Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010

Κειμήλιο !


Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν, που λέει και ο Τόλης... Το ξετρύπωσα μόλις από μια ντουλάπα, σκονισμένο αλλά αγέρωχο. Δυστυχώς δε θα το αναγνωρίσουν πολλοί, αλλά όσοι το καταφέρουν, πιστεύω θα χαρούν όσο κι εγώ. Αφήστε που έχω βάσιμες υποψίες ότι δουλεύει...!

Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010

Φάκελος Ζωνιανά Vol.1

Θυμάμαι ήμουν φαντάρος στην εξωτική Άρτα όταν και διάβασα με ένα φίλο και συμφοιτητή το άρθρο του καθηγητή χημείας στη σχολή Φ. Αλικαρίδη "Ιατρική Σχολή Αθήνας - Τα Ζωνιανά της Ανώτατης Εκπαίδευσης". Το άρθρο είχε δημοσιευτεί στην "Αυγή" και είναι το μόνο κείμενο το οποίο έχει υποπέσει στην αντίληψή μου και το οποίο θέτει πραγματικά το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων. Ο καθηγητής, τον οποίο παρεμπιπτόντως έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση, αναφέρεται στο πλήθος των παθογενειών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα, οι οποίες μεγεθύνονται στο πολλαπλάσιο υπό το στρεβλό πρίσμα της "καλύτερης σχολής στην Ελλάδα". Η οικογενειοκρατία, οι πελατειακές σχέσεις -τέτοιες που επιτρέπουν σε φοιτητές να ξεμπερδεύουν με 30 (!) και πλέον μαθήματα σε ένα ακαδημαϊκό έτος-, η πλήρης απουσία ενδιαφέροντος από μεγαλοσχήμονες και ακριβοθώρητους καθηγητές, η διαπλοκή με την πολιτική σκηνή -έχω στηθεί να περιμένω καθηγητή για μάθημα να τελειώσει την εξέταση του αιδοίου της κυρίας Μπακογιάννη-, οι στρατοί των φοιτητών που υπηρετούν συμφέροντα καθηγητών με καθόλου ευτελή ανταλλάγματα, η ασυδοσία -τέτοια που η θεσμοθετημένη συνάντηση καθηγητή με φοιτητές να αποτελεί κακόγουστο αστείο-, το τσίρκο των φοιτητικών και πρυτανικών εκλογών οι οποίες δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα κακόγουστο αλισβερίσι και ψευδαίσθηση δημοκρατικής κουλτούρας περιγράφονται από τον Αλικαρίδη με εξαιρετική ακρίβεια. 
Σε όλα τα παραπάνω θα ήθελα να προσθέσω και την πλήρη αποδοχή αν όχι και υιοθέτηση των συμπεριφορών αυτών από τους φοιτητές, καταλήψεις χωρίς έρεισμα από την πλατιά μάζα και κόντρα καταλήψεις όταν ετίθετο το λογικό ζήτημα της απώλειας διδακτικών ωρών -κι εγώ  το χαϊβάνι που νόμιζα ότι κάθε επανάσταση έχει το λογικό και απαραίτητο κόστος της-, το συντηρητικό αρνητισμό σε όποια προτεινόμενη αλλαγή υπό τον μανδύα κάποιας κατ΄επίφαση επαναστατικότητας -χαρακτηριστικό παράδειγμα η άρνηση διαλόγου για την αλλαγή ενός προγράμματος σπουδών το οποίο δεν περιλαμβάνει υποχρεωτικό μάθημα αγγλικής ή υπολογιστών- και φυσικά, αυτό το οποίο με εξόργιζε όσο τίποτα, οι κινητοποιήσεις εναντίον όποιου δύσμοιρου καθηγητή τολμούσε να διασαλεύσει το παπαγαλίστικο διάβασμα των άξιων τέκνων της καλής κοινωνίας με θέματα εξετάσεων τα οποία -άκουσον άκουσον!- χρειάζονταν κριτική σκέψη.
Αυτό το οποίο όμως ξετρύπωσα και έχει πλάκα είναι η απάντηση ενός υπερασπιστή της "καλύτερης σχολής στην Ελλάδα", του καθηγητή Π. Σακκά. Ο εν λόγω δεν αρνείται τα περισσότερα από τα επιχειρήματα του Αλικαρίδη αλλά εξανίσταται για το ότι ασκείται "ισοπεδωτική κριτική στη μεγαλύτερη και καλύτερη Ιατρική Σχολή της χώρας, πρώτη στις προτιμήσεις των μαθητών και των γονέων τις τελευταίες δεκαετίες"! Σας θυμίζει διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας; Κι εμένα το ίδιο. Ο Σακκάς καλείται να υπερασπιστεί τη φαυλότητα της οποίας είναι μέρος και καταφεύγει σε κακής ποιότητας κλισέ τα οποία πείθουν μόνο τους ηλίθιους που ψηφίζουν στις φοιτητικές εκλογές με μόνο κριτήριο την ποιότητα του playback στα σκυλάδικα όπου λαμβάνουν χώρα οι χοροεσπερίδες των παρατάξεων.
Ο Ηλίας Πετρόπουλος (1928-2003), στο σπίτι του οποίου είχα από σπόντα την τιμή να φιλοξενηθώ στο Παρίσι, αναφέρει στο ντοκιμαντέρ "Ηλίας Πετρόπουλος-Ένας Κόσμος Υπόγειος" ότι για να αλλάξει η κοινωνία μέσω της εκπαίδευσης χρειάζονται πάνω από εκατό χρόνια. Με την εικόνα που περιγράφει ο Αλικαρίδης στα πανεπιστήμια, έχω την εντύπωση ότι η εκατονταετία είναι μία εξαιρετικά αισιόδοξη πρόβλεψη. 

