πολλή ομίχλη, λέγατε. Είχατε μάθει στο φως, λέγατε. Άλλαξαν τα πράγματα από τη Μεταπολίτευση και μετά, λέγατε. Εγεννήθη φως από έναν μεγάλο πράσινο ήλιο το ογδονταένα, λέγατε. Ήγγικεν η ώρα, ντάρλινγκς, για το απόλυτο σκοτάδι. Όσοι εξ υμών βρίσκετε βάρβαρη τη δια χειρός μου Χρυσή Εποχή, ανεβείτε σε μια σχεδία σαν τον Κατράκη και κόψτε λάσπη για το Μεγάλο Πουθενά. Βίρα τις άγκυρες. Εξαφανιστείτε ταχέως γιατί δε θα αφήσω τίποτε όρθιο. Θα θυμάστε το Βέγγο να παρακαλάει να πεθάνει η χώρα σας γρήγορα, αλλά πότε ήμουν καλός βρε Θανάση για να γίνω τώρα και να τους κάνω τη χάρη; Σας είπα. Όλα θα γίνουν όπως θέλω εγώ. Βάσει σχεδίου. Αργά και βασανιστικά. Τετέλεσται.

Ευχές κι Ευχολόγια

Μάγκα, συγνώμη. Δεν μπορώ να βοηθήσω, απλά δεν μπορώ. Αυτό που συμβαίνει και σε διαλύει με ξεπερνάει και η φιλανθρωπία δεν είναι το φόρτε μου. Δεν την έχω σε εκτίμηση, μπαλώνει τρύπες στα ρούχα σου που θα ξανανοίξουν μόλις στρίψεις στη γωνία. Κουκουλώνει το έγκλημα, αφήνει τη γάγγραινα να διηθεί. Δίνει αφορμή για συζητήσεις και αλαζονικά παινέματα σε ρεβεγιόν κάτω από το φωτισμένο δέντρο, μπροστά από το τζάκι. Κι εσύ μια από τα ίδια. Θα κοιτάς απ' έξω από το τζάμι το δέντρο και το τζάκι. Θα βγουν τα λαμπιόνια από το δέντρο, θα καούν τα ξύλα στο τζάκι, θα περάσει ο χειμώνας, θα ζεστάνει ο καιρός, θα σε καίει ο ήλιος, ξανά μανά τα ίδια. Θα έρχεσαι πάλι στα επείγοντα, όχι για να εξεταστείς. Άλλωστε αυτό που σε βασανίζει, είναι σχεδόν ανίατο και λέγεται κοινωνική ανισότητα. Θα έρχεσαι το χειμώνα για λίγη ζέστη και το καλοκαίρι για λίγη δροσιά. Θα πιάνεις πάντα τις ακριανές καρέκλες για να μην ενοχλείς, θα δένεις τα κορδόνια των παπουτσιών σου γύρω από τα πόδια της καρέκλας για να είσαι σίγουρος ότι θα τα βρεις το πρωί, θα βάζεις για μαξιλάρι την νάυλον τσάντα με τα σώβρακα και τις μπλούζες, θα κατεβάζεις το κασκέτο και θα ψάχνεις για λίγο ύπνο. Όταν αραιώσει ο κόσμος, θα ανεβάσεις και τα πόδια στο διπλανό κάθισμα για να μην σκεβρώσεις. Θα κοιμηθείς μάλλον χωρίς όνειρα. Αν αυτά επισκεφτούν τον ύπνο σου, θα σου θυμίσουν ότι κάποτε είχες κι εσύ δέντρο και τζάκι, άνοιγες δώρα, έστρωνες τραπέζι, ρωτούσες να μάθεις ποιο ρολόι πάει καλά για να αλλάξεις το χρόνο κύριος. Έσπαγες πλάκα με το γείτονα που πυροβολούσε από το μπαλκόνι για να ξορκίσει το κακό. Μπορεί να είχες και σκύλο ή γάτα. Κατέβαζες τις μπάλες από το δέντρο, τις κύλαγες στο ξέστρωτο χωλ και γελούσες με το ζωντανό που τις κυνηγούσε μανιωδώς. Κάποια θα έσπαγε, αλλά χαλάλι. Καλή καρδιά. Τσακωνόσουν στο τραπέζι για το αν στη γέμιση ταιριάζει η σταφίδα ή αρκεί το κάστανο. Έβαζες βινύλια που άρεσαν σε όλους, σου έχει μείνει ο ήχος του Μακόυ Τάηνερ να παίζει το Αφρο Μπλου από εκτέλεση του '73 αλλά μελαγχολούσες περισσότερο όταν η βελόνα έμπαινε στα αυλάκια κι έπαιζε για το φάντασμα του Τομ Τζόουντ του Σπρίνγκστην. Είχες διαβάσει κάποτε τους στίχους του αλλά δε θυμάσαι τι έλεγαν. Δεν ξέρω αν το όνειρο σε βοηθά ή σε εξαντλεί, αν την ώρα που περνάω και σου ρίχνω μια ματιά και χαμογελάς στον ύπνο σου -ωραίο χαμόγελο παρά τα χαλασμένα δόντια-, είναι επειδή βλέπεις ή δεν βλέπεις όνειρα. Θα ξυπνήσεις, θα λύσεις τα κορδόνια των παπουτσιών για να τα απελευθερώσεις από την καρέκλα, θα διπλώσεις καλά τη νάυλον σακούλα, θα σηκώσεις το κασκέτο, θα περάσω και θα σου πω χρόνια πολλά, θα μου απαντήσεις επίσης. Ξέρεις και ξέρω ότι αν συνεχίσεις άστεγος, άνεργος και πλάνητας τα χρόνια δεν θα είναι μήτε πολλά μήτε καλά. Θα βγεις στη Βασιλίσσης Σοφίας, θα περιπλανηθείς κάτω από τις αφίσες του Καμίνη που σε ενημερώνουν ότι η Αθήνα γιορτάΖει, αν και δεν το πολυπιστεύεις. Μεταξύ μας, ούτε κι εγώ. Θα τραβήξεις για Ρουφ, θα φας ένα πιάτο φαγητό στο συσσίτιο του Δήμου. Τα έχεις μάθει απέξω. Μετά από εμάς εφημερεύει το Λαϊκό. Εύχεσαι να έφτιαξαν τη θέρμανση. Σου το εύχομαι κι εγώ.

