Φάκελος Ζωνιανά Vol.2

Σε αυτή την ανάρτηση έχω δώσει και υπότιτλο παλιότερα. Δεν έχω πολλά να πω γιατί θα τα πουν όλα οι πρωταγωνιστές και, όπως στη μπάλα, στο σινεμά, στη μουσική και στο θέατρο, όταν μιλούν οι αστέρες, οι υπόλοιποι καλύτερα να σωπαίνουν.

Λίγα λόγια για το έργο

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών είχε προκηρύξει τις καθιερωμένες εκλογές για την ανάδειξη νέας πρυτανικής αρχής το Μάιο, οι εκλογές όμως ολοκληρώθηκαν τον Ιούνιο. Θα πει κάποιος, μεγάλο πανεπιστήμιο το Καποδιστριακό, όσο να ναι θέλει το χρόνο του. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζει. Γιατί η αλήθεια είναι ελαφρώς διαφορετική με το πανηγύρι να ξεκινά όταν μία από τις παρατάξεις ζήτησε από την Ιατρική σχολή να την πληροφορήσει για τον ακριβή αριθμό υποψηφίων διδακτόρων (και δυνάμει ψηφοφόρων) και έλαβε την εξής απάντηση:

 10.180 υποψήφιοι διδάκτορες; Πάμε ξανά. Δέκα χιλιάδες εκατόν ογδόντα υποψήφιοι διδάκτορες; Είμαστε σοβαροί; Φυσικά και δεν είμαστε. Ένας στρατός ολόκληρος στη διάθεση του προερχόμενου από την Ιατρική υποψήφιου πρύτανη. Το επιστημονικό αντικείμενο των συγκεκριμένων διδακτόρων; Μην το συζητάτε. Αν διαβάσετε περιγραφή διατριβών θα γελάτε ή θα κλαίτε μέχρι λιποθυμίας. Και για να μην κατηγορώ αδίκως μόνο τη συντεχνία μου, ο "κατηγορούμενος" αποκάλυψε ότι πάνω κάτω τα ίδια σάπια συμβαίνουν και στο άλλο βασίλειο της Δανιμαρκίας, τη Νομική, με το status quo του ενός καθηγητή να επιβλέπει μόλις δεκατρείς ψωροδιατριβούλες να χαρακτηρίζεται φυσιολογικό!

Φυσικά ακολούθησε ένα σύστριγκλο με ένθεν κι ένθεν κατηγορίες, το οποίο οδήγησε στην αναβολή των εκλογών έως ότου διευκρινιστεί η κατάσταση με τις λίστες των εκλεκτόρων. Αλλά πριν ακόμη αναβληθούν οι εκλογές, η Ιατρική είχε φροντίσει να πρωτοτυπήσει για ακόμα μία φορά, η οποία φυσικά και δε θα είναι η τελευταία.

Ο Σύλλογος Μεταπτυχιακών Φοιτητών και Υποψηφίων Διδακτόρων (με κεφαλαία καθώς το κλέος είναι δυσβάσταχτο) με έναν αρχικά κομψότατο τρόπο υποστήριξε μία από τις παρατάξεις, η οποία -ω του θαύματος!- ήταν αυτή που είχε επικεφαλής τον νυν πρόεδρο της Ιατρικής σχολής.

Αναρωτιέται κανείς από πού προκύπτει η δικαιοδοσία του συγκεκριμένου άτυπου οργάνου να κατευθύνει τις ψήφους μεταπτυχιακών και διδακτόρων προς μία συγκεκριμένη παράταξη. Να σημειωθεί ότι στο λογαριασμό ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που διατηρώ στους servers του πανεπιστημίου δεν έχει φτάσει ούτε ένα mail από το συγκεκριμένο σύλλογο για ζητήματα τα οποία ήταν φλέγοντα, όπως την καθυστέρηση -στην καλύτερη περίπτωση- της προκύρηξης υποτροφιών ή το χαράτσι το οποίο ζητά η Ιατρική υπό τη διοίκηση του εκλεκτού τους από τα Μεταπτυχιακά προγράμματα και το οποίο εκτοξεύει τα δίδακτρα στα ύψη, καθιστώντας τα προσιτά μόνο για το αφάν γκατέ. Η αντίδραση από άλλους υποψηφίους ήταν λογική και αναμενόμενη.

Αλλά δεν υπάρχει χειρότερο από το να σου θίγουν την υπόληψη. Τρελαίνεσαι, φουρκίζεσαι, χολώνεις, αρρωσταίνεις, σε πνίγει το δίκιο και οφείλεις να αποκαταστήσεις την τιμή και την αξιοπρέπειά σου και τι καλύτερο από το να κόψεις τα σούρτα φέρτα στα μπαράκια με τους υποψηφίους της αρεσκείας σου και να δηλώσεις χύμα και τσουβαλάτα τη στήριξή σου στον chosen one, πασπαλίζοντάς τη με ολίγη από ηθική δικαίωση. Τι ψελίσατε; Ότι εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι; Σωπάτε καλέ!

Αυτά τα όμορφα είχα να σας διηγηθώ σχετικά με αυτό το πανηγυράκι που διαδραματίστηκε στο Πανεπιστήμιο και το οποίο θα ήταν αφόρητα βαρετό, προκλητικά δημοκρατικό και εμετικά θεσμικά ορθό χωρίς όλα τα παραπάνω. Το ποιος είναι τελικά ο νέος πρύτανης λίγη σημασία έχει, αν και δε θα έπρεπε. Αλλά φανταστείτε το σαν το Lost. Αν όλες οι σεζόν γαμούσαν, τι να λέει και το φινάλε...