Στο επόμενο τεύχος: Πρυτανικές εκλογές στο πανηγύρι των σκιών

Δευτέρα 31 Μαΐου 2010

Άμα έχεις τέτοιους φίλους...

Δε θα ασχοληθώ με το να κρίνω τη δολοφονική επίθεση του Ισραήλ απέναντι στην ανθρωπιστική νηοπομπή Free Gaza σήμερα τα ξημερώματα. Πρόκειται για ένα βαθιά στρατοκρατικό καθεστώς και το χειρότερο είναι ότι η ανοχή ή καλύτερα η υποστήριξη της ισραηλινής κοινωνίας προς αυτό αγγίζει δυσθεώρητα ύψη, ακόμα και όταν μιλάμε για τη δημιουργία της μεγαλύτερης φυλακής παγκοσμίως και τον εξαναγκασμό των Παλαιστινίων σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, στερούμενων των πλέον στοιχειωδών (καμαρώστε γενοκτονία εδώ και αναλυτικότερα εδώ). Θα ήθελα να κάνω κάποια σχόλια τα οποία σκόπευα να αναρτήσω ακόμη και αν δεν συνέβαινε αυτό το έγκλημα. 
Το πρώτο αφορά την μαρτυρική μεγαλόνησο. Η αριστερή -ότι δηλώνεις είσαι- κυβέρνηση της κατεχόμενης Κύπρου απαγόρευσε σε ακτιβιστές την επιβίβαση στο Στόλο της Ελευθερίας και στην ουσία σαμποτάρισε το εγχείρημα πριν ακόμα και από τους ίδιους τους Ισραηλινούς. Να θυμίσω ότι στη Μεσόγειο δύο είναι τα κράτη τα οποία τελούν υπό κατοχή. Η Παλαιστίνη και -ναι, καλά θυμάστε!- η Κύπρος. Θεωρούσα την αλληλεγγύη των Κυπρίων στους Παλαιστίνιους ή καλύτερα ενός κατεχόμενου κράτους σε ένα άλλο σχεδόν δεδομένη. Καλά να πάθω ο μαλάκας.
Το δεύτερο αφορά τη λαοπρόβλητη κυβέρνηση του Γεωργίου -no more little George- Παπανδρέου. Αυτός ο μέγας υποστηρικτής της κοινωνίας των πολιτών και της ατομικής πρωτοβουλίας είχε εγκρίνει τη διενέργεια κοινών στρατιωτικών ασκήσεων με τη χούντα του Τελ Αβίβ στον ελληνικό εναέριο χώρο, προφανώς για να την κρατήσει σε φόρμα (πληροφορίες οι οποίες θέλουν το σενάριο της άσκησης να περιλαμβάνει καταδίωξη και βομβαρδισμό νηοπομπής μεταφέρουσας ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα ελέγχονται ως ανακριβείς). Ενδιαφέρον έχει και η συνολική αντιμετώπιση του εγχειρήματος από την κυβέρνηση, ακόμα και μετά το συμβάν. Προφανώς οι πρωτοβουλίες των πολιτών και των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων υποστηρίζονται μόνο όταν αφορούν φλέγοντα ζητήματα, όπως η προστασία του κρι-κρι και η διάσωση των παραδοσιακών χορών και πάντα με το αζημίωτο. Να κλείσω ρωτώντας τι νόημα έχει να χαϊδεύουμε τη χούντα και να διατηρούμε ακόμα διπλωματικές σχέσεις μαζί της. Μάλλον φοβόμαστε μήπως μας απογορέψουν να πάρουμε το Άγιο Φως από την Ιερουσαλήμ το Πάσχα. Γιώργο, μη μασάς. Υπάρχουν και αναπτήρες.