   

Walk on Gilded Splinters

Τώρα που έπεσε η θερμοκρασία και ψύχθηκε ελαφρώς ο ταλαιπωρημένος εγκέφαλός μου, νομίζω ότι μπορώ να καταφέρω κάποιους πιο πολύπλοκους από τις χριστοπαναγίες συνειρμούς. Ερωτώ λοιπόν χωρίς να απαιτώ απάντηση. Ούτως ή άλλως, οι εποχές που τα ερωτήματα είχαν απαντήσεις έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Για λίγες ακόμα παραστάσεις θα αναρωτιόμαστε και τα ερωτήματα θα είναι τόσο μάταια όσο το να ασχόλεισαι με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ή το να φοιτείς σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Ή το να ρωτάς παπά γιατί ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης ήταν τόσο μεγάλος αλήτης. Το επόμενο στάδιο μηδενισμού της εντροπίας και του προβληματισμού είναι να μη ρωτάς καθόλου. Εγώ λοιπόν ρωτώ το εξής. Από όλο το νομικό σώμα της χώρας, δεν βρέθηκαν δέκα πούστηδες να αντιπαρατάξουν κάποια επιχειρήματα στο φασιστοειδές εξάμβλωμα το οποίο προϊσταται του υπουργείου Οικονομικών και χαρακτηρίζεται και καθηγητής συνταγματικού δικαίου; Να τον ρωτήσουν, ρε αδερφέ, αν το Σύνταγμα προβλέπει ευημερία των αριθμών με κόστος απελπισμένους, φαλιρισμένους και παντέρμους να πηδούν από τα μπαλκόνια λες και έχει πέσει στην πολυκατοικία τους αεροπλάνο ή να κρεμώνται από σκονισμένους πολυελαίους σαν ώριμα φρούτα. Όταν οι αυτόχειρες τους πλήρωναν για να σπουδάσουν στη νομική και να κερνάει η γιαγιά τους κουραμπιέδες τη γειτονιά, δεν το έκαναν μονο για να εκπαιδευτούν στο πώς βγάζουν τον Μάκη τον Αγαπούλα λάδι σαν αμόλυντη παρθένα εκμεταλλευόμενοι τις στρεβλώσεις του νόμου. Το έκαναν για να τους προστατεψουν κάποτε αυτοί, οι πεφωτισμένοι, από τα θηρία. 

Δικηγόροι, μαντέψτε. Τα θηρία έφτασαν. 

Κολάζ

 Συνοπτικά...

Η μπάλα

Οι μπάτσοι

Οι μπούφοι

Τι εποχή, ε;

Η Ελλάδα και η Ελλάδα

Η Ελλάς βρίσκεται στη θέση της γάτας του Σρέντιγκερ. Και ζωντανή και νεκρή, και ευημερούσα και παραπαίουσα. Όλα είναι θέμα τηλεοπτικής συχνότητας. 

Η κατά Μέγκα Τσάνελ και Σκάι Ελλάς είναι μια χώρα που το παλεύει χάρη στους εμπνευσμένους ηγέτες της και την σωτήριο για το έθνος έξωθεν βοήθεια και καθοδήγηση. Είναι μια χώρα στην οποία όποιος απεργεί ανήκει σε μια κακόβουλη συντεχνία και το να ζητάει βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής του αυτομάτως αποτελεί επίθεση στα δικαιώματα των συμπολιτών του. Οι γιατροί απεργούν, άρα θέλουν το κακό των αρρώστων. Οι οδηγοί των ΜΜΜ απεργούν άρα επιθυμούν την ταλαιπωρία των πολιτών, την απαξίωση της δημόσιας συγκοινωνίας, το λιώσιμο των πάγων στους πόλους. Είναι μια χώρα όπου ακόμη και ο Καρατζαφέρης εκφράζει τώρα τη φωνή της λογικής -και τι έγινε που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν κάπως άξεστος. Είναι μια χώρα στην οποία κάποια παράξενα αλλόκοτα φρικιά στην Κερατέα προκαλούν τις δυνάμεις καταστολής θέλοντας να αναπνέουν καθαρό αέρα και να πίνουν καθαρό νερό. Είναι μια χώρα στην οποία κυκλοφορούν ασυνείδητοι τζαμπατζήδες στα λεωφορεία και στις κατ' ευφημισμό εθνικές οδούς, που δε σέβονται τον ίδρωτα του εργολάβου που τα δίνει όλα για την προκοπή του τόπου. Είναι μια χώρα όπου η Σία Κοσιώνη είναι αντικειμενική, ο Γιάννης Πρετεντέρης η φωνή της αλήθειας, ο Μανώλης Καψής συνεπής αναλυτής, η Όλγα Τρέμη η αυστηρή πατρώνα για την οποία είμαστε όλοι περήφανοι, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου τα λέει για το καλό μας.