Φάκελος Ζωνιανά Vol.1

Θυμάμαι ήμουν φαντάρος στην εξωτική Άρτα όταν και διάβασα με ένα φίλο και συμφοιτητή το άρθρο του καθηγητή χημείας στη σχολή Φ. Αλικαρίδη "Ιατρική Σχολή Αθήνας - Τα Ζωνιανά της Ανώτατης Εκπαίδευσης". Το άρθρο είχε δημοσιευτεί στην "Αυγή" και είναι το μόνο κείμενο το οποίο έχει υποπέσει στην αντίληψή μου και το οποίο θέτει πραγματικά το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων. Ο καθηγητής, τον οποίο παρεμπιπτόντως έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση, αναφέρεται στο πλήθος των παθογενειών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα, οι οποίες μεγεθύνονται στο πολλαπλάσιο υπό το στρεβλό πρίσμα της "καλύτερης σχολής στην Ελλάδα". Η οικογενειοκρατία, οι πελατειακές σχέσεις -τέτοιες που επιτρέπουν σε φοιτητές να ξεμπερδεύουν με 30 (!) και πλέον μαθήματα σε ένα ακαδημαϊκό έτος-, η πλήρης απουσία ενδιαφέροντος από μεγαλοσχήμονες και ακριβοθώρητους καθηγητές, η διαπλοκή με την πολιτική σκηνή -έχω στηθεί να περιμένω καθηγητή για μάθημα να τελειώσει την εξέταση του αιδοίου της κυρίας Μπακογιάννη-, οι στρατοί των φοιτητών που υπηρετούν συμφέροντα καθηγητών με καθόλου ευτελή ανταλλάγματα, η ασυδοσία -τέτοια που η θεσμοθετημένη συνάντηση καθηγητή με φοιτητές να αποτελεί κακόγουστο αστείο-, το τσίρκο των φοιτητικών και πρυτανικών εκλογών οι οποίες δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα κακόγουστο αλισβερίσι και ψευδαίσθηση δημοκρατικής κουλτούρας περιγράφονται από τον Αλικαρίδη με εξαιρετική ακρίβεια. 

Σε όλα τα παραπάνω θα ήθελα να προσθέσω και την πλήρη αποδοχή αν όχι και υιοθέτηση των συμπεριφορών αυτών από τους φοιτητές, καταλήψεις χωρίς έρεισμα από την πλατιά μάζα και κόντρα καταλήψεις όταν ετίθετο το λογικό ζήτημα της απώλειας διδακτικών ωρών -κι εγώ  το χαϊβάνι που νόμιζα ότι κάθε επανάσταση έχει το λογικό και απαραίτητο κόστος της-, το συντηρητικό αρνητισμό σε όποια προτεινόμενη αλλαγή υπό τον μανδύα κάποιας κατ΄επίφαση επαναστατικότητας -χαρακτηριστικό παράδειγμα η άρνηση διαλόγου για την αλλαγή ενός προγράμματος σπουδών το οποίο δεν περιλαμβάνει υποχρεωτικό μάθημα αγγλικής ή υπολογιστών- και φυσικά, αυτό το οποίο με εξόργιζε όσο τίποτα, οι κινητοποιήσεις εναντίον όποιου δύσμοιρου καθηγητή τολμούσε να διασαλεύσει το παπαγαλίστικο διάβασμα των άξιων τέκνων της καλής κοινωνίας με θέματα εξετάσεων τα οποία -άκουσον άκουσον!- χρειάζονταν κριτική σκέψη.

Αυτό το οποίο όμως ξετρύπωσα και έχει πλάκα είναι η απάντηση ενός υπερασπιστή της "καλύτερης σχολής στην Ελλάδα", του καθηγητή Π. Σακκά. Ο εν λόγω δεν αρνείται τα περισσότερα από τα επιχειρήματα του Αλικαρίδη αλλά εξανίσταται για το ότι ασκείται "ισοπεδωτική κριτική στη μεγαλύτερη και καλύτερη Ιατρική Σχολή της χώρας, πρώτη στις προτιμήσεις των μαθητών και των γονέων τις τελευταίες δεκαετίες"! Σας θυμίζει διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας; Κι εμένα το ίδιο. Ο Σακκάς καλείται να υπερασπιστεί τη φαυλότητα της οποίας είναι μέρος και καταφεύγει σε κακής ποιότητας κλισέ τα οποία πείθουν μόνο τους ηλίθιους που ψηφίζουν στις φοιτητικές εκλογές με μόνο κριτήριο την ποιότητα του playback στα σκυλάδικα όπου λαμβάνουν χώρα οι χοροεσπερίδες των παρατάξεων.

Ο Ηλίας Πετρόπουλος (1928-2003), στο σπίτι του οποίου είχα από σπόντα την τιμή να φιλοξενηθώ στο Παρίσι, αναφέρει στο ντοκιμαντέρ "Ηλίας Πετρόπουλος-Ένας Κόσμος Υπόγειος" ότι για να αλλάξει η κοινωνία μέσω της εκπαίδευσης χρειάζονται πάνω από εκατό χρόνια. Με την εικόνα που περιγράφει ο Αλικαρίδης στα πανεπιστήμια, έχω την εντύπωση ότι η εκατονταετία είναι μία εξαιρετικά αισιόδοξη πρόβλεψη. 

Στο επόμενο τεύχος: Πρυτανικές εκλογές στο πανηγύρι των σκιών