Κυριακή 30 Μαΐου 2010

Εσείς όλοι μαζί κι εγώ χώρια

Περιμένοντας να ακούσω τη ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια στο κανάλι του εθνικού απεργοσπάστη, πέφτω πάνω σε ένα διαφημιστικό spot για μια νέα καμπάνια του σταθμού ονόματι "Όλοι Μαζί". Με ένα λόγο ο οποίος θύμιζε δελτίο πολέμου ή έκκληση των Γιατρών του Κόσμου για αρωγή στην Αϊτή, ο σταθμός ενημέρωνε το ακροατήριό του για την προσπάθεια την οποία θα καταβάλει μαζί με όλους τους Έλληνες ώστε να μην επέλθει ρήξη στην κοινωνική συνοχή τούτες τις δύσκολες ώρες. Ανάμεσα στις άλλες πρωτοβουλίες, ο σταθμός θα αναλάβει να συγκεντρώσει είδη πρώτης ανάγκης από ευσυνείδητους εθελοντές πατριώτες για τους αναξιοπαθούντες και τα θύματα της κρίσης. Το εμφορούμενο από εθνική υπερηφάνεια εγχείρημα θα μπορούσε κάλλιστα να μετονομαστεί στο -όχι και τόσο εύηχο, είναι η αλήθεια- "να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω μέλι". Αφού μας έκαψε πρώτα ο κυρ-Γιάννης ο Αλαφούζος αμολώντας τους φαιδρούς ή σοβαροφανείς opinion makers που διατηρεί στη δούλεψή του ώστε να μας πείσουν περί του αναγκαιότητας της πολιτικής αυτής η οποία αφανίζει το κοινωνικό κράτος και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην έξαρση της φτώχειας, τίθεται επικεφαλής ενός ακόμα εθνικού στόχου, αυτού της μείωσης των επιπτώσεων της φτώχειας!
Από την είσοδο στην ΟΝΕ μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και από την μπουχέσειο επανίδρυση του κράτους  έως την πλειοδοσία ανθρωπιάς του ΣΚΑΪ, ο Έλληνας παραμυθιαζόταν με υψηλά ιδανικά και συλλογικά οράματα από την επίτευξη των οποίων όχι απλά δεν είχε λαμβάνειν αλλά αντίθετα έβλεπε την ψαλίδα των αντιθέσεων και των ανισοτήτων να ανοίγει. Είχε όμως να το λέει σε ακόμη μία επίδειξη ηλίθιας μαγκίας: "Εμένα ρε που με βλέπεις, έβαλα πλάτη". Δε λες καλύτερα ότι έστησες κώλο να είσαι μέσα; Τα έλεγαν οι Βαβυλώνα με τον Τζιμάκο αλλά εσύ είχες θαμπωθεί από το κιτς της Γιάννας Αγγελοπούλου και χαμουρευόσουν με το Φοίβο και την Αθηνά εκείνες τις ευλογημένες μέρες.

Πέμπτη 27 Μαΐου 2010

Όνειρα παιδικής νυχτός

Επειδή η Φλώρα είναι ατρόμητη, βλέπει θρίλερ και δε φοβάται, είπε να βάλει τους μπόμπιρες στο νηπιαγωγείο να ζωγραφίσουν τους εφιάλτες τους. Έλα μωρέ, πόσο τρομαχτικούς εφιάλτες μπορεί να έχει ένα παιδί και πόσο τρομαχτικά μπορεί να τους απεικονίσει στο χαρτί. Για αυτή της την αυθάδεια τιμωρήθηκε, καθώς οι εφιάλτες των παιδιών ξεχύθηκαν και γέμισαν το χαρτί με μπαρτονικής ιδιοφυΐας συλλήψεις. Ακολουθούν τα -κατά τη γνώμη μου- καλύτερα. Απολαύστε !