Η Ελλάδα με κλειστή την τηλεόραση είναι κάπως διαφορετική. Βρίσκεται υπό οικονομική κατοχή, τη χειρότερη μορφή κατοχής την οποία μπορεί να υποστεί ένας λαός. Υποβάλλεται σε άρρωστα πειράματα, βγαλμένα από τα μαύρα κατάστιχα της ιστορίας (βλέπε Χιλή). Διαμαρτύρονται όλες ανεξαιρέτως οι κοινωνικές και επαγγελματικές τάξεις. Το Σύνταγμα έχει αντικατασταθεί από καρότο και μαστίγιο, από φιρμάνια τα οποία δεν υπόκεινται σε κανέναν έλεγχο, ούτε καν τον επουσιώδη κοινοβουλευτικό. Είναι μια χώρα που η ροή των ειδήσεων ορίζεται ανάλογα με το σκοπό που θα εξυπηρετήσει. Στην προσπάθεια να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο, η "κατάληψη" της Νομικής από τους μετανάστες ήταν πρώτο θέμα. Τώρα, μετά από 22 ημέρες απεργίας πείνας, το θέμα έχει εξαφανιστεί (...άρα απεργοί πείνας δεν υπάρχουν). Είναι μια χώρα όπου σε έναν από τους δήμους της, οι κρατικές δυνάμεις καταστολής λειτουργούν απροκάλυπτα ως προσωπικός στρατός κατοχής του Μπόμπολα, τρομοκρατώντας τους πολίτες, με αντάλλαγμα πρωτοσέλιδα και μπόλικο σάλιο. Είναι μια χώρα στην οποία οι πολίτες αρνούνται να πληρώσουν 40% φέσι στο εισιτήριο, μέχρι να αυξηθούν κατά 40% τα εισοδήματά τους. Είναι μια χώρα στην οποία αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι η Σία Κοσιώνη είναι αντικειμενική, ο Γιάννης Πρετεντέρης η φωνή της αλήθειας, ο Μανώλης Καψής συνεπής αναλυτής, η Όλγα Τρέμη η αυστηρή πατρώνα για την οποία είμαστε όλοι περήφανοι, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου τα λέει για το καλό μας.

Ανακοινωθέν

Αναδημοσιεύω το δελτίο τύπου της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας-Πειραιά, με αφορμή το μαύρο στυλιάρι που έπεσε στην πορεία για την επέτειο των δύο χρόνων από τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου. Να σημειώσω την προσωπική μου εκτίμηση ότι το όργανο αυτό είναι παραδοσιακά συντηρητικό, οπότε οι αριθμοί οι οποίοι αναφέρονται στο κείμενο ίσως και να υποεκτιμούν τον πραγματικό. Δε θα το δημοσίευα αν δεν το είχαν κάνει γαργάρα οι φωστήρες της ελληνικής δημοσιογραφίας.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

15/12/10

(προς τους υγειονομικούς συντάκτες)

Το ΔΣ της ΕΙΝΑΠ εκφράζει τη βαθύτατη ανησυχία του για τα πολλαπλά κρούσματα αστυνομικής βίας, ενάντια σε νέους διαδηλωτές, το τελευταίο διάστημα. Ειδικά το απόγευμα της Δευτέρας 06/12/10, ζήσαμε μια πρωτοφανή κατάσταση. Στα εφημερεύοντα νοσοκομεία (Λαϊκό, ΚΑΤ, κ.α.) αλλά και στο ΤΕΠ του νοσοκομείου Ευαγγελισμός (το οποίο κανονικά δεν εφημέρευε και με την ευκαιρία αυτή το ΔΣ της ΕΙΝΑΠ θέλει να συγχαρεί τους εκεί συναδέλφους για την αυταπάρνησή τους) προσκομίσθηκαν τουλάχιστον 45 τραυματίες, στη συντριπτική πλειοψηφία τους φοιτητές και φοιτήτριες, με τραύματα στην κεφαλή, στο θώρακα και την κοιλιά από ρόπαλα αστυνομικών. Δύο τραυματίες εισήχθησαν για νοσηλεία στη Νευροχειρουργική Κλινική του νοσοκομείου ΚΑΤ με κατάγματα κρανίου και θλάσεις εγκεφάλου.

Έκπληξη μας προκαλούν οι καταγγελίες τόσο συγγενών, όσο και εφημερευόντων ιατρών, ότι υπήρξε προσπάθεια –και μάλιστα επανειλημμένα- από άνδρες της ασφάλειας να υποβάλουν σε ανάκριση τραυματίες μέσα στο χώρο του νοσοκομείου τις πρώτες ώρες μετά τον τραυματισμό, όχι απλά χωρίς την άδεια των υπεύθυνων ιατρών, αλλά και παρά την κατηγορηματική τους αντίρρηση. Τέτοιες ενέργειες αποτελούν μνημείο αυθαιρεσίας και παρανομίας που θίγει βάναυσα το δημοκρατικό, νομικό αλλά και υγειονομικό πολιτισμό της χώρας μας.

Επίσης, δεκάδες άλλοι διαδηλωτές προσκομίσθηκαν στα επείγοντα τμήματα νοσοκομείων λόγω οξέων πνευμονολογικών, οφθαλμολογικών και δερματολογικών προβλημάτων που οφείλονταν σε ρίψεις χημικών από την αστυνομία.

Επισημαίνουμε ότι ειδικά η πλήξη της κεφαλής με δύναμη και με τρόπο ικανό να επιφέρει αιμάτωμα στον εγκέφαλο, συνιστά την άσκηση δυνητικά θανατηφόρας βίας, και με την έννοια αυτή ήταν τελείως τυχαίο το γεγονός ότι δεν θρηνήσαμε νεκρούς.

Το ΔΣ της ΕΙΝΑΠ, μαζί με άλλους ιατρικούς φορείς που έχουν ήδη εκδηλώσει με παρόμοιο τρόπο την ανησυχία τους, όπως η ΟΕΝΓΕ και ο ΙΣΑ, προτίθεται άμεσα να προβεί σε παράσταση διαμαρτυρίας προς το γραφείο του Πρωθυπουργού, τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, τον Αττικάρχη της ΕΛΑΣ και την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Το ΔΣ της ΕΙΝΑΠ δηλώνει ότι με έμπρακτο τρόπο θα συμπαραστέκεται στους φορείς εργαζομένων και νεολαίας (φοιτητικούς συλλόγους, σωματεία και ομοσπονδίες εργαζομένων) που καταγγέλλουν τέτοια κρούσματα αστυνομικής βίας σε βάρος διαδηλωτών.


ΓΙΑ ΤΟ ΔΣ ΤΗΣ ΕΙΝΑΠ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ ΝΗΣΙΩΤΗΣ

Περίπατος

Είπα σήμερα να μην ξεφτιλιστώ εντελώς. Να απεργήσω, να σηκώσω τον κώλο μου και να πάω στην πορεία. Τα έκανα και τα τρία όπως και πλήθος κόσμου με παντελώς αμφίβολο αποτέλεσμα. Ακολουθεί σύντομο οδοιπορικό.

Ώρα έντεκα, περνάω από την πανεπιστημιακή λέσχη στην Ιπποκράτους, ξεσηκώνω απροκάλυπτα τον φίλτατο Πάνο από το διάβασμά του, καθώς αυτά τα events δε λένε χωρίς παρέα, και ξεκινάμε για το Μουσείο. Στην Ομόνοια το ΠΑΜΕ έχει στήσει τον αντιαισθητικό στρατό του. Μην έχοντας το απαραίτητο outfit "καδρόνι made by ΠΑΜΕ-πέτσινο-χαλαρά πιασμένη κοτσίδα-κράνος παραμάσχαλα" δε διανοούμαι να σταματήσω. Η αμελώς ατημέλητη αφάνα του Πάνου μας κάνει ακόμη πιο ανεπιθύμητους και ο κίνδυνος να ψεκαστούμε με αμωνιαζόλ ως υπονομευτές της ορθόδοξης εργατικής πάλης ελλοχεύει. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι δεν είμαστε για πολλές γκρίνιες. Στο φινάλε φινάλε, είναι απολύτως εκτιμητέο ότι μέσω του ΠΑΜΕ κατεβαίνει τόσος κόσμος στους δρόμους. Ο αυτισμός είναι κάτι το οποίο δε θα επιλύσω εγώ, ένας δύσμοιρος παθολογίσκος. Ας επιληφθούν οι ψυχίατροι.

Στρίβουμε Πατησίων. Χαλαρή από κόσμο ακόμα, παρά το ότι οι προσυγκεντρώσεις ήταν ορισμένες για τις 10.30. Ο Έλληνας δε θα είναι συνεπής ούτε στη συντέλεια του κόσμου, η οποία άκουσα από Λιακό ότι πήρε μετάθεση για την 5η Μαΐου του 2024. Μπροστά από το Μουσείο στεκόμαστε, κόσμος πάει κι έρχεται και κάπου εκεί το μάτι μου πέφτει σε ένα από τα πιο ωραία πανό που έχω δει. 

 

Σκέφτομαι ότι μέχρι τα μικρά ψαράκια να φάνε το μεγάλο, μπορεί να μας έχει χωνέψει ο εγγονός του Παπατζή και γιος του Ψεύτη με τη συμμορία του και προχωράω. 

Το έχω πάρει απόφαση να κινηθώ ως freelancer και να μην πορευτώ υπό την αιγίδα κάποιου μπλοκ. Ώρα δωδεκάμιση κι έχω ήδη γεμίσει την τσάντα μου με δεκάδες έντυπα, άλλα ενδιαφέροντα, άλλα κλισιεδάρικα σε βαθμό αυτοκτονίας. Ο κόσμος πολύς και σίγουρα διαφορετικής σύστασης σε σχέση με πριν δέκα χρόνια. Το πλέον ευχάριστο είναι ότι ξεκουνήθηκαν οι ηλικίες 35-40, οι οποίοι, γαλουχημένοι εκσυγχρονιστικά από τον Πέτρο Κωστόπουλο και τον Θέμο Αναστασιάδη, νόμιζαν ότι με μια δουλειά σε τράπεζα και ένα φραπέ στο Κολωνάκι είχαν πιάσει τον παπά από τα αρχίδια.  Αμ δε! Φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι υπάρχει ζωή και μετά τον Πάνο Κιάμο. Κάπου εκεί συναντώ τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου και πάω να τον χαιρετήσω και να τον συγχαρώ για ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ. 

Κάποια στιγμή ξεκινάμε και μέχρι τη Σταδίου όλα βαίνουν καλώς. Η πορεία έχει πολύ κόσμο, παλμό , τύμπανα, συνθήματα, χαρούμενα πρόσωπα μελλοθάνατων εργαζόμενων και μελλοντικών αυτόχειρων και  το ερώτημα αν έχει νόημα δεδομένου ότι οι εργατοπατέρες κήρυξαν γενική απεργία μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου το αφήνω αναπάντητο. Κινούμαι κάπου μεταξύ δασκάλων και μουσικών της φιλαρμονικής του Δήμου Αθηνών. Το ελικόπτερο των μπάτσων μας προστατεύει από ψηλά και αναρωτιέμαι πόσο δρόμο πρέπει να διανύσει μια συλλογικότητα όπως η σημερινή για να αναβαθμιστεί σε κίνημα. 

 Κι εκεί που συλλογιέμαι τα ανωτέρω και σκέφτομαι ότι κάτι λείπει, μας προσπερνά μια ομάδα μαυροφορεμένα λοβοτομημένα με κουκούλες, μάσκες και φόρμες και παίρνω την απάντησή μου. Τα φρικιά πολλαπλασιάζονται με τη διαδικασία της μίτωσης σαν τις αμοιβάδες και αυτό είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό που μοιράζονται με το συμπαθές παράσιτο μετά το μηδενικό δείκτη νοημοσύνης. Δεν ήθελε πολλή φαντασία για το τι θα επακολουθούσε. Τα παιδία τον παίζει, οι μπάτσοι δεν υπολείπονται, η εσάνς των ληγμένων δακρυγόνων είναι μούρλια, από τη ζάλη βλέπω τα McDonalds για ταβέρνα και κλαίω με μαύρο δάκρυ. Γιατί κλαίω άραγε; Για το χαμένο χρόνο μου, για το πορεία που διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη κι ακόμη περισσότερα, για τα μαλακιστήρια με τον ύποπτο ρόλο, για το ότι χιλιάδες νοματαίοι δεν πιάσαμε τα τριάντα μούλικα να τα αφαλοκόψουμε, για όλα αυτά.