"Οχτώ φαντάσματα με πολλά χέρια. Μπροστά είναι ο αρχηγός τους"

"Φαντάσματα που στην άκρη τους έχουν δυνάμεις"

"Ο εφιάλτης μου έχει 15 χέρια"

"Ένας δράκος"

"Ένα δέντρο που μπορεί να σε πετάξει απ' την Ελλάδα ως την Αμερική και πετάει φωτιές"

"Εγώ με τη Φωτεινή και τέσσερα τέρατα. Το ένα, η νυχτερίδα, μας πίνει το αίμα"

Τρίτη 25 Μαΐου 2010

Τεχνικοί όροι

Λήμματα από Α

Ανάπτυξη η : (οικον.) η αύξηση του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος ή αλλιώς του πλούτου που παράγει η χώρα. Ελάχιστα ενδεικτική της ευμάρειας του πληθυσμού. Ο καθηγητής του ΕΜΠ Γιάννης Μηλιός αναφέρει σε μια ομιλία του ότι "το ελληνικό ΑΕΠ αυξήθηκε λόγω της τροφοδοτούμενης από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ανάπτυξης κατά 47%. Ένα ωραίο ανέκδοτο θα ήταν να αναρωτηθείτε αν κατά την ίδια περίοδο οι μισθοί σας αυξήθηκαν  στο ίδιο ποσοστό". Καλό, δεν μπορείτε να πείτε. Κοπήκαμε στα γέλια.
Ανταγωνιστικότητα η: (οικον.) Το ιερό δισκοπότηρο του νεοφιλελευθερισμού. Φετίχ, βίτσιο και ψύχωση συνάμα. Επιτυγχάνεται δια του αδυσώπητου στυψίματος του εργαζόμενου, της νόμιμης εισφοροδιαφυγής, της απελευθέρωσης των απολύσεων (ανοίγω παρένθεση, βγάζω τεφτέρι και υπολογίζω ότι 4% το νέο μηνιαίο πλαφόν απολύσεων επί 12 μήνες ο χρόνος ίσον 48%, τουτέστιν σε διάστημα ενός έτους κληρώνει για έναν στους δύο, κλείνω παρένθεση), της μείωσης των αποζημιώσεων και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Υποτίθεται ότι μέσω αυτών των μέτρων θα μειωθεί το κόστος παραγωγής των προϊόντων και θα γίνουν πιο προσιτά για τον καταναλωτή. Τώρα που ο Σαββάλας (αυτός με το λυσσάρια) διώχνει μια κολλητή μου χωρίς λόγο και αιτία, θα τον κατατροπώσει τον Πατάκη.

Κυριακή 23 Μαΐου 2010

Το σώσαμε!

Ετοιμαζόμουν να αναρτήσω δακρύβρεχτο λογύδριο για το γεγονός ότι έχανα την αποψινή συναυλία του Gil Scott Heron. Κατακεραύνωνα και καταριόμουν όσους θα πήγαιναν, πολύ μίζερη εικόνα δηλαδή. Ευτυχώς για μένα αναβλήθηκε για το φθινόπωρο, οπότε όλα καλά και όλα ανθηρά!

Πέμπτη 20 Μαΐου 2010

Το πιο ζωντανό κύτταρο

Όταν ένας άνθρωπος συγκεντρώνει χαρακτηριστικά, όπως:
-εριστικό χιούμορ και αυτοσαρκασμό,
-αστείρευτο ταλέντο (πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε ακούγοντας αυτό),
-θάρρος, τέτοιο ώστε να υποσκελίζει μία από τις πλέον ισχυρές μηχανές κατασκευής εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης, να αποκηρύσσει την εβραϊκή του καταγωγή και να συστήνεται ως εβραιόφωνος παλαιστίνιος ή πρώην εβραίος,


...δεν μπορεί παρά να είναι άξιος θαυμασμού. Νιώθω τυχερός που ήμουν ανάμεσα στους (μόλις σαράντα) θεατές οι οποίοι άκουσαν τον κύριο Gilad Atzmon να αγορεύει και να παίζει μουσική στο Κύτταρο. Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στην επικείμενη αποστολή για την άρση του από θάλασσας αποκλεισμού της Γάζας και καλύτερος υποστηρικτής από τον Atzmon δεν μπορούσε να βρεθεί. Η συζήτηση και η συναυλία επαναλαμβάνεται και σήμερα, εύχομαι με περισσότερο κόσμο απ' ότι χθες. Όσοι πιστοί στη Μουσική και το Λόγο, σπεύσατε και  δε θα χάσετε.