Το πανηγύρι πνέει τα λοίσθια, παλεύουμε να μαζευτούμε αλλά εις μάτην. Καλά τραγουδούσε η Διαμάντη πως ότι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο. Χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, φτάνουμε σχεδόν στο Ζάππειο και το όνειρό μου να υπάρξω κι εγώ ένας απεργός που θα ρίξει μούντζες στη Βουλή  για ψυχοθεραπευτικούς λόγους καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Το χορευτικό μπάτσοι-φρικιά σε αγαστή συνεργασία διέπρεψε. Η ηλιθιότητα θριάμβευσε για ακόμα μια φορά. Δεν ξέρω τι ακολούθησε, δεν είχα το κουράγιο να περιμένω να τελειώσουν τα εθιμοτυπικά μπάχαλα. Δε μετάνιωσα που πήγα, παρά το μάταιο του εγχειρήματος. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα... 

Καλά ρε, από τους 157 Πασόκους βουλευτές, ένας είχε τσίπα να καταψηφίσει το έκτρωμα;

Πάμε πορεία; Μπααααα...

Τη θυμάμαι εκείνη την πρώτη πορεία μου για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Ήταν η πρόβα για την πορεία που θα ακολουθούσε λίγες ημέρες αργότερα με αφορμή την άφιξη του σαξοφωνίστα στην όμορφη Αθήνα. Εκεί ήταν που είχα χωθεί σε κάποιο γκρουπούσκουλο με δύσκολο αρκτικόλεξο για λόγους γκομενικής φύσεως και εισέπνευσα τόνους από δακρυγόνα με διάφορες παράξενες ανεπιθύμητες ενέργειες, μεταξύ των οποίων η ασύδοτη λαιμαργία που με έπιασε τους επόμενους μήνες (αν κάποιος σύντροφος είχε πάθει το ίδιο, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου για να γίνουμε διάσημοι ως πειραματόζωα των μπάτσων). Για τις επετείους των επόμενων χρόνων, καταφύγιό μου ήταν το μπλοκ της σχολής μου, όπου κι εκεί όμως, πριν καλά καλά ξεκινήσουμε την πορεία, έρχονταν διάφοροι περίεργοι τύποι και επέκριναν εμένα και την παρέα μου για την απουσία διάθεσης να πιαστούμε αλά μπρατσέτα με τους υπόλοιπους, συμπεριφορά η οποία κατ' αυτούς μας καθιστούσε αδύναμους κρίκους στις επιθέσεις των φρικιών (δε γουστάρω ρε φίλε να πιαστώ αλά μπρατσέτα σα να πηγαίνω σε κηδεία μέλους της Καμόρα, είναι αντιαισθητικό, δεν το καταλαβαίνεις;) Και βέβαια, δεν είναι μόνο αυτό το αντιαισθητικό στις πορείες αλά ελληνικά. Προσθέστε κράνη, μαδέρια, τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα μπλοκ, στρατιωτικούς βηματισμούς που θα ζήλευαν και οι βορειοκορεάτες εκτελούντες το βάδισμα της χήνας ή όπως στο διάολο λέγεται αυτό, την πτωχεία συνθημάτων (με το "εμπρός λαέ...", πετάω πλέον φλύκταινες), τα άχρωμα και ανέμπνευστα πανώ και θα έχετε μια εικόνα του βασικού προβλήματος το οποίο ταλανίζει την ελληνική αριστερά. Το πρόβλημα λοιπόν σύντροφοι, είναι το έλλειμμα αισθητικής και φαντασίας, το οποίο αντανακλάται φυσικά και στις ιδέες τις οποιες η αριστερά διατυπώνει. Μέχρι λοιπόν οι πορείες να γίνουν πραγματικές γιορτές δημοκρατίας και πολιτισμού, όπου ο καθένας θα πηγαίνει όπου γουστάρει  και με όποιον κάνει κέφι έξω από ηλίθιες φόρμες και κομπλεξικά μοτίβο συμπεριφοράς, όπου οι ιδέες δε θα λογοκρίνονται από τα φίλτρα των κομματικών γραφείων, εγώ θα κάθομαι σπίτι μου.

Μόλις άκουσα τον Κούγια να υποστηρίζει ότι ήταν κι αυτός μέσα στο Πολυτεχνείο. Ας αφήσω στην άκρη τις ντροπές και ας ομολογήσω ότι ναι, ήμουν κι εγώ εκεί... Αλέξη, με θυμάσαι;

Ντουμανιάσαμε...

Έχει αγγίξει τα όρια της παράκρουσης το κίνημα για την απελευθέρωση των καπνιστών από την καταπίεση των μη καπνιστών και του οργανωμένου κράτους. Οι καπνίζοντες πολιορκημένοι αναπτύσσουν συμπεριφορές ανάλογες των κυνηγημένων από την Κου Κλουξ Κλαν μαύρων και βρήκαν έναν καθόλου απρόσμενο υποστηρικτή στο πρόσωπο της διανόησης και της αριστεράς, οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ βασίζουν τον ανένδοτο αγώνα τους στην προσπάθεια ομογενοποίησης του πολίτη, στο τι θα ήταν ο Τσε Γκεβάρα και ή ο Τζέημς Ντην χωρίς ένα τσιγάρο στα χείλη και στο πώς θα έβαζε φωτιά στα στρώματα ο Κούρκουλος πριν ρίξει τη ζεϊμπεκιά. Ουδείς εκ της ιντελιγκέντσιας δεν είχε διαμαρτηρηθεί όταν όλη η επικράτεια είχε γίνει ένας απέραντος τεκές, όταν όλοι κάπνιζαν αρειμανίως  σε γραφεία, νοσοκομεία ακόμη και σε κλειστά γυμναστήρια εν ώρα αγώνα. Κανείς από τους αριστερούς δεν εξανέστη όταν έπαιρνες ταξί και αντί για τον προορισμό σου κατέληγες στη "Σωτηρία" με κρίση άσθματος ή δαρμένος στο ΚΑΤ σε περίπτωση που ξεστόμιζες κάτι. Κανείς δε φάνηκε να παίρνει στα σοβαρά εγκυρότατες μελέτες που μιλούσαν για τους κινδύνους του παθητικού καπνίσματος σε παιδιά κι ενηλίκους. Αντιθέτως, ξεστόμιζαν προκλητικά ηλίθια επιχειρήματα όπως αυτό που επικαλέστηκε ευφυέστατος κατα τα λοιπά φίλος και έλεγε ότι "πριν εβδομήντα χρόνια το κάπνισμα ήταν θεραπευτικό". 

Το δίλημμα είναι μάλλον απλό. Ή οι προοδευτικοί πολίτες θα δεχτούν να σταθούν απέναντι σε μια κολοσσιαία βιομηχανία χτισμένη με πίσσα πάνω στην εξαρτησιογόνο δράση της νικοτίνης και η οποία αποκομίζει δισεκατομμύρια ή θα μείνουν έρμαια στερεοτύπων, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα των καπνιστών να μολύνουν την ανάσα των υπολοίπων. Αυτά τα ολίγα...

Αντιστοιχίες

Το να γιορτάζεις στην Αθήνα την Ημέρα χωρίς Αυτοκίνητο πεζοδρομώντας την Πανεπιστημίου είναι ίδιο με το να διοργανώνεις εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου σε σχολείο της δημοκρατικής Σπάρτης. 

Στη μεν πρώτη περίπτωση και σε ένα αξιόπιστο δείγμα εκατό ανθρώπων:

-οι εβδομήντα, στην συντριπτική πλειοψηφία τους οδηγοί, θα σε βρίζουν που τους κάνεις τη ζωή δύσκολη.

-οι είκοσι απλά θα αδιαφορήσουν.

-και οι δέκα εναπομείναντες γραφικοί θα κατεβάσουν τα παιδιά τους, τα σκυλιά τους και τα ποδήλατά τους στον πεζόδρομο, υπό τα οργισμένα βλέμματα των πρώτων και τη θυμηδία των δεύτερων.

Στη δεύτερη περίπτωση και σε ένα επίσης αξιόπιστο δείγμα εκατό ανθρώπων:

-οι εβδομήντα θα σε βρίζουν. Οι μεν γονείς γιατί εισάγεις στα παιδιά τους κενά δαιμόνια προπαγανδίζοντας κομμουνιστικές ιδέες. Τα δε παιδιά, γιατί είναι παιδιά των γονιών τους.

-οι είκοσι απλά θα αδιαφορήσουν. Θα χτυπήσουν κάνα παλαμάκι αν το πρόγραμμα της μπάντας περιλαμβάνει το πιασάρικο "Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον" και that's all folks. Δεν πα' να χτυπάνε  το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα...

-και οι δέκα εναπομείναντες γραφικοί περιλαμβάνουν εσένα και την μπάντα σου, τους συγκινημένους γονείς σου και ελάχιστους δακτυλοδεικτούμενους καθηγητές σου που επιμένουν να πιστεύουν ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει.   

Εσείς όλοι μαζί κι εγώ χώρια

Περιμένοντας να ακούσω τη ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια στο κανάλι του εθνικού απεργοσπάστη, πέφτω πάνω σε ένα διαφημιστικό spot για μια νέα καμπάνια του σταθμού ονόματι "Όλοι Μαζί". Με ένα λόγο ο οποίος θύμιζε δελτίο πολέμου ή έκκληση των Γιατρών του Κόσμου για αρωγή στην Αϊτή, ο σταθμός ενημέρωνε το ακροατήριό του για την προσπάθεια την οποία θα καταβάλει μαζί με όλους τους Έλληνες ώστε να μην επέλθει ρήξη στην κοινωνική συνοχή τούτες τις δύσκολες ώρες. Ανάμεσα στις άλλες πρωτοβουλίες, ο σταθμός θα αναλάβει να συγκεντρώσει είδη πρώτης ανάγκης από ευσυνείδητους εθελοντές πατριώτες για τους αναξιοπαθούντες και τα θύματα της κρίσης. Το εμφορούμενο από εθνική υπερηφάνεια εγχείρημα θα μπορούσε κάλλιστα να μετονομαστεί στο -όχι και τόσο εύηχο, είναι η αλήθεια- "να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω μέλι". Αφού μας έκαψε πρώτα ο κυρ-Γιάννης ο Αλαφούζος αμολώντας τους φαιδρούς ή σοβαροφανείς opinion makers που διατηρεί στη δούλεψή του ώστε να μας πείσουν περί του αναγκαιότητας της πολιτικής αυτής η οποία αφανίζει το κοινωνικό κράτος και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην έξαρση της φτώχειας, τίθεται επικεφαλής ενός ακόμα εθνικού στόχου, αυτού της μείωσης των επιπτώσεων της φτώχειας!

Από την είσοδο στην ΟΝΕ μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και από την μπουχέσειο επανίδρυση του κράτους  έως την πλειοδοσία ανθρωπιάς του ΣΚΑΪ, ο Έλληνας παραμυθιαζόταν με υψηλά ιδανικά και συλλογικά οράματα από την επίτευξη των οποίων όχι απλά δεν είχε λαμβάνειν αλλά αντίθετα έβλεπε την ψαλίδα των αντιθέσεων και των ανισοτήτων να ανοίγει. Είχε όμως να το λέει σε ακόμη μία επίδειξη ηλίθιας μαγκίας: "Εμένα ρε που με βλέπεις, έβαλα πλάτη". Δε λες καλύτερα ότι έστησες κώλο να είσαι μέσα; Τα έλεγαν οι Βαβυλώνα με τον Τζιμάκο αλλά εσύ είχες θαμπωθεί από το κιτς της Γιάννας Αγγελοπούλου και χαμουρευόσουν με το Φοίβο και την Αθηνά εκείνες τις ευλογημένες μέρες.