Αυτό το ιδιότυπο πλην σημαντικό εμπάργκο το οποίο κηρύττουν όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες σε αυτή την τριτοκοσμική χώρα που λέγεται Ισραήλ μου αρέσει πολύ. Μα πάρα πολύ, λέμε! 

Τρίτη 18 Μαΐου 2010

Ρε, λες;

Πηγαίνοντας στη δουλειά το πρωί, ένιωσα την ανείπωτη χαρά να δω την λεωφόρο Βουλιαγμένης βουλιαγμένη από αυτή την αφίσα.


 Υποθέτω ότι η περιοχή πέριξ της λεωφόρου έκανε την αρχή και αποτίναξε το ζυγό των τραπεζιτών. Είναι κι αυτό μια κάποια αρχή. Τώρα μας απομένει και το υπόλοιπο 99,999% της ελληνικής επικράτειας.

Δευτέρα 17 Μαΐου 2010

Μετανοείτε...

Με αφορμή την ακρόαση μιας ζωντανής ηχογράφησης του Eric Clapton με τον Steve Winwood και συγκεκριμένα του γνωστού και μη εξαιρετέου Cocaine, θυμήθηκα το σουρεαλιστικό σκηνικό συναυλίας ωδείου στη γενέτειρα πόλη κατά την οποία ο διευθυντής του αποφάσισε να τροποποιήσει λιγάαααααακι το στίχο του τραγουδιού από "Cocaine" σε "So, pray"! Το γέλιο που κάναμε στα γρασίδια του πάρκου δεν περιγράφεται. 


Παρασκευή 14 Μαΐου 2010

Έχουμε Infowar μωρό μου !

Και καλά η Ελληνοφρένεια, έχει ακροαματικότητα και -κατά συνέπεια- κόβει χρήμα, οπότε κομμάτια να γίνει, θα υποστούμε την μπολσεβίκικη προπαγάνδα της. Αλλά να εμφανίζεται κάποιος τυχάρπαστος Άρης Χατζηστεφάνου και να καταστρέφει κυριακάτικα ότι με κόπο, δόλο, αίμα και ψέμα έχει οικοδομήσει περί ΔΝΤ και συμφώνου σταθερότητας ο Μπάμπης Παπαδημητρίου όλη την  εβδομάδα, ε, αυτό πάει πολύ. Τσατάλια τα νεύρα του εθνικού απεργοσπάστη Γιάννη Αλαφούζου. Η εκπομπή διαρκεί 48 καταπληκτικά λεπτά, βρίθει ντοκουμέντων αλλά και ωραίων ασμάτων και μπορείτε να την ακούσετε εδώ. Το φοβερό είναι ότι αν περιμένετε να ακούσετε μύδρους κατά του ΔΝΤ μόνο από τίποτε χλεμπονιάρηδες, ξυπόλυτους περιθωριακούς, θα διαψευστείτε. Μιλάει όλη η αφρόκρεμα της παγκόσμιας οικονομίας (Krugman, Stiglitz και λοιποί). Να είναι καλά η φίλη eloiz που την ξετρύπωσε.

Τετάρτη 12 Μαΐου 2010

Σημειωματάριο 5ης Μάη 2010 (μία εβδομάδα μετά)

1. Η διαδήλωση ήταν η μεγαλύτερη σε όγκο μετά αυτή κατά την επίσκεψη του σαξοφωνίστα Clinton στην Αθήνα το 1999 ή το 2000. Δε θυμάμαι ακριβώς γιατί μας είχαν λολώσει στα δακρυγόνα. Αφού  θυμάμαι ακόμα το όνομά μου και δεν έχω βγάλει βυζιά, πάλι καλά να λέτε.
2. Οι μάσκες έπεσαν, όχι σύμφωνα με το γνωστό σχήμα λόγου, αλλά κυριολεκτικά. Τη Βουλή δεν πήγαν να κάψουν οι γνωστοί κουκουλοφόροι, αλλά άνθρωποι χωρίς κουκούλες, κράνη ή μαντήλια. Η προ 18μήνου  ρήση του Πάκη Παυλόπουλου "στη δημοκρατία οι πολίτες δε χρειάζεται να φορούν κουκούλες", έγινε πραγματικότητα. Βέβαια, δεν ξέρω κατά πόσο αυτό το πολιτειακό έκτρωμα μπορεί να χαρακτηριστεί δημοκρατία.
3. Οι ταραξίες μεγάλωσαν. Αν το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να εκτιμήσει τη σημασία της εικόνας τριανταπεντάρηδων και σαραντάρηδων να προσπαθούν να εισβάλουν στο κοινοβούλιο ή να φωνάζουν συνθήματα τα οποία μέχρι πρότινος ήταν αποκλειστικό προνόμιο των φρικιών, τότε συγνώμη αλλά ας καεί το μπουρδέλο η Βουλή.
4. Όσο κι αν ωρύονται οι διάφοροι κονδυλοφόροι περί ανθελληνικού μένους από τα ξένα ΜΜΕ, η κάλυψη των γεγονότων από τα τελευταία ήταν απείρως πιο ώριμη από αυτή των εγχώριων. Τόσο οι αναποκριτές του Associated Press όσο και αυτοί του BBC ή του Reuters κατάφεραν να μη χαθεί το πολιτικό μήνυμα της ημέρας κάτω από το απίστευτο βάρος της τραγωδίας από τη δολοφονία των τριών ανθρώπων.
5. Τα περί ευθύνης της Marfin για το θάνατο των τριών επειδή -λέει- δεν έκλεισε το κατάστημα δε με πείθουν, χωρίς να αγνοώ τις αιτιάσεις περί εκβιασμού από την εργοδοσία. ή ελλείψεων στα μέτρα ασφάλειας. Υπό τις παρούσες συνθήκες, δε μου φαίνεται περίεργο ή αντεπαναστατικό να προτιμήσει κανείς το μεροκάματο από την πορεία. Η ευθύνη του κράτους αλλά και όλων μας έγκειται αλλού και τη γνώμη μου την παρέθεσα πριν λίγες ημέρες. Οι άνθρωποι δολοφονήθηκαν και ας μη δημιουργούμε άλλοθι για τα εκτρώματα.
6. Την υστερία περί πλήγματος στη "βαριά βιομηχανία της χώρας", τον τουρισμό, τα ακούω βερεσέ. Λες και η χωριάτικη στα 8 ευρώ τον τονώνει.
7. Αλέκα, οι λυκοφιλίες δε βοήθησαν κανένα. Ξέρεις εσύ. Λούσου τα τώρα (δυστυχώς).
8. Πιθανόν η ελληνική ακροδεξιά όπως αυτή εκφράζεται σήμερα από τον Καρατζαφύρερ να είναι η πιο φλώρικη ακροδεξια ever. Για τέτοιες ορντινάτσες του συστήματος η εκάστοτε κυβέρνηση μπορεί να πλήρωνε κιόλας. Πού είναι ο παλιός καλός φασίστας των φοιτητικών μου χρόνων, για τον οποίο ξενυχτούσαμε με Lioko και λοιπούς; (Εδώ είναι, μη γελιόμαστε. Απλά άλλαξε το περιτύλιγμα)
9. Καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω: "Η ανυπακοή στο Σύνταγμα ευνόησε την εκδήλωση των φαινομένων βίας". Ρε παιδιά, μιλάτε για το ίδιο Σύνταγμα το οποίο εσείς οι ίδιοι θέλετε να τροποποιήσετε ώστε να επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων;
10. Προς Υπουργό Εξωτερικών Αυστρίας, ο οποίος δήλωσε ότι η υπομονή των Ευρωπαίων εταίρων απέναντι στην εταίρα Ελλάδα και τις αντιδράσεις των ελλήνων πολιτών εξαντλείται. Από 5ης Μαΐου έχετε χειροπιαστές αποδείξεις ότι παράλληλα με τη δική σας εξαντλείται και η δική μας.
11. Το πόσο έχω στεναχωρηθεί που έπεσε το ευρώ σε σχέση με το δολάριο λόγω της διαδήλωσης δεν περιγράφεται. Φρίκη...