Σημειωματάριο 5ης Μάη 2010 (μία εβδομάδα μετά)

1. Η διαδήλωση ήταν η μεγαλύτερη σε όγκο μετά αυτή κατά την επίσκεψη του σαξοφωνίστα Clinton στην Αθήνα το 1999 ή το 2000. Δε θυμάμαι ακριβώς γιατί μας είχαν λολώσει στα δακρυγόνα. Αφού  θυμάμαι ακόμα το όνομά μου και δεν έχω βγάλει βυζιά, πάλι καλά να λέτε.

2. Οι μάσκες έπεσαν, όχι σύμφωνα με το γνωστό σχήμα λόγου, αλλά κυριολεκτικά. Τη Βουλή δεν πήγαν να κάψουν οι γνωστοί κουκουλοφόροι, αλλά άνθρωποι χωρίς κουκούλες, κράνη ή μαντήλια. Η προ 18μήνου  ρήση του Πάκη Παυλόπουλου "στη δημοκρατία οι πολίτες δε χρειάζεται να φορούν κουκούλες", έγινε πραγματικότητα. Βέβαια, δεν ξέρω κατά πόσο αυτό το πολιτειακό έκτρωμα μπορεί να χαρακτηριστεί δημοκρατία.

3. Οι ταραξίες μεγάλωσαν. Αν το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να εκτιμήσει τη σημασία της εικόνας τριανταπεντάρηδων και σαραντάρηδων να προσπαθούν να εισβάλουν στο κοινοβούλιο ή να φωνάζουν συνθήματα τα οποία μέχρι πρότινος ήταν αποκλειστικό προνόμιο των φρικιών, τότε συγνώμη αλλά ας καεί το μπουρδέλο η Βουλή.

4. Όσο κι αν ωρύονται οι διάφοροι κονδυλοφόροι περί ανθελληνικού μένους από τα ξένα ΜΜΕ, η κάλυψη των γεγονότων από τα τελευταία ήταν απείρως πιο ώριμη από αυτή των εγχώριων. Τόσο οι αναποκριτές του Associated Press όσο και αυτοί του BBC ή του Reuters κατάφεραν να μη χαθεί το πολιτικό μήνυμα της ημέρας κάτω από το απίστευτο βάρος της τραγωδίας από τη δολοφονία των τριών ανθρώπων.
5. Τα περί ευθύνης της Marfin για το θάνατο των τριών επειδή -λέει- δεν έκλεισε το κατάστημα δε με πείθουν, χωρίς να αγνοώ τις αιτιάσεις περί εκβιασμού από την εργοδοσία. ή ελλείψεων στα μέτρα ασφάλειας. Υπό τις παρούσες συνθήκες, δε μου φαίνεται περίεργο ή αντεπαναστατικό να προτιμήσει κανείς το μεροκάματο από την πορεία. Η ευθύνη του κράτους αλλά και όλων μας έγκειται αλλού και τη γνώμη μου την παρέθεσα πριν λίγες ημέρες. Οι άνθρωποι δολοφονήθηκαν και ας μη δημιουργούμε άλλοθι για τα εκτρώματα.

6. Την υστερία περί πλήγματος στη "βαριά βιομηχανία της χώρας", τον τουρισμό, τα ακούω βερεσέ. Λες και η χωριάτικη στα 8 ευρώ τον τονώνει.

7. Αλέκα, οι λυκοφιλίες δε βοήθησαν κανένα. Ξέρεις εσύ. Λούσου τα τώρα (δυστυχώς).

8. Πιθανόν η ελληνική ακροδεξιά όπως αυτή εκφράζεται σήμερα από τον Καρατζαφύρερ να είναι η πιο φλώρικη ακροδεξια ever. Για τέτοιες ορντινάτσες του συστήματος η εκάστοτε κυβέρνηση μπορεί να πλήρωνε κιόλας. Πού είναι ο παλιός καλός φασίστας των φοιτητικών μου χρόνων, για τον οποίο ξενυχτούσαμε με Lioko και λοιπούς; (Εδώ είναι, μη γελιόμαστε. Απλά άλλαξε το περιτύλιγμα)

9. Καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω: "Η ανυπακοή στο Σύνταγμα ευνόησε την εκδήλωση των φαινομένων βίας". Ρε παιδιά, μιλάτε για το ίδιο Σύνταγμα το οποίο εσείς οι ίδιοι θέλετε να τροποποιήσετε ώστε να επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων;

10. Προς Υπουργό Εξωτερικών Αυστρίας, ο οποίος δήλωσε ότι η υπομονή των Ευρωπαίων εταίρων απέναντι στην εταίρα Ελλάδα και τις αντιδράσεις των ελλήνων πολιτών εξαντλείται. Από 5ης Μαΐου έχετε χειροπιαστές αποδείξεις ότι παράλληλα με τη δική σας εξαντλείται και η δική μας.

11. Το πόσο έχω στεναχωρηθεί που έπεσε το ευρώ σε σχέση με το δολάριο λόγω της διαδήλωσης δεν περιγράφεται. Φρίκη...

Επαναστάτες της φακής

"...Είναι περιττό να πω ότι ποτέ δε θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αριστεροί ούτε βέβαια αναρχικοί με την πολιτική και όχι την ελληνική έννοια του όρου. Η πνευματική τους ανεπάρκεια είναι τέτοια η οποία επιτρέπει στα πλέον αρχέγονα ένστικτα να αναδύονται  και η οποία  δυσχεραίνει τη διάκριση της Βουλής από το συνοικιακό μπακάλικο, του χαφιέ από το ομοίους του ή του υπάλληλου από τον τραπεζίτη. Η στοχευμένη δράση, ακόμα και η στοχευμένη βία απουσιάζει καθώς απαιτεί ανώτερες πνευματικές διεργασίες (προσοχή, αφαιρετική ικανότητα, μεσομακροπρόθεσμος υπολογισμός των συνεπειών των πράξεων) τις οποίες τα άτομα αυτά ποτέ δεν απέκτησαν. Ο Noam Chomsky χρησιμοποιεί ένα πολύ ωραίο παράδειγμα για να διαχωρίσει την εξέγερση (rebellion) από τις ταραχές (riots). Στην πρώτη κατηγορία εντάσσει το κίνημα της κοινότητας των Ινδιάνων Maya στο Μεξικό, το οποίο οδήγησε στην εξέγερση των Ζαπατίστας το 1994. Οι ταραχές στο Νότιο Κεντρικό Λος Άντζελες το 1992 είναι το αντιπαράδειγμά του. Τη μεν εξέγερση του Μεξικού χαρακτήρισε μία έκρηξη δημιουργικότητας (σχολεία, δίκτυο μαζικής μεταφορας), τις δε ταραχές του Λος Άντζελες ακολούθησε η αύξηση της καταστολής. Ως ειδοποιό διαφορά των δύο γεγονότων ο Chomsky εντοπίζει τη αίσθηση αλληλεγγύης των Ινδιάνων σε αντίθεση με τους εξαθλιωμένους Αμερικανούς  του Λος Άντζελες οι οποίοι ζούσαν σε μία απο-ηθικοποιημένη, εκφαυλισμένη  (demoralizing)  κοινωνία από την οποία απουσίαζαν και απουσιάζουν οι διαπροσωπικοί δεσμοί (http://nymoral.blogspot.com/2008/10/chomsky-on-demoralized-societies.html ).

Με όλα τα ίδιαίτερα χαρακτηριστικά να λαμβάνονται υπόψιν, δε νομίζω να απέχουμε πολυ από το δεύτερο μοντέλο. Η μήτρα της φαυλότητας της ελληνικής κοινωνίας προέκυψε από το συνδυασμό απουσίας πολιτισμού για τις πλατειές μάζες, ανισοκρατίας, οπισθοδρόμησης στα εργασιακά ζητήματα, συστηματικής ιστορικής πλάνης, θρησκοληψίας, δραματικής μείωσης του επιπέδου διαβίωσης στα αστικά κέντρα, ρατσισμού, φτώχειας, βαρειάς αποχαύνωσης από τα ΜΜΕ αλλά κυρίως ενός απόλυτα αναποτελεσματικού συστήματος εκπαίδευσης, τόσο αναποτελεσματικού ώστε να μην έχει καταφέρει καν να αμβλύνει τα ζωώδη ένστικτα ούτε να καλλιεργήσει στοιχειώδεις λογικές διεργασίες απαραίτητες για τη συμβίωση ανθρώπων σε κοινότητες. Οι πλέον εκτεθειμένοι στα τοξικά αυτά στοιχεία σίγουρα δε θα προκύψουν αντιεξουσιαστές αλλά δολοφόνοι..."
Είχα ξεκινήσει να γράφω ένα κείμενο μετά τα τραγικά γεγονότα το Δεκέμβρη του 2008. Παραθέτω ένα απόσπασμα με αφορμή την σημερινή αμαύρωση της μεγάλης διαδήλωσης από τη δολοφονία τριών ανθρώπων.  

Τζάμπα μάγκες

Αν κρητικός λεβέντης είναι ο μαυροπουκαμισάς κάφρος με περισσότερα καράτια στους μπρασελέδες ακόμα και από τις φυτίες φούντας στον Ψηλορείτη, τότε κρητικοί λεβέντες δεν ήταν ο Νίκος Ξυλούρης και ο Νίκος Καζαντζάκης.
Αν κρητικός λεβέντης είναι αυτός που αναλώνει την ευφυία του σε μαντινάδες τύπου "η γκόμενα μου χτύπαγε δύο αυγά στο μπλέντερ, και τώρα ξημερώνεται μέσα στο Hondos Center", τις οποίες και θεωρεί συνέχεια της κρητικής λαϊκής παράδοσης, τότε κρητικοί λεβέντες δεν ήταν ο Νίκος Ξυλούρης και ο Νίκος Καζαντζάκης.
Αν κρητικός λεβέντης είναι αυτός που κρεμάει σκυλιά ζωντανά από τους φράχτες ή τα περιφέρει σουβλισμένα στην πλατεία του χωριού, τότε κρητικοί λεβέντες δεν ήταν ο Νίκος Ξυλούρης και ο Νίκος Καζαντζάκης.
Αν κρητικός λεβέντης είναι αυτός που μας ζαλίζει τα παπάρια για δήθεν απόσχιση από την Ελλάδα και παράλληλα τσεπώνει τις επιχορηγήσεις της Πασοκάρας και της Νέας Δημοπρασίας επί τριακονταετία, τότε κρητικοί λεβέντες δεν ήταν ο Νίκος Ξυλούρης και ο Νίκος Καζαντζάκης.
Αν κρητικός λεβέντης είναι ο μικροφαλλικός που χρησιμοποιεί το όπλο ως προέκταση του πέους του, τότε κρητικοί λεβέντες δεν ήταν ο Νίκος Ξυλούρης και ο Νίκος Καζαντζάκης.
Αν κρητικός λεβέντης είναι αυτός που καμαρώνει επειδή ήπιε ένα μπουκάλι Chivas σε τρία λεπτά, τότε κρητικοί λεβέντες δεν ήταν ο Νίκος Ξυλούρης και ο Νίκος Καζαντζάκης.

Επειδή, όμως, κρητικοί λεβέντες ήταν ο Ξυλούρης και ο Καζαντζάκης, είναι αδύνατο να ανήκουν στην ίδια συνομοταξία κι όλοι οι προηγούμενοι.

Έναυσμα για την ανάρτηση αποτέλεσε εθιμοτυπική επίσκεψή μου σε κρητικό διασκεδαστήριο, όπου εκτίθονταν όλοι οι ανωτέρω χαρακτηριστικοί τύποι παληκαρά οι οποίοι ενδημούν στην Κρήτη. Τι να σας πω, το διασκέδασα με την καρδιά μου...